Remembering Him

(From the Pages of my Diary..)

10pm , It was Friday Night – last day of a long week of work , work and work. Like any ordinary day that passes by any normal people who strives to live amidst this cycle we called life.

As I was waiting for my ride to go to my office, I remember that at this exact time, exactly a year ago I was with someone under the blanket of stars in the cool breeze of the night. I remember it very clearly even up to now – him and me locked in each others embrace whispering sweet nothings and making what seems then undying promises to one another.

Yes, at this age of modern science and modern societies insensibilities, its still in our nature to be hopeless romantics and mushy when it comes to expressing our love to someone we really care for. I’ve always believe that not only is love the most powerful force in existence but it is in reality human nature to love and give love.
Remembering how I was then with him brought back deep pains in my heart. Its like every thought that I make in regards to our moments together flood tears in my cheeks for It was with him that I found love – and it was with him that I lost it.

It’s really hard remembering how it used to be.How much a person will mean to you in just a very short period of time. How one can be so very much in love with someone. Those were our days –
It’s over. He’s gone.
Which leads me on thinking, Why do we have to part while the love is still there? Why do we have to suffer? Why do we have to cry when somebody bids goodbye? Why do beginnings have an end? Why do we have to meet only to lose in the end?

There are questions left unanswered, words left unsaid, letters left unread, poems left undone, songs left unsung, love left unexpressed, promises left unfulfilled.

In a relationship, I realized that one of the hardest things to do is saying goodbye and letting go. It is as hard as breaking a crystal because you’ll never know when you will be able to pick up the pieces again. More often than not, they who go, feel not the pain of parting: it is they who stay behind that suffer, because they are left with memories of a love that was meant to be, a love that was. This was the pain I have to bear.

But I’ve learned through experience that at the beginning and at the end of a relationship, we are embarrassed to find ourselves alone. Unfair as it may seem, but that’s the way love goes. That’s the drama, the bittersweet and the risk of falling in love. After all, nothing is constant but change. Everything will eventually come to its end without us knowing when, without us knowing how, without us even knowing why. And we must forget not because we have to but because we have to.

In letting go, sorrows come not as a single spy but in battalion. It seems that everywhere you go, everything you do, every song you hear, every turn of your head, every move of your body, every beat of your heart, every blink of your eye and every breath you take always reminds you of him. It’s like a stab of a knife, a torture in the night. Funny how the whole world becomes depopulated when only one person is missing. Just imagine, there are billion people on earth and yet it seems you feel lonely and empty without the other.

I don’t know if it’s worth calling an art, but letting go entails special skills sparkled with a considerable space and time. Time heals all wounds but it takes a little push on our part. Acceptance plays a part. Not all love stories end with “…and they live happily ever after.”

Sometimes we have to part because of circumstances beyond our control. We have to suffer if it would mean happiness for others. We have to cry to temporarily let go of the pains. Every beginning has its end like every dawn has its dusk. It’s something we can’t control, something we had to live up.

It’s over. He’s gone. But life has to go on. Goodbye doesn’t always mean forever. There will always be a place and time where questions will be answered, words will be spoken, letters will be read, poems will be recited in the night, songs will be sung in harmony, love will be expressed in solitude and promises will be fulfilled. Somewhere. Somehow. Someday.



Amidst the Smoke and Booz (Circa 2001)

(from the pages of my diary…)

I said nothing upon hearing Miles frantically professed how she still badly wanted Kaye back in her arms. I didnt even bother say any word of encouragement for her to at least manage to feel relieved and eventually function well once more. I did nothing. Not that I was droopy towards the episode. It was just because Miles – my best girl budd and steady emotional partner in life,love and crime, unintentionally made me reminisce a vivid picture of what was it like to be left alone by someone who told you would stand by your side no matter what, someone who told you that love would conquer all.

Miles was crying loudly while relentlessly drinking a bottle of draft beer and continuously puffing her cigar. For almost five extensive years of solid and unadulterated friendship, that was the only night I saw her lost herself. I can’t blame her. Kaye, her girlfriend for over two years, apparently exchanged her for a japanese social nightbird.

I said nothing upon hearing Miles frantically professed how she still badly wanted Kaye back in her arms. I didn’t even bother say any word of encouragement for her to at least manage to feel relieved and eventually function well once more. I did nothing. Not that I was droopy towards the episode. It was just because Miles unintentionally made me reminisce a vivid picture of what was it like to be left alone by someone who told you would stand by your side no matter what, someone who told you that love would conquer all. I remembered when I was in the same situation, trying to be hard-hitting for my own sake even though deep within, the twinge was too much to endure and swallow. Fragment by fragment, both quixotic and appalling memories of this Guy (lets just hide him by the pseudo name John), my ex-partner, twirled into me. It was the summer of 2001.

I must confess it was a fast-paced relationship. We met through a common friend. We exchanged numbers. He called me up the night after. I drove to his place. We had fried chicken and pizzas for dinner. We kissed. We slept together. The next day, we were officially a couple. It was like a horse race. Mikee Cojuangco can make a run for her money.

John’s condominium unit in Makati became my second asylum. Since it was a summer and I was about to be part of the working class ofprofessionals back then, I got to spend myriad hours with him since his work in one of the premiere makers of succulent and vigorous pineapple products both in the Philippines and abroad wasn’t really a tedious and demanding one.

Oftentimes he would wake me up after a strenuous night just to ask me to properly tuck his long sleeves in his trousers. And since I am not the type of a human being that can suitably get back to slumber after being disturbed, I would sometimes make his coffee, work on his laundry, organize his much disorganized closet, or at times cook for him the dishes I learned from taking basic culinary arts when I was still in high school. In return, I would criticize his indolence when it comes to doing household chores. Nevertheless I can’t blame a guy who grew up with ayaya until the age of 13 and a person extremely allergic to detergent soap. But then again, I never felt I was domesticated, even a bit, for I cherished how he actually appreciated my simple efforts to become a good partner to him.

On the other side, I also did appreciate his very own way of showing me his passion. He several times drove me to fancy dinners that there were occurrences that I silently grumble to him about the price of each plate, but money never really became a large deal for him. Also, he gave me dozens of stuff toys that we each named after our childhood sweethearts . He even knew the birthday of my mom and my sister until this year, he greeted her.

He is a perfect guy and we were a perfect couple..

Whenever we were free, we do movie marathons. He told me that he was crazy about Julia Roberts. He was so engrossed that within the span of our relationship, we watched Pretty Woman for eight times. John had already mastered some of the movie’s lengthy lines delivered by both Julia and Richard Gere. One time while watching the mentioned film, he recalled that the first time he watched the movie was way back mid 1995 in Quad together with his ex-girlfriend in high school. I simply ignored his recollection of it and instead thought that John was just really a huge aficionado of the physically big-mouthed yet competent Hollywood actress.

Speaking of competition, John and I battled things a lot. I would never forget our encounters over play station. We even considered having eating contests and the one who finished last takes care of the mucky dishes. John and I were so tough and so competitive that in some instances, even the smallest sparks lead to destructive forest fires just like what we see on the Discovery Channel.

If Sandra Bullock became the Ms. Congeniality, Chris was the Mr. Congeniality and his portrayal of the role would definitely hand him a Golden Globe nomination. He was extraordinarily congenial that he flirted with different guys and went home with the “others” when I wasn’t around. I knew that awful truth when I got to read from his mobile phone’s inbox a message from another person, thanking John for a wonderful and amazingly erotic night at his house and he even asked my John when would be the next saga. I retained my forbearing stance and calmly asked him about the guy. “It was just sex. I’m sorry,” he said upon realizing that I had discovered his duplicity. With those words of admittance, I just considered it a removed pebble that got inside my loafers. Then came twice. And thrice. I tried to keep my temperance. “I won’t care if other people would get a taste of John as long as I know for a fact that his heart is still mine,” I firmly told myself. On that particular moment, I knew I was in love. Unfortunately, it was also the similar moment when John lost his love for me.

The judgment day came. John called me and he asked if we can talk. In his unusual sinister tone, I felt a sudden rush that pulsated all over my system. Still, I overcame the uneasiness I have had inside and after a few seconds I agreed to talk with him. Blah…blah…blah…and he finally said, “It was not you. It was me.” John wanted me to react. But I decided to ask or retort no more. I dropped the game, I gave up the competition.

After a few days of hearing John’s farewell antics and eventually getting separated with him, nobody even had an inch of clue of how much pain I went through. I still loved John so much that I endured dialing his number even though he kept ignoring my calls. I still loved John so much that I would send messages to him, telling him how much I missed our time and how much I longed for everything even though I got no reply from him, even though I would start feeling tiny pains in my thumb. I still loved him so much that I incessantly left messages to his answering machine even though I knew he was home and just purely didn’t want to talk with me. I loved him so much that I almost lost my sanity.

When the wound was still fresh, I decided not to live in the past. Yes there were memories that I just wanted to linger forever, but sometimes some memories just don’t. It was not really me. It was not really my fault. Sometimes, it was really just how life went for me. After some sighs and sobs, there were lessons learned that helped me continue my life. The “it-was-not-you-it-was-me phenomenon” soon became over.
Its was many years years ago, I was crying loudly while relentlessly drinking a bottle of draft beer and continuously puffing my cigar. That was the only night Miles saw me lost myself. She can’t blame me. I just fell in love…truthfully and faithfully… without conditions… one hundred and one percent, if it was possible…


The Guy who Fits the “Perfect Shoe” (Unfinished)

Someday, perhaps the saddest but most lovable thing that could ever happen to you is when you are talking with your best friend a day before his wedding and then tells you…”This could have been US if we weren’t both men.”

I never liked weddings. I have no fancy for this kinds of celebrations and I’m not a big fan of any type of ceremonial event. I don’t feel the drama that most people feel. I don’t have any care about grandiose church settings, the flowers that were used or the colors that were worn or even where the reception would be held.

People would always act all sappy the entire day. There are lots of hugs and kisses and fancy uncomfortable clothes. Congratulations all around! Let me toast the fact that you made it to your wedding day. I’ll really be impressed if those couples actually stay married.

Let me make this clear. I don’t hate people who have them. In fact, I am genuinely happy for the people being married when I attend a wedding, since as a general rule they are pretty happy about it.

I just hate the fact that someone like me would never be married in the same fashion like every “normal” couple would. And I cry buckets of tears whenever I recall how my “formerly gay” best friend got married….

Now normally I’m not a guy who will put someone down for wanting to spend their life with someone they love, But when my best friend told me that he decided to get married I froze and felt a hundred knives being pinned in my chest. It was a tragedy that I never expected to happen….

I am Dunkin and this is my story…

Circa 2005 (Short True Stories)

From the pages of my diary…

(It was about 6 months…6 months which felt like an eternity that I’ve spent with this guy…6 months of pure joy…. we never had any commitments, we were just each others emotional pillow, each others sexual pill…

But those moments abruptly stopped dead one day. And another day. And another day. i tried calling his cellular phone, but my call was rejected. He knew I tried calling. I had hoped for a follow up. But days passed. Weeks passed. A month passed. He just disappeared. Nothing. I don’t know if it was pride or self-preservation that kept me from bugging him. Which up to now, I know was the best thing I did. But my heart, waited. And waited. Like a forlorn lover. It had robbed me my heart. Until I didn’t want to use it anymore. My days went by without any emotions. Parang robbot ba. Kase if I start feeling anything, kahit awa sa officemate ko. I’d just feel pain. Pain together with a picture of his face, forever imprinted on my mind. I would always look at a black car hoping it was him. Every car park. Every road. My heart was mourning for the loss. It was like losing someone in the war, not knowing if he’s alive or not. What happened. And they are all bottled inside this tortured heart.

One day after three months. I saw him sa Alabang Town Center. Inside Tequila Joe’s. The world stopped and all the pain that I had kept inside wanted to burst and bleed inside the restaurant. I was with a group of straight friends. He looked at me across the room.

“Friday’s na lang tayo gusto nyo?” i asked my friends. Di ko kaya. Mahal dito, sabi ko. Kunwari tawa pa kame ng tawa, just to hide the thousand knifes pinned right through and through me.

“Cge tingnan natin.” agreed a friend.

We went to Friday’s and everything went silent. Wala akong naririnig but my own pain inside. Pain of seeing him again. I had not admitted that I truly loved him before he had left, but the moment I knew that i had lost him. I knew. I loved him so much, even if i had stopped myself from doing so. The sight of him was such a shock, like a knife slicing through my ribs, into my the center of my heart. May family siya. He’s got a a kid who’s like five years old. And an infant na karga ng wife niya. I wanted to go home and weep. Not for finding out that he’s married. But the pain of how easy it was for him to just leave and move on. I am a decent person. What we had was six months. There had been no commitment, but still, sabi nga ni Cameron Diaz sa Vanilla Sky, sleeping with someone gives an unspoken commitment, much more if it dragged for half a year. I knew the risks of heartbreak and loss. But a deliberate walking out without a word. It’s like playing with someone else’s feelings. I need not say it, but he owed something to me. Explanation.

“Tol, me tumatawag sayo.” sabi ni Jeric, friend ko, jolting me out of my reverie. He pointed out to a man outside Friday’s. He looked great as ever. I told myself, i am a mature person. I must handle this, like the person i perceived and prepared myself to be.

“UUYY!!!! musta!!!” masayang bati ko ke Eric. “Nawala ka ah. Balita?”

He asked me if we can talk sa malapit sa parking. So we did.

“Kita nga kita kanina. Wife mo ba yon?” kunwari very nonchalant ako.

“Darwin, stop it.”

He called me by that name. And stop I did. I knew if I stopped, the pain will replace it. And pain dwelled for the most painful moment. “Ok, Eric, what did you want to say…” serious na ko. Nakatingin ako sa kanya.

“Musta ka na.” tanong lang ni niya.

“What do you think?” I paused. “Ineexpect mo ba na kulitin kita? Sorry. You left without a word. You didn’t give me that much decency. And the last thing I want to give you now is the luxury of knowing how much you’ve hurt me. Because you did. And that’s the end of it. But you know what, if you’re talking to me just to assuage your conscience and your guilt, sorry but you’ll have to do that on your own. I can’t stay long, but I’m thankful for this opportunity coz somehow I can close my book and move on.”

It was the most painful point. Walking away. With my heart numb. Yet i knew that time, had i felt anything i’d have broken down to that little child I really was when it came to the game of love and cry and cry and cry. I drove and drove that night, left my friends with a plausible excuse. I did a lot of soul-searching. Not self-pity. But in my time alone, i set the floodgates free and let all my tears flow…flow till there was no more. Till I was tired of crying. Crying not for a loss. But crying just to let pent up emotions free.

That night I went home. Everyone was asleep. I changed. I went to my parents’ room, snuggled up with my Mom and my Dad. And slept soundly for the first time in a long while.



This is Agent 143


Beep. Beep.

Tumunog ang cellphone ko. Nagtetext na si Sharlene.

Nasan ka na ba? Kanina pa kami dito naghihintay sa resto.

Sh*t! Bakit ba naman kasi ang trapik ngayon! Bilisan niyo naman please. Sobrang late na ko sa appointment ko.

“Manong, wala ba tayong ibang pwedeng daanan? Late na kasi ako eh,” sabi ko kay manong driver.

“Naku, sir, mas mapapalayo pa tayo kung mag-iiba tayo ng daan,” sagot ni Manong.

“Ganon ho ba.”

Wala na ko magagawa kundi magtiis. Kung bakit ba naman kasi minamalas ako ngayong araw na to eh. Di bale. Tatawagan ko nalang si Sharlene.

“Hello? Shar. Sobrang sorry talaga! Di ko na alam kung ano gagawin ko. Yes, nasa taxi ako ngayon. Sobrang traffic. I know, I know. Nakakahiya na talaga. If you want let’s just cancel the meeting. Wala na ko mukhang ihaharap sa inyo ngayon. Are you sure? Ok lang sa inyo magantay some more? Sobrang sorry talaga Shar. Referral mo pa naman ito sakin. Sige. Paki sabi nalang sa kinakapatid mo sorry din. I’ll be there as soon as possible. Ok. Salamat talaga. See you in a while. Bye.”

Grabe naman. Bilisin niyo! Parang di yata gumagalaw ah, naisip ko. Ah hindi, ayan na gumalaw na ng konti. Sana wag mainip sina Sharlene, sabi ko sa sarili ko. Cliente din yung kinakapatid niya.

At ayun, tumigil nanaman ang taxi. Pesteng trapik to! Napabuntong hininga nalang ako sa inis. Umpisa palang ng araw ganito na ang nangyayari. Nag-inhale exhale ako. Pampakalma lang. Sana ma-close ko ang deal later, dasal ko. Binuksan ko ang bag ko at nilabas ang mga papeles. Tinignan ko lahat para masigurong walang magiging problema mamaya. Ok naman na. Ready to attack na.

Napatingin ako sa bintana ng taxi. Napansin kong marami-raming tao na ang pinili nalang maglakad. Siguro nagmamadali na rin sila? Maglakad nalang din kaya ako? Wag na. Papawisan lang ako.

Kaya ayun. Nanitili akong nakaupo sa taxi. Pinagmasdan ko nalang ang mga taong naglalakad. Para hindi lalong mainis, inaliw ko nalang ang sarili ko. Tinignan ko ang mga higanteng billboard ng mga pinaka-sikat na produkto sa bansa. Naging ugali ko na rin kasi na tignan ang mga yon pag napapadaan ako dito. Nakita ko ang ilang mga kilalang artista, pati na rin ang mga hindi kilala. Aba, bago yung billboard na yun ah, sabi ko sa sarili ko. Tinignan ko ng maigi ang larawan nung modelo. Bagito rin siguro siya. Hindi ko pa siya nakita kahit saan. Ang laswa naman. Di ko kaya mag-pose ng ganyan, napag-isip isip ko.

Actually, di naman talaga malaswa. Opinyon ko lang yun.

Hay salamat! umandar na rin ang taxi pagkalipas ng mahigit sampung minuto. Aba teka, mukhang tuloy-tuloy na ang biyahe! Sa wakas! Haha! Tuwang-tuwa ako sa pangyayari.

“Ito talagang gobyernong to,” sabi ni manong driver, “maguumpisa ng proyekto di naman agad tapusin. Di ba nila naisip na ang daming napeperwisyo dahil sa mga hukay-hukay nilang yan sa kalsada?”

Natawa ako. Ang seryoso ni Manong. “Oo nga ho eh. Palibhasa, puro bulsa lang nila ini-intindi.”

“Hay nako. Kaya hindi tayo umaasenso eh,” sagot ni Manong.

Napangiti nalang ako at hindi na sumagot. Tama naman siya eh. Para ngang walang asenso.

Nagtext ako kay Sharlene na malapit na ako. At humingi ako muli ng despensa. Sabi niya ok lang daw yun. Naiintindihan niya naman daw.

Wow. Siya naintindihan niya. Pano kaya yung kasama niya?

Late ako ng isang oras mahigit. One hour and fourty-three minutes to be exact. Dali-dali kong binayaran si Manong at bumaba ng taxi. Pasok ako agad sa restaurant at agad hinanap si Sharlene. Ayun! Nakita ko siyang nakaupo sa may corner table. Magisa.

Sh*t! Umalis na nga, sabi ko sa isip ko.

Nakita niya na ko. Kumaway siya. Dahan-dahan akong lumapit. Asar na asar ako sa sarili ko dahil wala na ang cliente ko.

“Shar, sobrang sorry talaga. It’s my fault really,” sabi ko. Sobrang lungkot ko talaga. Ano nalang ang sasabihin ni Sharlene sa pamilya niya tungkol sakin? Isa sila sa mga pinakamalaking cliente ko. Pag nadismaya sila dahil dito, di lang sila ang pwedeng mawala sakin. Marami pang iba. Hay! Bakit ka ba naman kasi nalate eh!

Napansin siguro ni Shar na malungkot ako. Natawa siya. “Hoy ano ba. Cheer up! Its ok. Para kang t*nga.”

“If I wasn’t late siguro may cliente ako ulit. Alam mo naman how important this is to me, right?” sabi ko.

“Anong siguro? You haven’t lost your client,” sabi niya. Ano ba, nanunukso yata ito eh. “Nagpunta lang siya sa rest room.”

“No way!” laking gulat ko. Tinignan ko ang upuan sa tabi niya. May plato at may iced tea sa tapat nito sa ibabaw ng mesa. Di ko napansin yun ah! Marahil dahil nalungkot ako bigla. Teka, mukhang swerte parin ako!

“Uh-huh,” sabi ni Sharlene. Tatawa-tawa.

Wow! Nakahinga ako ng maluwag. May pag-asa pa ako maging Top Agent ng kompanya namin. Ngayon, kelangan ko nalang siguruhin na maging maayos ang lahat.

Inilabas ko na lahat ng papeles para ready na sakaling dumating na ang cliente ko. Habang nagaayos ako, nagsalita si Shar. Sabi niya, “O, eto na pala siya eh.”

Tinaas ko ang ulo ko at tumingin kay Shar. Di ko namalayan na may tao palang nakatayo sa likod ko.

“Dan, this is Matteo Rutigliano. He’s my kinakapatid,” pagpapakilala ni Sharlene.

Tumayo ako at humarap kay Matteo. Muntik na ko ma-off balance.

Si Matteo… yung lalaki sa billboard.


“Hey. What’s up?” sabi niya habang inabot ang kamay niya para makipagkamay sakin.

Natigilan ako dahil hindi ko akalain na siya pala ang naghihintay kanina pa sakin dito kasama ni Sharlene. Nakatingin lang ako sa kanya.

Inaantay niya parin abutin ko ang kamay niya. Napatingin siya kay Sharlene.

Tila nahimasmasan ako. Nakagalaw na ko sa wakas. Kinamayan ko siya.

“I’m good, thanks. Listen, I’m really sorry for being late. Well, super late. I got caught in the…” pero di ko na natapos ang sasabihin ko dahil nagsalita si Matteo.

“Yeah, yeah. Blame it all on the traffic. Nothing new there, really.” At umupo siya sa tabi ni Sharlene. “So, can we start now? I’ve eaten a lot waiting for you. Know what that means to me? Not good.”

Medyo nainis ako sa banat niya. Ayos ka rin ha, isip ko. Sinadya ko bang mangyari yun? Di naman ah. Naramdaman kong umakyat ang dugo sa magkabilang tenga ko.

Napansin siguro ni Sharlene na medyo napahiya ako ng konti, kaya siya na ang nagsalita. “Matt, ano ka ba. It’s nobody’s fault. Ok lang yan. We’re all here so let’s just get on with it.”

“No, it’s ok, Shar,” sabi ko. “It’s my fault really. I don’t know what else to say but sorry.”

“Well, you can go yap about what you came here for. So we can get it over and done with,” sabi ni Matt. Nakatitig siya ng maigi sakin na parang sinusukat ang pagkatao ko.

Ano ba tong tao na to? Pangasar ka ba o ano? Isa pa sasapakin na kita ng makita mo kung ano hinahanap mo. Teka lang, ako pala ang may atraso. Relax, Dan. Kaya mo yan.

Tumingin ako saglit kay Sharlene. Tumango siya na parang senyales na magumpisa na ako. At yun na nga ang nangyari. Inumpisahan ko na ang pagalok sa kanya ng insurance.


Ako nga pala si Daniel Marc Burgos. 24 years old. Isa akong insurance agent. I have been an agent for 4 years now. When I left school, ito kagad ang naging trabaho ko.

Masaya maging ahente. I get to meet a lot of different people. At hindi basta-bastang mga tao ito. May mga sobrang yaman. May mga di gaanong mapera, yun bang gusto lang masecure ang kanilang future. May mabait, may masungit, may walang kwenta kausap. Ganun talaga. Kaya ako, I treat my job as an adventure. Hunting adventure to be exact. Ako yung hunter, my clients are the prey.

Iba kasi yung pakiramdam kapag may nakumbinse kang mag-invest sa insurance. Nakakataas ng self-confidence. Nakaka-boost ng ego. Para bang pakiramdam ko eh ang galing galing ko. Pakiramdam ko lang naman yun.

Di pwede ang mahina dito sa trabahong ito. Mas lalo na ang mahiyain. Kapalan kung kapalan ng mukha ang labanan. Kung hindi, walang laman ang tiyan mo. Sa trabahong ito ako natuto, nagbago. At dito ko rin mahahanap ang tunay na kahulugan ng buhay at mabuhay.


Tahimik namang nakikinig si Matteo sa lahat ng sinasabi ko. Hindi siya nang-i-interupt. Basta tinitignan mabuti yung kopyang binigay ko sa kanya habang ako ay nag-e-explain. Life Insurance ang inaalok ko sa kanya. Tutal dito na siya nagta-trabaho, mabuti nang may ganito siyang investment.

Halos isang oras din yun na puro ako lang ang nagsasalita. Hanggang sa matapos na nga ako. Sinusubukan kong basahin ang itsura niya. Kukuha ba, o hindi. Pero nahirapan ako. Hindi manlang nagbago ang itsura niya mula nang magsimula ako magsalita. Ilang saglit lang, binato niya sa gilid yung kopya niya. Aba, antipatiko tong lokong to ah, sabi ko sa isip ko.

“So?” tanong ni Sharlene kay Matteo. “What do you think?”

Di umimik. Uminom ng iced tea. Nagtinginan kami ni Sharlene. Siguro kung marunong magbasa ng utak si Sharlene, nabasa na niya na kanina ko pa sasapakin yung kinakapatid niya. Nilapag ni Matteo ang baso niya pagtapos uminom. Tumingin sa malayo. Finally, nagsalita na din. Akala ko na-pipi na ang loko.

“I think it’s cool.”

Natawa si Sharlene. Pati ako natawa. “What do you mean it’s cool?” sabi ni Sharlene.

“Its OK. Know what I mean?” tumingin siya sakin.

“So, you’re getting one?” sabi ko. Please say yes, dasal ko. Please.

Tinitigan niya ako sa mata. Eto nanaman siya. Parang pinagaaralan nanaman ako. Hoy! Sagot na! Naiinip na ko.

Then it came. “Not yet.”

What? Pagtapos kong magmadali papunta dito at magsalita ng isang oras di ka kukuha? Bibingo na sakin talaga to.

“So you’re not getting one? That’s ok.” Nagumpisa na ko magligpit ng mga papeles. Inabot ko yung kopyang binato niya sa gilid. Pero hinawakan niya yung kamay ko.

“Did I say ‘No?’ I said not yet. Means I’ll think about it.”

Hinila ko yung kamay ko. Hawak ko parin yung kopya niya. Sabi ko sa sarili ko, ang wierd nito ah. Kanina ka pa.

“I think I’ll be needing that,” sabi ni Matteo. Nakalahad ang kamay.

Wala na akong magawa kundi ibalik sa kanya ang kopya. Or dahil gusto ko talagang maibenta yun kaya ko binigay? Ewan ko. Basta binigay ko ulit sa kanya. Hinablot niya yun mula sa kamay ko. Aba naman talaga. Ubos na ang pasensiya ko kay Matteo. Pero kelangan ko magpigil. Professional ako eh.

“Are we done here?” tanong niya.

“Yeah. Just give me a call in case you’ve already decided,” kalmado kong sagot. Binigay ko rin sa kanya ang calling card ko.

“We’ll see,” kinuha niya yun at tumayo. Uminom ulit ng iced tea. “I’ll wait in the car,” bulong niya kay Sharlene.

Tumayo ako. “Nice doing business with you, Matteo.” Inabot ko ang kamay ko para makipagkamay.

Tinignan niya lang ang kamay ko. “It’s Matt.”

At ayun. Lumabas na ng restaurant.


I was dumbfounded. I’ve never had a client like this one. Arogante na, bastos pa. Napailing nalang ako.

“Huy, pagpasensyahan mo na si Matt,” sabi ni Sharlene. “Di naman ganun yun eh. Mabait yun. Promise.”

“Yeah. Kitang-kita ko nga eh,” sabi ko sarcastically. With matching hand gestures, “Yun o, diba? Ang bait!” Natawa si Sharlene. “Alam mo, kung hindi lang kita best friend, nasapak ko na yun.” Lalo siyang natawa.

“I know! Cool ka lang ano ba.”

“Pagsabihan mo yan ah. Saka… Sabihin mo wag na siya magisip ng matagal,” nakangiting sabi ko.

“Oo, akong bahala dun. Don’t worry,” sagot ni Sharlene.

“Thanks. I owe you big time.”


Nakatayo ako sa tapat ng restaurant. Inaantay ko kasi makaalis muna sina Matteo at Sharlene bago ako kumuha ng masasakyang taxi papuntang opisina. Nakita ko si Sharlene na tinapik si Matteo at tinuro ako. Ano kaya yun? Tanong ko sa sarili ko. Maya-maya umandar na ang kotse nila. Huminto sa tapat ko. Binaba ni Shar ang window niya.

“Dan, nakalimutan ko nga pala banggitin kanina. May dinner later sa bahay. Mom and Dad are expecting you. I won’t take ‘no’ for an answer!” sabi ni Sharlene. Ano ba naman ito? Biglaan? Pano nalang kung may gagawin ako sa gabi? Buti nalang kamo wala. “See you later!” pahabol niya habang umandar na paalis ang kotse nila.
Hay. Ito talagang best friend kong ito. Mahilig manggulat. Nasanay nalang ako sa tagal naming magkakilala.

Our friendship started way back in High School. Transferee lang kasi ako sa school nila. 2nd year kami nun. Alam niyo naman ang pakiramdam ng bagong lipat diba? Parang takot kang pumasok dahil wala kang kilala. Malungkot dahil lagi kang magisa. Ganun ang naramdaman ko nun. Para akong alien. Si Sharlene ang una kong naging kaibigan.

Anyway, ang unang encounter ko kay Sharlene ay medyo nakakaaliw. Di ko yun makakalimutan.

Magkaklase kami sa Biology. Nasa harap siya nakaupo habang ako naman tahimik sa likod ng classroom. Sabi ni Miss Roxas, teacher namin, ngayon daw namin gagawin yung project namin. Pero bago yon, magbubunutan daw muna ng magkakapartner. Lahat ng mga pangalan namin ay nilagay niya sa isang lalagyan. Ang mga babae kong kaklase biglang nagsuklay, nanalamin, at parang kinikilig-kilig pa. Parang t*nga naman, natatawa kong sabi sa sarili ko.

Ang mga lalaki naman nagsipag-ingay. May naghiyawan at nagtawanan. Sabi ng isa sana daw wag niya makapareha yung isa naming kaklase na babae. Pangit daw kasi. Kapal din nito, sa loob-loob ko. Sabi naman nung isa kanya daw si Sharlene Yuzon.

“Silence!” sabi ni Miss Roxas. Tumahimik lahat. “Ok, since nabanggit niyo si Ms. Yuzon, siya ang unang hahanapan natin ng partner.”

Muling naghiyawan ang mga lalaki. Bumunot na ng pangalan si Miss Roxas. “Mam! Alvarado ho ba ang nabunot niyo?” tanong nung gustong makapareha si Sharlene.

“Hindi. Kaya you keep quiet, Mr. Alvarado.” tugon ni Mam. Tawanan ang lahat. “Asa ka kasi boy!” tukso ng isa sa mga lalaki.

“Ok. Enough of that. Ms. Yuzon, ang partner mo for this project ay si Mr. Burgos.” sabi ni Mam.

Natahimik ang lahat. Si bagito, partner ni Sharlene? Swerte ng kumag! Yan marahil ang nasa isip ng mga kaklase ko habang naglalakad ako papunta sa harapan. Umupo ako sa tabi ni Sharlene. Napansin kong tahimik siya, at tila kinakakabahan.

Matapos ang pilian ng partners, nagsalita muli si Miss Roxas. “Now that you have your respective partners, you may put on your lab gowns and gloves. Magsisimula na tayo.”

Tumayo kami lahat at nagsuot na ng gowns at gloves. Tinignan ko si Sharlene. May sakit ba to? Naisip ko. Namumutla na siya nung mga oras na yun.

“Ok class, paki tanggal na ang takip na nasa harapan ninyo.”

Tinanggal na ng mga classmates ko ang takip. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!!!

Nagulat ako at napatingin sa likod. Nagtititili ang isa naming classmate. “PALAKA!” sigaw ni Alvarado. Tawanan kaming mga lalaki habang nagtitilian ang ibang mga babae. “Ang arte niyo naman!” tukso ng ilang mga lalaki.

Sa ibabaw ng ingay sa klase, narinig ko nagsalita si Sharlene. “Oh my God,” sabi niya. Napatingin ako sa kanya. Parang lalo siyang namutla at nanghina. Minabuti ko nang tanungin siya.

“Are you OK?” sabi ko.

Tumayo siya ng maayos pero nakahawak sa table. Medyo mabilis ang paghinga niya. Di na siya nagsalita. Umiling nalang. At ayun. Nasuka siya sa harapan ko. Yuck!

Nagulat ang lahat. Pinagtinginan kaming dalawa. Ako naman gulat na gulat sa sinapit ko. Hanggang…

Hinimatay si Sharlene.

“MA’AM!” sigaw ko.


Naglalakad na ako papunta sa bahay ng mga Yuzon. Mayaman ang pamilya nila. Si Tito Gary ay executive ng isang advertising agency. Si Tita Lani naman ay associate editor ng isang women’s magazine. Tatlo ang anak nila. Pangalawa si Sharlene at unica hija siya. Si Kuya Arthur ay nasa Amerika nagtatrabaho. Si Fredrick naman nasa college na.

Pinapasok na ako ni Mang Jun, yung guard nila, nang makita niya ako sa gate. Pinatuloy na ko sa living room.

Teka, akala ko ba may dinner ngayon? Parang wala naman yatang ibang bisita maliban sakin. Sandali, baka mali naman ang dinig ko kay Shar?

Bago pa ko mabaliw sa kakatanong sa sarili ko, bumaba ng hagdan si Sharlene. “Dan! Kanina ka pa ba?”

“Akala ko ba may dinner ngayon? Bakit walang tao?” tanong ko.

“Meron nga. Dinner lang naman ah. Di ko naman sinabing party no,” sagot niya.

“Ah oo nga naman,” pahiya ako ng konti.

“Tara. Nasa dining room na sila.” Kumapit si Sharlene sa braso ko at naglakad na kami.

“What’s the special occasion ba? Biglaan naman yung dinner.”

“Wala. Celebration lang. Wooo, if I know excited ka na kumain!” tukso ni Sharlene.

“Obvious ba ko masyado?” sabi ko. Tawanan kaming dalawa.

“Daniel!” bati ni Tita Lani. I hugged her and she kissed me on my right cheek. “Kamusta ka na? Buti nalang you made it.”

“Ok naman po, Tita. And thanks for inviting me,” sagot ko naman.

“You’re part of the family, Dan,” sabi naman ni Tito Gary. “You know you’re welcome anytime sa bahay ko.”

“Salamat po, Tito.” I shook his hand.

Nakaupo si Fredrick. Paglapit ko sa kanya, he stood up. Ngayon nalang kami ulit nagkita nito. We greeted each other. Ugali na namin na maghandshake, then bump each other’s right shoulder. Buddies din kasi kami. We played basketball on weekends before. Ako ang nagturo sa kanya maglaro. Nahinto nalang when I started working. Mas matangkad na siya sakin ngayon.

“Kuya, tabi na kayo ni Ate. Lipat nalang ako sa tabi ni Mommy,” sabi niya.

“Ok,” sabi ko. Umupo na kami ni Sharlene.

Akala ko wala na kami inaantay ng biglang may sumulpot sa pintuan ng dining room.

“You guys aren’t starting without me, are you?”

Si Matteo. Dito pala siya nakatira.


The model that he is, ayun at naka-posing sa may pintuan ang loko. Pero nagulat siya nung makita niya ako.

“Of course not! Ikaw kaya ang reason ng dinner na ‘to. Lika na, join us,” sabi ni Tita Lani. Napangiti si Matteo.

Ah, para sa kanya pala itong dinner na to, naisip ko. Marahil dahil dun sa bago niyang billboard. Naunang pumalakpak si Tito Gary. Woooooooo!!! hiyaw ni Fredrick. Pumalakpak na rin kami nila Tita at Sharlene. Mukhang nag-enjoy si Matteo sa atensyon na nakuha niya. Lalong lumaki ang ngiti niya.

“Awww. Come on guys, that’s too much,” pa-humble niyang sinabi. Naglakad na siya papunta sa bakanteng upuan sa kanan ko. Tinapik niya ang balikat ko bilang pagbati bago tuluyang umupo.

“Kuya Matt, kilala mo na si Kuya Dan, right?” sabi ni Fredrick.

“Yeah. We met this morning,” sagot niya. “I’m surprised to see that you even went here just to make sure you close the deal. Talk about perseverance, man.”

Nagkatinginan kami ni Sharlene. Sila Tito naman nagulat sa sinabi ni Matteo.

“Hindi siya nagpunta as an agent, no. He’s my guest,” sabi ni Sharlene. Aba, ang sungit ha! sabi ko sa isipan ko. Napangiti ako sa banat na yon. In yo’ face! Hahaha.

Natameme si Matteo. Si Tito na ang nagpaliwanag. “Matt, ganito kasi yan. Dan and Sharlene have been friends since high school. He’s as much a part of this family as you are. Ewan ko nga diyan sa dalawang yan eh. If you ask me, mas gugustuhin ko pang maging son-in-law yang si Dan.”

“Daddy talaga,” protesta ni Sharlene.

“Oo nga, Ate. Ako botong boto kung si Kuya Dan ang boyfriend mo,” singit ni Fredrick.

“See. Bakit? Anything wrong with what I said? Ikaw ba, Dan. What can you say?” sabi ni Tito.

Napatawa nalang ako. Ano bang dapat ko isagot? Bigla akong napa-isip. “Ah, Tito, nakay Sharlene na po yung desisyon. Malimit ko ngang sabihin sa kanya kung gano siya kaswerte sakin.” Sabay tawa.

“Kapal talaga!” sabi ni Sharlene. Nagtawanan kami lahat. Nakikinig lang si Matteo. Marahil ay inoobserbahan ang mga pangyayari.

Nagumpisa na kami kumain. Grabe. Ang daming pagkain. Ito ang paborito ko dito sa bahay na to. Well, bukod siyempre sa pamilya Yuzon na parang pangalawang pamilya ko na rin. Syempre, ang highlight ng gabi, yung cake para kay Matteo na may nakalagay na “Congratulations!”

Ngayon nalang kami ulit nagkasama kaya naman matinding kamustahan at kwentuhan ang nangyari. Si Tita kinamusta sina Nanay. Si Tito naman kinukulit ako na sa kanya nalang daw magtrabaho. Sabi ko naman depende po sa offer. Ang lakas ng tawa ni Tito. “Pero anak, I’m serious.”

“I’m serious din po, Tito.” Nagtawanan kaming lahat.

Pagtapos ng dinner, lumabas ako sa veranda nila. Magpapababa ako ng kinain. Yosi break.

Di ko namalayan na sumunod pala sakin si Matteo. Habang nag-yo-yosi ako, deep in thought, bigla siyang nagsalita.

“Seems like y’all are close to each other,” sabi niya.

Napatingin ako sa kanya at napangiti. “Yeah. Pretty much,” sagot ko. “Yosi?” I offered him one.

“Nah. I don’t smoke.” Natahimik siya sandali. Tumingin sa langit. Tila pinagmamasdan ang buwan. Ilang saglit, nagsalit siya ulit. “So, you and Sharlene. You guys got something goin’ on or what?”

Nice! Parang si Kuya Arthur lang dati ah. Tinanong din kasi ako ni Kuya kung nililigawan ko ba daw si Sharlene. Humithit muna ako ng yosi bago ako nagsalita. “Nope. Magkaibigan lang talaga kami ni Sharlene.”

“Aren’t you even attracted to her?” usisa ni Matteo.

“Don’t get me wrong, maganda si Sharlene. Pero parang magkapatid lang talaga kami. Kaya nga we can joke around like that. Sobrang kampante kami sa isa’t isa,” sagot ko. “Bakit?”

Di siya sumagot. Pinagmasdan ulit ang langit. Maya-maya, nagsalita siya ulit. “When we were having dinner, you laughed a lot.”

So? What’s the big deal? Masama na ba tumawa ngayon? Sabi ko nalang, “Oo. Ganun talaga kami when we’re together. Lagi kaming masaya.”

“I don’t think so,” sabi niya.

“Huh? What do you mean?” tanong ko.

“You’re unhappy.”

Manghuhula ba ito o ano? What gave him the idea na unhappy ako? I’m never unhappy. “What made you say that?” naguguluhan kong sabi sa kanya.

Tinignan niya ko ng derecho. Tapos sabi niya, “Your eyes…they’re empty.”


What? This guy’s got to be kidding me. Empty na, unhappy pa. What’s next? I’m a zombie? Ang wierd.

“Bakit mo naman nasabi na I have empty eyes?” tanong ko sa kanya.

“I was watching you the whole time this evening. I know you didn’t notice me because you were so busy with everything. You know, even if it seemed like you were having a good time back there, your eyes were dead. Yes you were laughing, but I feel like in reality, you’re a miserable guy,” paliwanag niya.

Hanep din naman ito no. Kung magsalita akala mo ang tagal na niya ko kilala. Eh yung mga totoong nakakakilala sakin hindi ako sinasabihan ng ganyan. How much more itong kaninang umaga ko lang nakilala?

“Well, that’s just what you feel, bro. Most of the time, what we feel isn’t right,” sabi ko sa kanya.

“Yeah. But that doesn’t mean they can’t be,” hirit ni Matteo.

Natigilan ako sa sinabi ni Matteo. Oo nga no. Bakit ngayon ko lang din naisip yun. Mantakin mo, may sense din palang kausap tong tao na to.

Di ko namalayan na naubos na pala ang hawak kong yosi. Di ko manlang na-enjoy yung stick. Sayang.

Maya-maya, dumating si Sharlene. Syempre dala na niya yung take out ko para kina Nanay.

“O ayan, pinadagdagan ko na yan kay manang ha. Baka magreklamo ka ulit eh, mahirap na,” biro ni Sharlene. Nagulat yata siya na tahimik kaming dalawa. Tinusok niya yung tagiliran ko.

Di nagtagal, sabi ni Matteo na papasok na siya sa loob. Bago tuluyang umalis, sabi niya, “Think about what I said.” At ayun, pumasok na siya sa loob.

“Ano yun?” tanong ni Sharlene.

“Wala. Ang wierd talaga ng kinakapatid mo.” Tinignan akong mabuti ni Sharlene. “O bakit? Ikaw talaga,” sabi ko. Inakbayan ko siya. “Uy, salamat dito ah.”

“Sus. Ikaw pa, di pwedeng walang take out!” Nagtawanan kaming dalawa sa ilalim ng buwan.


“Nay, nandito na po ako!” sigaw ko pag dating sa bahay. Sinalubong ako ni Nanay, binulong na wag daw akong maingay at tulog na ang mga kapatid ko. Nag-mano ako sa kanya at inabot ang pasalubong ko. Pumasok muna ako sa kwarto ko para magbihis. Paglabas ko, dinatnan ko si Nanay na nakaupo sa may mesa. Nailigpit na niya pala ang pasalubong ko.

“Kamusta naman sina Gary at Lani?” tanong niya.

“Ok naman po,” sagot ko. Umupo ako sa tabi niya. “Kinakamusta pala nila kayo.”

“Ganun ba. Sana sinabi mo mabuti naman.”

“Opo. Sinabi ko po yun. Si Tito naman hanggang ngayon kinukulit parin ako na magtrabaho para sa kaniya,” kwento ko.

“Bakit ba hindi mo tanggapin ang alok ni Gary? Mas malaki ang kikitain mo dun, anak.”

Huminga ako ng malalim. “Nay, ilang beses na ba natin ito napagusapan? Alam mo naman ang rason kung bakit di ko tinatanggap yun diba?”

Tumahimik si Nanay sandali. Maya-maya ay nagsalita siya. “Anak, nandiyan na nga pala yung bill sa kuryente. Saka kelangan na natin magbayad ng renta sa makalawa.”

Hay. Wala na bang katapusan to? Di pa nainit yung inuupuan ko problema na naman. “Sige ho. Ako na bahala.”

“Anak, pasensya ka na ha? Inako mo na lahat ng responsibilidad dito sa bahay. Ayoko man maging ganun, wala naman akong magagawa.” Pinatong ni Nanay ang kaliwang kamay niya sa kanang kamay ko.

Hinawakan ko ang kamay niya. “Wala yun, Nay. Ganun talaga eh.” Napaluha si Nanay.


Bakit nga ba ako ang namomroblema ng ganito para sa pamilya ko? Anak lang naman ako. Marahil dahil na rin ako ang panganay sa aming magkakapatid. At ako palang ang tapos na mag-aral.

Di naman kami hirap sa pera dati. Not until 4 years ago.

Nag-abroad si Tatay nung papasok akong 1st year high-school. Di na daw niya kami kakayaning suportahan kung dito siya magtatrabaho. Sabi ni Nanay maghahanap nalang din daw siya ng trabaho wag lang siyang umalis. Pero ayaw ni Tatay. Siya daw ang dapat magtrabaho para sa pamilya namin. Alagaan nalang daw ni Nanay kaming magkakapatid.

Labag man sa kalooban ni Nanay, pumayag na rin siya. Sa kagustuhan niyang mapabuti ang kinabukasan naming magkakapatid, hinayaan na niya si Tatay umalis. Bago siya umalis, binilin niya sakin na wag ko pababayaan si Nanay at ang tatlo kong kapatid. Ako na raw muna ang tumayong Padre-de-Pamilya habang wala siya. Hindi ko sukat akalain na magiging totoo pala ang bilin saking yun.

Nag-Saudi si Tatay. Nagtrabaho siya bilang Electrical Engineer. Malaki nga ang kita niya kumpara dito. Mahirap, di lang para kay Tatay, kundi pati samin din. Madalas ko makita si Nanay na umiiyak. Kahit na nakaka-pagchat kami, iba parin yung pakiramdam na kasama namin si Tatay.

Sa unang taon na wala siya, masasabi kong kahit papano ay nakapag-adjust din kami. Tuloy-tuloy din ang padala niya ng pera. Pati nung pangalawang taon. Nung pangatlong taon, nakabili kami ng isang maliit na negosyo. Naging maginhawa nga ang buhay nun. Pero di yun nagtagal. Nung 1st year ko sa kolehiyo, medyo nabawasan na yung mga oras na kachat namin siya. Marami daw trabaho. Unti-unti rin nabawasan yung pinapadala niya. Sabi niya may binabayaran daw siya dun kaya ganun. Hanggang isang gabi, tumawag siya kay Nanay. Wala na raw siyang trabaho. Natanggal daw siya at hirap makahanap ng ibang mapapasukan. Dun daw siya muna sa kumpare niya nakatira. At yun nga, di na daw siya muna makakapagpadala.

Di ko alam kung pinagtataguan ba kami ni Tatay dahil sa tuwing tatawagan namin siya, di namin siya makontak. Kung ano-ano na ang naiisip ko nung mga panahong yon, pero isinantabi ko lahat yun dahil kay Nanay. Huwag ko raw pag-isipan ng masama ang Tatay ko. Malay ba daw namin kung ano talaga ang pinagdadaanan niya dun. At wag ko daw ipilit na umuwi nalang si Tatay dahil mas lalong walang mangyayari samin kung nandito siya. May natitira parin naman daw na pera sa bangko. Kaya pa daw.

Pero naubos din yun. Napilitan si Nanay na ibenta ang negosyo namin. Hanggang unti-unti kaming nalubog sa utang.

Isang gabi bago ang graduation ko sa kolehiyo, dinatnan ko si Nanay na nagwawala sa kwarto niya. Galing ako ng rehearsal namin. Dali-dali kong inawat si Nanay. Ano bang nangyari? tanong ko sa kanya.

Ang Tatay ko raw… may pamilya nang iba.


“Sinasabi ko na nga ba eh!” napasigaw ako sa galit. “Ayaw mo pang maniwala sakin, Nay! Harapanan na niya tayong niloloko nuon pa!”

Hindi sumagot si Nanay. Patuloy lang siya sa pag-iyak. Di ko siya iniwan nung gabing yun. At laking pasalamat kong hindi ako umalis dahil kung iniwan ko siya nun, di ko makikitang mag-collapse siya.

Sa madaling salita, hindi ako nakapunta sa mismong graduation ko dahil nasa ospital kami. Sa sobrang sama ng loob, tumaas ang presyon ni Nanay. Tinulungan kami ni Tito Gary sa gastusin.

Dun ko napag-desisyunan na maghanap na kagad ng trabaho. Kailangan kong tuparin ang pangako ko sa Tatay ko nuon. Ito na yun.


Di ako masyadong nakatulog nung gabi, sa dami ng iniisip. Tumayo ako mula sa kama at naghanda na para sa trabaho. Malapit na magkatapusan kaya oras na para mangolekta ng bayad mula sa mga cliente ko. Its going to be a long day. Hopefully, maging ok ang lahat.

Nag-kape muna ako bago umalis ng bahay. Pinag-aalmusal ako ni Nanay pero nagmamadali ako eh. Marami pa kasi akong gagawin.

Ayun, buong araw ako sa labas. Punta kay ganito, punta kay ganun. Singil dito, singil dun. Mabuti nalang at madaling kausap ang mga cliente ko. Salamat sa Diyos, natapos ako bago mag-alas-siyete ng gabi. Dumaan muna ako ng opisina.

Yung iba kong kapwa ahente ay naron din. Naghahabol lahat sa deadline. Lagot kasi kami sa mga cliente namin kapag lumagpas kami sa deadline.

Isa ako sa mga pinakabata dun. Marami samin ang may edad na. Gaya nalang ni Tito Ric. 62 years old na siya. Retired na siya dapat, pero ayaw niya manatili sa bahay. Nabobobo daw siya pag walang ginagawa. Kaya eto, nag-ahente siya. Di masyadong demanding ang trabaho, pero good pay sabi niya. Nakaka-inspire yung mga kagaya niya.

“Kamusta naman ang mga cliente mo, anak?” tanong niya sakin. “May bago ka bang pasok?”

“Ok naman po, Tito. May isa akong prospect, pero hanggang ngayon di pa nasagot eh,” sagot ko. At bigla kong naisip si Matteo. Ano na kayang balita dun?

“Follow up mo yun. Sayang. Ikaw din. You’re in the running pa naman para sa Top Agent honor. Kaya mo yan,” sabi niya.

“Oo nga po. Don’t worry, Tito. I’ll do my best.”


Tinext ko si Sharlene pagkadating ko sa bahay. Tinanong ko kung ano na ang desisyon ni Matteo. Wala pa daw siyang sinasabi. Saka wala daw siya sa bahay buong araw. May meeting daw sa manager niya.

Hay. Masyadong paimportante ang loko ah. Tagal magisip.

Tapos, di ko alam kung bakit. Pero bigla ko naalala yung usapan namin sa veranda. Totoo ba yung sinabi niya? Na walang buhay ang mata ko?

Tumayo ako sa kama ko at humarap sa salamin. Tinignan ko ang sarili ko. Tinignan ko ang mga mata ko. Ngumiti ako. Tumawa. Sumimangot. Normal naman ang mata ko ah. Pano kaya niya nasabi yun?

Ilang minuto ko rin pinagmasdan ang sarili ko sa salamin.

Ano kayang nakita ni Matteo? May kinalaman kaya yung…? Ah hindi naman siguro. Matagal na yun eh.

Beep. Beep.

Tumunog ang cellphone ko. Marahil si Sharlene to. Wala siguro magawa.

Hey Dan.

Anonymous number. Sino to? Nagreply ako.

Who is this?

Ang tagal sumagot. Sino kaya to?


Beep. Beep.

Binuksan ko yung text. Yung anonymous number ulit. Nagulat ako sa nabasa ko.

You don’t know me? You forget easily…

What the hell? Sino ba talaga to? My heart was racing. I replied ulit.

Sino ka nga?

Ilang minuto, sumagot din. It wasn’t what I was expecting.

This is Matt. =)



Nung mabasa ko yun, I sighed in relief. Nagreply ako.

Ah ok. Akala ko kung sino na.

After a while, nagreply siya.

Why? Were you expecting someone else?

Natawa ako.

Nope. I wasn’t expecting anyone.

Nilapag ko yung cellphone ko sa kama ko. Nagpunta muna ako sa C.R. Pagbalik ko, walang bagong message. San niya kaya nakuha yung number ko? Nag-isip ako saglit. Ah oo nga pala, binigay ko nga pala yung calling card ko. Humiga na ko. Inaantok na kasi ako. Saka masakit ang likod ko. Marahil napagod. Nung pumikit na ko, tumunog ulit ang cellphone ko.

What are you doing?

Si Matteo na naman. Medyo inaantok na ko kaya yung kanang mata ko nalang ang bukas habang nagtetext.

Wala. Nakahiga na. Its been a long day.

Ilang segundo lang, tumunog ulit.

Ok. So, have you thought of what I said yesterday?

Inaantok na ko Matteo, sabi ko sa sarili ko. Pero nagreply parin ako.

Yep. But I still don’t get it.

Beep. Beep. Ang bilis naman magreply. Ayaw yata ako patulugin nito.


Di na ko nagreply. Antok na kasi ako talaga. Maya-maya, tumunog ulit ang cellphone ko.

Hey sleepyhead! Are you still there?

Di ko ulit nireplyan. Pumikit na ko para matulog. Maya-maya, ayan na naman siya. Nagtext ulit.

I’ve thought about the insurance.

Napaupo ako sa kama. Parang biglang nawala yung antok ko. Nagreply ako agad.

So you’re getting one?

Ang tagal magreply. Naisip ko, manunukso talaga yata itong taong to. Hay. Nung hihiga na ako ulit, tumunog ang cellphone ko.


Napatalon ako sa kama ko. Haha! Yes! Tataas muli ang ranking ko dahil sa’yo! Ang saya! Mukha akong tanga no? Kanina isang mata nalang ang bukas pero ngayon naglululundag ako sa tuwa dito. After catching my breath (medyo hiningal ako ng konti), nag-reply ako sa kanya.

Ok. That’s good. When do you want to meet para magkapirmahan na?

Nagintay ako ulit sa reply niya.

Beep. Beep.

Friday. I’m not available tomorrow.

Friday it is, sabi ko. Ayos! Saktong-sakto lang ang pagkuha niya ng insurance.

Nahiga ako ng nakangiti. Hay salamat! Akala ko di na kukuha ang loko. Napailing ako at natawa.

Beep. Beep.

O, ano na naman gusto nito? Binuksan ko yung text.

So, I’ll get to see you once a month minimum?

Anu daw?


Wierd talaga to si Matteo. May mga hirit na wala sa lugar.

Yup. Ganun talaga eh. Unless you want to go pay at our head office yourself. Pwede rin yun.

Message sent.

Finally, makakatulog na rin ako. Nilagay ko sa silent mode yung cellphone ko at nilagay ko sa ilalim ng unan ko. Before I knew it, nakatulog na ko. Di ko na namalayan na nagreply pala si Matteo.


Kinabukasan ko na nabasa yung reply niya. Pero di ko na nireplyan.

Wala akong appointment ngayon. Dadaan lang ako saglit sa office. May iiwan lang akong papeles. Pinapapunta kasi ako ni Sharlene ngayon sa shoot niya.

Nope, hindi siya model or artista. Isa siyang stylist para sa isang men’s magazine. Meron daw silang shoot sa isang bahay sa Makati.
First time kong makakanuod ng pictorial kaya medyo excited din ako.

Pagkagaling ko sa office, dumerecho na ko sa location. Nagtext akong papunta na ko. Nandun na raw siya pero nagse-set up pa yung staff. Wala pa yung celebrity.

Nauna pa ko dumating. Tinawag ako ni Sharlene at inikot namin yung set nila. Pinakilala rin niya ako sa mga katrabaho niya. Grabe, ganito pala sa pictorial. Ang daming ilaw at mga kable. May mga parang screen pa silang gamit dun. Tinanong ko si Sharlene kung ano tawag dun. Sabi niya reflectors daw yun. Pang-disperse ng ilaw para walang shadow. Ah. Akala ko kasi filter yun. Natawa siya sabay hampas sa braso ko. Bakit ba? Di ko naman alam yang mga reflector na yan.

Dinala niya ako sa dressing room. Ang daming damit na naka-hanger. Nag-ayos ng konti si Sharlene. Sabi niya maupo daw ako dun sa dresser. Pagupo ko, pinaglaruan niya ko. Pinunasan niya yung mukha ko. Tinanggal yung oil. Nagprotesta ako, pero sinampal niya ko ng mahina sa pisngi.

“Tumahimik ka jan!” Pinagpatuloy niya yung ginagawa niya. “Tutal wala pa naman akong ginagawa, ikaw muna ang aayusan ko.” Sabay tawa.

Pagkatapos niyang punasan, nilagyan niya ko ng make-up. Sabi niya pampakinis daw yun. Para pantay yung skin tone ko. Sabi ko di ko na kailangan nun.

“Kapal mo talaga!”

Pinasuot niya rin yung ibang damit na naka-hanger. Para raw maramdaman ko kung pano maging model.

Maya-maya pumasok yung photographer nila. Nakita kami sa mga pinaggagagawa namin. Bigla akong nahiya.

“Kit!” sabi ni Sharlene. “Meet my best friend, Dan. Dan, this is our photographer.”

“Nice to meet you, po.” I shook his hand.

“Wag ka na mag-‘po.’ Bata pa ko, bro,” sabi niya sakin. “Akala ko ito na yung kukunan ko ngayon eh,” sabi niya kay Sharlene.

“Hay naku. Hanggang ngayon wala parin siya. Kanina pa nga naghihintay yung writer eh,” sagot ni Sharlene.

“Oo nga eh. Kailangan ko nga pala ng test shots. Titignan ko kung ok na yung set up nila,” sabi ni Kit. “Pwede ka bang mag-stand-in muna?”

“Ayoko nga!” sabi ni Sharlene. “Shy type ako no!”

Nagtawanan kaming tatlo. “Eh diba gusto mo maging lingerie model?” tanong ni Kit.

“Oo nga. Pero gusto ko official shoot ko hindi stand-in lang. Eto nalang si Dan tutal naka-ayos na siya.” Tapos tinulak niya ako.

Tinignan ako ni Kit ng mabuti. Tapos ngumiti. “Tara!” sabi niya sakin.

“Sandali…” pinagpapawisan na ko. “Sandali lang. Wag na ko. Iba nalang…”

“Wag ka nga, stand-in lang naman yan. Dali na, para kunwari model ka,” hinila ako ni Sharlene.

“Sige, tayo ka dun, Dan. Sandal mo yung balikat mo sa may pader. Ayan, tapos tilt down mo yung ulo mo. Put your hands in your pocket. Natural lang. Yan! Perfect! Hold that pose.” Tapos nagumpisa na si Kit kumuha ng mga litrato. Sunod niyang pinagawa sakin eh pinasandal niya yung likod ko sa pader. Tapos pinatingin niya ako sa malayo. “Emote ka!” Panong emote? sabi ko. “Kunwari nakita mo yung ex mong alien!” sigaw ni Kit. Nyek! Patay tayo jan.

Huli niyang kinunan yung nakaupo ako. Sabi niya close-up daw yung kuha. Pina-turn niya yung mukha ko ng konti to the right. Tapos tingin sa camera ng derecho. Then smile.

“Ok! Thanks, bro,” sabi ni Kit. Pumunta siya sa laptop niya at nilipat yung mga kuha niya.

“O kamusta naman ang experience?” nakangiting tanong ni Sharlene.

“Ang sarap pala mag-pictorial no?” sabi ko. “Baka masanay ako nito,” biro ko.

“Sus, hanggang ngayon lang ang career mo. Testing lang yan. Natuwa ka naman…” tukso ni Sharlene.

“Alam mo, ikaw lang yata yung best friend na sobrang supportive. Yun o, damang-dama ko.”

Tumawa siya ng malakas. “Uy, nagtatampo na yan…” Tinusok niya yung tagiliran ko. May kiliti kasi ako dun. “Syempre naman supportive ako sayo. Best friend kaya kita. Sige na, pang model na ang itsura mo. Ang gwapo mo nga kanina eh!”

Kahit na alam kong biro lang niya yun, napangiti parin ako.

Maya-maya, sinilip namin yung ginagawa ni Kit. Tinitignan pala niya yung mga litrato ko. Pinag-aaralan.

“Kit, tulala ka jan,” sabi ni Sharlene. Tinignan namin yung mga litrato. Aba! Ang ganda ng mga kuha ah. Di pa ko nagkakaron ng ganyang mga pictures. Dun ko naramdamang parang model talaga ako.

“Hey, nice shots!” sabi ni Sharlene. “Si Dan ba talaga yan?”

Natawa si Kit sa sinabi ni Sharlene. Tumingin si Sharlene sakin sabay sabi ng “Peace!”

“Di ko tuloy alam kung compliment ba sa skills ko yun o hindi,” sabi ni Kit. “Pero seriously, nagulat ako sa mga test shots na to. Alam mo, Dan, may profile ka,” sabay turo dun sa close up ko. “Tignan mo to o, ang ganda ng jawline mo. Saka maganda yung register mo sa pictures. Tignan mo tong nakatingin ka sa malayo. Maganda siya kasi maliit yung mukha mo. Tamang-tama lang. Actually pwede ka eh.”

Nahiya naman ako sa papuri ni Kit. Sa loob ko, tuwang-tuwa ako. Self-esteem meter ko pumalo ng 100%.

“Oh my God, Dan, ang ganda nga! O sadyang magaling lang talagang photographer si Kit?” tukso ni Sharlene. Self-esteem meter balik sa 0%. Ang galing talaga nito ni Sharlene.

“Konting retouch lang dito ok na ok na,” sabi ni Kit.

“Bro, pwede bang makahingi ng kopya? Pang-Facebook ko lang,” request ko.

“Sure. Wait lang, lagyan ko lang ng watermark tapos burn ko sa CD,” sabi niya.

“Naks! Talagang ilalagay sa FB ha,” sabi ni Sharlene.

“Syempre naman. Minsan lang to no,” tatawa-tawang sabi ko.

Pinanuod ko si Kit habang inaayos niya yung mga pictures. Nung yung close up ko na ang inaayos niya, may napansin ako.

Bakit ganun? Bakit parang wala lang? Yun ba yung tinutukoy niya?

Yung mata ko kasi… walang expression.

Nakita ko na rin yung sinasabi ni Matteo.


Sabay na kaming umalis ng location ni Sharlene. Naibigay na rin sakin ni Kit yung mga pictures ko kanina. Kinuha rin niya yung calling card ko. Masyado yata siyang natuwa sa mga litrato ko. Sabi niya kasi ipapakita daw niya yung mga yun sa mga kilala niya at baka may magkainteres na kunin ako para maging model. Kahit na yung mga print lang daw, at least may pangdagdag kita daw ako. Naisip ko, wala nga namang masama dun.

Habang nagmamaneho si Sharlene, napansin niya sigurong tahimik akong nakaupo.

“Uy! Anong iniisip mo?” usisa niya.

“Ha? Wala naman,” sagot ko.

“Wala raw. Halata kayang may iniisip ka. Ano yan, problema na naman?” tanong niya. Kilala niya talaga ako. Alam niya agad pag may gumugulo sa isip ko.

“Wala yun. Don’t worry about it,” sabi ko. Pero sa totoo lang, iniisip ko yung sinabi ni Matteo. Pati na yung nakita ko sa litrato ko.

“Ok. Sabi mo eh,” sabi niya. “Maiba tayo. Ang gwapo mo talaga kanina, promise. Walang biro.”

“Wooshoo… Tama na, Shar. Bumenta na yan,” sabi ko.

“Hay naku. Mag-re-react ba ng ganun si Kit kung hindi siya bumilib kanina? Isa lang naman siya sa mga pinakamagaling na photogs ngayon no.”

Di ako umimik.

“Biruin mo, kinuha pa niya yung contact number mo. Ang galing mo talaga mambulag, Dan!” sabi niya.

Natawa ako. Medyo awkward yung sitwasyon para sakin. “Actually, masarap pala yung feeling no?”

“Enjoy talaga sa ganun. Pano kaya kung maging model ka din no? Oh my God, for sure mas maraming magkakagusto sayo! Ngayon ngang di ka sikat marami ka nang fangirls eh, how much more kung sikat ka na? Naks naman!” tukso ni Sharlene.

“Nasan ang fangirls? Nasan? Bakit single parin ako hanggang ngayon?” tanong ko. Nagtawanan kaming dalawa.

“Pa-humble ka rin masyado no? Masyado ka kasing choosy. Ang dami kayang nagkakandarapa sayo nuon pa.”

Now this is more awkward.

“Alam mo, Shar, hindi ako choosy. Wala lang talaga akong time para sa ganyan. Alam mo naman ang sitwasyon ko diba.”

Natahimik si Sharlene. Nag-iisip habang nagmamaneho. Maya-maya, bigla siyang nagsalita. “Yung sitwasyon ba talaga ang dahilan, o yung nakaraan?”

Di ako nagsalita. Bakit ba kailangan pang banggitin yan?

“Uy, di ka na sumagot,” sabi ni Sharlene.

“Let’s not talk about it,” paki-usap ko.

We rode in silence.


I got home around 9 PM. Tinanong ako ni Nanay kung kumain na ba daw ako. Sabi ko oo, pero sa totoo lang wala akong gana kumain. Dumerecho ako sa kwarto ko. Nilagay ko ang bag ko sa kama at umupo saglit. Nag-isip. May kumatok sa pinto ng kwarto ko. Pagbukas ko si Nanay pala. May sakit ba raw ako. Wala po, Nay. Ok lang ako. Ligo lang ang katapat nito, sabi ko.

Pagkatapos ko maligo, nahiga na ko.

Di mawala sa isip ko yung tanong ni Sharlene.

Yung sitwasyon ba talaga ang dahilan, o yung nakaraan?

Bakit ba kasi kelangan pa niya itanong yun? Ok na ko eh. I’m doing fine. Its been awhile. Akala ko nalimutan ko na yun. Pero hindi pala.

Pinikit ko nalang ang mga mata ko, hoping that the darkness will hide the ghosts of my past. Pero hindi eh. Mas naging malinaw pa sila sa dilim.

Beep. Beep.

May nagtext. Kinuha ko ang cellphone ko. Si Sharlene.

Danny boy, cheer up na ha? Sorry for bringing it up again. Smile ka na okie?

Nagreply ako.

Ok lang. Don’t worry. Good night.

Pumikit ulit ako. Ilang sandali…

Beep. Beep.

Binuksan ko yung message.

See you tomorrow. 7 PM. Dinner.

Si Matteo yung nagtext.

Bakit dinner?


Nagreply ako.

Bakit dinner?

Sumagot agad si Matteo.

I’m not free in the morning and afternoon.

Naisip ko siguro busy. Sinagot ko nalang siya ng “Ok.”


Kinabukasan, di ako umails ng bahay. Wala naman akong appointment kasi. Minabuti kong magpahinga nalang sa kama. Or dahil nasa isip ko padin yung kagabi? Di ko alam.

Mga bandang 5 PM, naghanda na ko. Para in case magtext si Matteo, ready na ko umalis.

Nagtext siya before 6 PM. Dun daw kami magkita sa Italian Restaurant. Umalis ako agad. Ayoko na ma-late ulit. Mahirap na.

Dumating ako five minutes before 7 PM. Wala pa siya. Pumasok na ako. May reservation daw kasi siya dun. Aba, ayos to, sabi ko.

Nagantay ako sa table. Mabuti nang maaga ako at ako ang magantay. Kesa naman maulit yung nangyari dati. Pagkalipas ng 15 minutes, nakita ko ang isang familiar-looking car. Pagkaparada, bumukas yung pinto sa driver side. Si Matteo yung lumabas.

Naka peach v-neck shirt siya, slim jeans na color black, tapos naka-jacket. Sobrang casual niya samantalang ako naka-polo at slacks. Adik.

Pumasok na siya ng restaurant at naglakad patungo sa table namin. Tumango siya sakin in acknowledgement. Tumayo ako from my seat.

“No, no, no, no. Take your seat, bro. You’re too formal,” sabi niya. Umupo na kami.

“Salamat ha,” sabi ko.

“Saan?” sagot niya.

“Marunong ka naman pala mag-Tagalog,” sabi ko.

“Of course. I’m half-Pinoy,” nakangiting sabi niya. Aba, good mood si loko, naisip ko.

“Akala ko kasi you just understand Tagalog. Marunong ka rin pala magsalita,” sabi ko.

“I understand it, yeah. I speak a little, not too much,” paliwanag niya. “Anyway, why thank me?”

“Wala. Kasi you’re getting one. Its a big help to me,” sagot ko.

“Ah, I see.” Tinitigan niya ako saglit, tapos ngumiti. Ano kaya yun? sabi ko sa sarili ko. May topak talaga tong tao na to. “You wanna order now? Or you wanna finish the deal first?”

“Whatever you want, bro,” sabi ko.

“Ok, let’s have the insurance first. We’ll eat later.”

At yun na nga. Another feather on my cap. Pumirma na si Matteo Andrea Rutigliano sa kontrata.


Habang nakain, nagkwentuhan kami. Ok naman pala itong si Matteo. Akala ko nung una masama ang ugali. Di naman pala. At yun, di ko inaasahan pero mabilis akong napalagay sa kanya. Para bang matagal na kami magkakilala.

Out of the blue, bigla niyang naitanong. “What does your name mean?”

“My name?” sabi ko.

“Yeah. Yung pangalan mo, what does it mean?” sagot niya.

“I have no idea. Kelangan ba meron?” tanong ko.

“You know, our names have their own meanings. Parents don’t give names just like that. Sometimes, our names describe what we are as a person,” sabi niya.

Wow. Ang lalim nun ha. Medyo nalunod yata ako. “Eh, what does your name mean?”

“Well, Matteo means ‘Gift from God.’ That’s what my parents consider me to be. Andrea on the other hand means ‘Manly.’ No need to explain further, right?” paliwanag niya. “Fits perfectly, don’t you think? I’m a manly gift from God.”

Natawa ako. “Yeah, right.”

Pinagmasdan niya na naman ako. Nainsulto yata dahil pinagtawanan ko siya? I went back to eating. Nagsalita siya ulit, “You should know your name’s meaning, too.”

“Maybe next time. I’ll research on it,” sabi ko. Pero sa totoo lang, wala akong balak gawin yun. Its a petty thing para sakin. Sinabi ko lang yun for him to let go of the topic.

Good thing, di na niya ulit namention yung topic na yun. Kinwento nalang niya na kahapon, nasa final casting pala siya kaya di siya pwede. Sabi ko ano yung final casting? Yun pala yung last step para makakuha ka ng commercial sa TV. Nag-audition daw kasi siya para sa isang project. Ayun, umabot siya hanggang final casting. Hopefully daw makakuha siya ng feedback next week.

Ayos din to no. Masipag din, sabi ko sa sarili ko. Akala ko kasi isang spoiled brat lang ito na galing ng ibang bansa. Dun ko naisip na may something different sa kanya. Kung ano yun, di ko alam. Basta, may kakaiba sa kanya.


Pasado alas-nueve na ng gabi. Sabi ko baka pwede na ko mauna.

“Oh yeah, I didn’t notice the time. Sorry,” sabi niya.

“Ok lang. I had a good time,” sabi ko.

“Really?” sagot niya. Parang na-amuse siya sa sinabi ko. Ano yung nakita ko? Evil grin?

“Yeah. O baka sabihin mo na namang I have dead eyes,” biro ko.

“I’m not saying that tonight, bro,” sabi niya.

Ok. Wierd na ulit siya. Tumayo na ko para umalis. Pero pinigilan niya ako.

“I’ll drive you home,” sabi niya.


“Wag na, bro. Its ok. I’ll just get a cab,” pagtanggi ko.

“I insist,” sabi niya.

Ano pa bang magagawa ko? Nakakahiya man, sumabay na ako.

Yung gamit niyang kotse ay yung kotse ni Kuya Arthur. Nasa Amerika naman kasi siya. Nakababa ang windows namin kahit naka-air con. Naisip ko, “Wow! Ang cool nito.” Haha. Nagpatugtog si Matteo. Puro R&B.

Kwento niya, he loves having a good time. May pagka-night person daw siya. Saka mahilig gumimik. Pero hindi siya nalabas with big groups. Mas gusto niya yung two or three people lang. Mas intimate daw kasi.

Ako naman, I’ve long given up on these things. Ngayon, I have better things to do than go out and have a good time.

Medyo nag-isip siya. Sabi niya di daw dapat ganun. “You have to unwind once in a while, you know.” Yan ang sabi niya.

Tama nga naman. Don’t get the wrong idea. I’m not a stuck up person na walang ibang alam kundi magtrabaho at mamroblema. Its just that I have a different perspective now than before.

Medyo tahimik kami pagtapos. Yung music lang ang maririnig. Pareho yata kaming may iniisip. O naubusan na kami ng pag-uusapan. Hanggang huminto kami sa tapat ng malaswa niyang billboard. Napatingin ako dun. Tumingin ako kay Matteo. Tinitignan din niya pala yun. Sabi ko, “Looks familiar. Have you met him, bro?”

Nagtawanan kaming dalawa.

Na-curious ako. Tinanong ko siya, “What does it feel like? Seeing yourself in one of those?”

Di siya sumagot. Ngumiti lang.

“Is that what you really wanna do?” ininterview ko na siya.

“A bit. At least for now, that’s what I wanna do. Pero, not forever. I look forward to finding a real job, know what I’m saying?” sabi niya.

Tumango lang ako. Iba nga siya.

Bigla ko naisip itanong. “Bro, why didn’t you get the insurance the first time around? Bat nag-isip ka pa?”

Tinignan ko siya waiting for an answer. But it never came.


Sandali lang yung byahe namin. Wala na kasing traffic nung mga oras na yun. Huminto kami sa tapat ng bahay namin.

Binuksan ko na yung pinto ko at bumaba. Di ko na pinababa si Matteo. Sinara ko yung pinto tapos sumilip ako sa bintana.

“Hey, thanks for the ride,” sabi ko sa kanya.

“No problem. Anytime,” nakangiti niyang sabi.

“Ok. Ingat ka.” Tumayo na ko ng derecho at tinapik ko yung bubong ng kotse.

Nilabas niya yung kaliwang kamay niya at kumaway. Umandar na siya paalis.

“Good guy,” sabi ko sarili ko. At pumasok na ko ng bahay namin.


What a good day this has been. Tinawagan ko si Sharlene para sabihing ok na yung insurance ni Matteo. Ako na bahala dun. She congratulated me kasi I’m on my way to being the Top Agent daw. Natawa ako. Di pa kaya. Malayo pa yun. Pero Matteo is a welcome addition sa clientele ko. Tinanong ko kung nakauwi na si loko. Wala pa raw.

Naligo muna ako bago maghanda para matulog.

Beep. Beep.

Nagpupunas pa ko ng buhok eh. Istorbo naman tong cellphone na to.

Binuksan ko ang message. Nagtaka ako sa laman.

Hey, Attractive.

Si Matteo yung nagtext.

Nagreply ako.

Wrong send.

Ilang saglit, nagreply ulit siya.

Nope. Its for you.

Nawiwierduhan na ko talaga dito.

Nagreply ako ulit. Sinakyan ko nalang.

Alam ko naman yun. You didn’t have to tell me that.

Beep. Beep.

Yeah. Kaya nga your name fits you perfectly.

Ano ba to? Ito na naman si name.

What do you mean?

Ang bilis niya sumagot.

Daniel means Attractive.

Wow. Ni-research niya pala.


Ayos din ito ah. Talagang nag-effort pa para hanapin yun. I didn’t know what to say.

Ah ok.

Yun na ang naging reply ko. Walang kwenta no?

Beep. Beep.

Yup. Told ya.

Natawa nalang ako. Para makumpleto na, tinanong ko na rin yung ibig sabihin ng Marc. Ilang saglit, nagreply siya.

You sure you wanna know? I don’t know if this is really you…

Dahil curious na rin ako, sabi ko ok lang. Tapos sinagot naman niya.

Marc means ‘dedicated to Mars’ and ‘warlike.’ Are you a warfreak, bro? lol

Haha! Ako warfreak? Hindi kaya. Sobrang bait ko nga eh! Nagreply ako.

Not likely. But I’d consider myself a warrior. Baka ganun, bro?

Beep. Beep.

Haha! Siguro. I like that. Attractive warrior.

Di na ko nagreply.

Beep. Beep.

Hey sleepyhead! Are you sleeping na?

Ang kulit din nitong tao na to. Nagreply ako.

Yep. I’m falling asleep in about 2 minutes.

Nagreply agad siya.

Alrighty. Good night Daniel Marc a.k.a. Attractive Warrior.

Natawa ako. Rub it in, man. Di ko pa maramdaman masyado.

Good night Mr. Rutigliano.

Message sent.

Pero sa totoo lang, hindi pa ako inaantok.


Attractive Warrior.

Ayos ah. I never thought my name meant something like this.

I kinda like it.

Nakangiti akong nahiga sa kama.

I felt good. Ewan ko kung bakit. Basta I felt good. Really good.

Nakahiga ako pero hindi ako inaantok. Nakatingin lang ako sa kisame. Nag-iisip.

Totoo kaya yun? That your name defines your person?

Parang gusto ko na maniwala. Pero. Baka naman nagkakataon lang yun.

Siguro nga.

Ang gandang coincidence naman kung sakali.

Di ko sinasabing I’m attractive or what. Actually, I never thought of myself like that. Di naman ako pangit, pero di rin naman ako talaga yung gwapo. If I’ll rate myself, I’d say I’m above average.

Let’s see…

I’m 5′ 9″.

Medyo may pagka-singkit. Brown eyes.

Makapal ang kilay.

Pointed ang ilong ko. Namana ko yun kay Tatay.

Maliit ang mukha, pero medyo prominent ang cheek bones ko.

I always liked my smile. Yun din kasi ang unang napapansin ng mga tao sakin.

I have a dimple on my right cheek.

Nice teeth, thanks to my orthodontist.

Yung buhok ko manipis. Wash and wear nga siya eh. Parang wig lang diba? Sobrang dali i-manage.

Slim ako. I don’t go to the gym, pero medyo defined yung upper body ko. Dahil na rin siguro sa paglalaro ng basketball dati.

Ano pa ba?… Hmmm…

Ah, I wear size 10 shoes.


Nothing special right? Kaya hindi rin ako lubos maniwala sa sinasabi ni Matteo. Siguro sa pagiging warrior, pwede pa. Pero dun sa pagiging attractive, hindi masyado.

Kasi tignan niyo, kung attractive nga ako, bakit walang nagkakagusto sakin?

Yung fangirls na sinabi ni Sharlene nung isang gabi, nasan sila? Di ko sila makita.

Bakit single parin ako ngayon?

At bakit hindi ako sinagot nung nililigawan ko dati?


Ayoko nasana yun sariwain pa.


“Shar,” sabi ko, “is there something wrong with me?”

Malungkot si Sharlene. Namamaga na yung mga mata niya. “No! There’s nothing wrong with you.” Tapos niyakap niya ako. “Wag na wag mong iisipin yan.”

Bakit ganun? Tanong ko sa kanya.

“Tanga lang talaga siya! She’s not worth it, Dan. Believe me,” sagot niya. “Wag mo na pagaksayahan ng panahon yun.”

Ano bang nangyari? Bat umabot sa ganitong eksena?

3rd year high school kami nun. Yun yung una kong experience with love. At medyo hindi maganda ang nangyari.

Classmate namin si Princess Santos. Isa siya sa mga sikat na babae sa campus dahil sa ganda niya. 2nd year palang kami, gusto ko na siya. At alam yun ni Sharlene. Pero di pwede eh. Dahil may boyfriend na siya. First to be exact.

Isang araw, nakita ko si Princess magisa. Umiiyak. Nilapitan ko siya.

Medyo naghesitate akong magsalita kasi baka bigla niya ako sigawan. Kaya mahina yung boses ko nung tinanong ko siya. “Ok ka lang?”

Di siya tumingin sakin. Nagpunas ng luha. Suminghot. “Pasensya na ha. Di ko kasi mapigilan eh.”

Tumabi ako sa kanya. “Anong nangyari?”

Humarap siya sakin. Pulang-pula na yung mga mata niya sa kaka-iyak. “Wala na kasi kami ni Jeric eh. Naghiwalay na kami.” Tapos ayun umiyak siya ulit. Inakbayan ko siya para i-comfort. Hanggang umiyak na siya sa balikat ko. Di ko siya pinigilan. Hinayaan ko lang siya umiyak. Biglang dumating si Sharlene at nakita kami. Pero sinenyasan ko siya na mamaya na kami magusap. Sumenyas din siya ng “Anong nangyari?” Sabi ko mamaya ko na ikwento. At umalis muna siya.

Nung wala na yata siyang luha, sabi niya, “Sorry ha. Mukha akong tanga. Ikaw pa yung iniyakan ko. Nakakahiya.”

Alam ko na yung ibig sabihin nun. Nalaman niya kasi na gusto ko siya. Kung pano, hindi ko alam.

“Ok lang yun,” sagot ko. “Tama na ang iyak.”

“Oo,” sabi niya. “Sana pwede nalang tayo pumili ng mamahalin no?”

Tumawa lang ako. Sabi ko, “Oo nga eh. Kung pwede nga lang talaga. Yung piliin natin eh yung mahal din tayo.”

“Tulad mo?” tanong niya.

Ngumiti nalang ako at di na sumagot.

Pero, mukhang nagbunga naman ng maganda yung pangyayaring yun. Naging malapit kami sa isa’t isa. Palagi kaming magkasama, magkausap, magkatext. Minsan nga nagseselos na si Sharlene dahil nababawasan yung oras na magkasama kami. Pero ok lang daw. Naiintindihan daw niya. Syempre, in love kasi ang best friend niya.

Dun ako nagsimulang mag-ayos ng sarili. Magbihis ng maayos. Magpabango. Nakakahiya naman kung hindi ko gagawin yun. Eh Princess and I were already dating.

Yup. Madalas kaming lumabas dalawa. Nakita ko kasi na mukhang naka-move on na siya. Hindi na rin siya umiiyak. Palagi nang nakatawa.

Sa madaling salita, ramdam kong she’s ready for another relationship.

Tinanong ko sa sarili ko, what if I take our relationship to the next level? Aksyunan ko na kaya yung nararamdaman ko? Siguro naman alam na niya na gusto ko siyang maging girl friend.

Sabi ni Sharlene, why not? Go for the gold Danny boy!

Bumili ako ng bulaklak. Sosorpresahin ko si Princess. Sana maging ok ang lahat.

Pinuntahan ko siya sa bahay nila. Nag-door bell ako.

Si Princess ang lumabas. Nagulat siya nang makita niya ako.

Binuksan niya yung gate. “Anong ginagawa mo dito?” tanong niya.

“Para sayo nga pala,” sabi ko sabay abot nung dala kong bulaklak. “Pwede ba kitang makausap?”

Kinuha niya yung bulaklak. “Para san to?”

“Princess, napag-isipan ko na ito ng maraming beses. At ngayon handa na ko. Matagal na kong may gusto sayo pero hindi ako gumawa ng move dahil alam kong meron ka pa. Pero ngayon nakapagdesisyon na ko,” sabi ko. “Princess, can you be my girlfriend?”

Nakatitig lang siya sakin. Nagulat yata sa sinabi ko. Maya-maya, sumagot siya. “Dan, I want to thank you sa lahat ng ginawa mo for me. Ikaw yung isang reason kaya ako sumaya ulit. Pero…” Biglang bumukas yung pinto nila. At nagulat ako sa nakita ko. Si Jeric.

“Dan, I’m sorry. Kami na kasi ulit ni Jeric,” nakatungo niyang sabi sa akin.

What the fuck. Parang sinuntok ako sa sikmura.

“Ah.” Yun lang yung nasabi ko. Tapos I walked slowly backwards. Nung medyo malayo na ko, I turned to walk away. From this dream. From Princess. From the hurt.

Si Sharlene ang unang pinuntahan ko nun. Siya ang umiyak para sakin, dahil ayaw lumabas ng luha ko.

“Anong akala niya sayo? Clown? Entertainment habang hiwalay sila ng ex niya?” galit na galit niyang sinabi.

“Yaan mo na. Baka hindi niya lang ako kaya mahalin,” mahina kong sabi.

“Bobo siya! Ano pang hahanapin niya sayo? Naku nanggigigil ako dyan sa babae na yan! Masyadong user!” galit paring sabi ni Sharlene.

“Bahala na siya. Kung yun ang gusto niya wala na ko magagawa,” malungkot kong sagot.

Yun yung isa kong experience with love.

Yung isa… Sikretong malupit.


Beep. Beep.

Nagising ako sa text ni Matteo.

Hey sleepyhead! Wake up.

Maaga pa. 8:35 AM palang. Lunch pa yung meeting ko sa office. Argh!

Nagreply ako.

Go away. Its too early.

Maya-maya, nagreply ulit siya.

I got the part.

Anong part? Napa-isip ako. Di ko alam yung tinutukoy niya. Or dahil tulog pa yung isip ko at bukas lang yung mata ko. Nagreply ako.

Which part?

Medyo matagal yung reply niya. Pero dumating din.

The TVC I auditioned for. I was told I was cast.

Dun ko lang naalala na may inaantay pala siyang feedback. Wow! Swerte ni loko! Commercial model na rin.

Congrats! Sisikat ka na!

Nagreply siya.

LOL. =)

Babalik sana ako sa pagtulog, pero nagtext ulit siya.

You doing anything tonight?

Hay. Kulit.

Wala naman. Why?

Beep. Beep.

Celebrate tayo.

Nagreply ako.

Bakit ako? Why don’t you celebrate with your friends?

Bilis niya magreply.

You’re my friend, right?

Ok. Wala na akong sinabi.


Dinaanan ako ni Matteo sa opisina. Di ko akalain na maarami pala akong gagawin kaya medyo nasira yung plano. Dapat kakain kami nun sa labas. Treat niya. Pero nag-iba nalang kami ng plano dahil kumain na ko sa office. Inom nalang daw. Kaya ayun, sa isang Restaurant and Bar kami nagpunta.

Umorder siya ng bucket ng beer, saka ng food niya kasi di pa siya nagdi-dinner. Pinili din niya dun sa smoking area dahil alam niyang naninigarilyo ako.

“Thanks nga pala,” sabi ko.

“That’s nothing. Thanks din for celebrating with me,” nakangiti niyang sinabi.

“So, yung commercial, when are you going to do it?” tanong ko.

Di siya agad nakasagot dahil nanguya siya. Ako naman inumpisahan ko na yung isang bote ng beer. Tig-tatlo kasi kami.

“We’re shooting it out of town. Tito Jonas, my manager, knows all the details. Basta what I know is its two shooting days. They’re making three versions,” paliwanag niya.

Uminom ako ng beer. Wala akong kaalam-alam sa ganyan. Basta napapanuod ko nalang yung mga yun sa TV. Ni minsan, di ako nagka-interes sa ganun.

Tinanong niya ko, “Haven’t you tried out for commercials?”

“Nope.” Mabilis kong sagot.


“Wala lang. I’m not interested,” paliwanag ko. “And I’m shy.”

Natawa siya. “Its fun. You should try it.”

“I don’t know if I will,” sabi ko.

Natawa kami pareho.

Di ko inakalang may bisyo pala to si Matteo. Ang akala ko kasi pag model ka dapat healthy living. Sabi niya sakin ok lang daw uminom, he can burn the calories in the pool. Wag lang smoking.

“Pool?” sabi ko.

“Yep. I’m a swimmer,” sagot niya.

Ah, kaya pala. Kaya lean ang katawan niya. Broad shouldered. Slender ang waist. Perfect V-shaped torso. Hindi yung katawan na resulta ng pagbababad sa gym.

“Varsity?” tanong ko.

“Yup. Gradeschool to College,” pagmamalaki niya.

Ayos ah. Siguro sa tubig ito nakatira.

“Ikaw? Are you into swimming?” tanong niya.

“Nope. I can hardly float,” sagot ko. Nagtawanan kami.

“Come with me minsan. Let’s swim,” yaya niya.

“I don’t think so. I might drown,” sabi ko.

Natawa siya. “You’re with me naman.”

I smiled. “Bakit? Salbabida ka ba?”

“Nope,” sagot niya. “But I can save you.”

I choked on my beer.


“Bro, I wouldn’t jump into the water knowing I’ll drown in the first place. I’m not a dimwit,” sabi ko.

“Wow. Dimwit. That’s a strong word,” sabi niya. Uminom siya sa huling bote niya ng beer. Ubos na yung akin.

Tama ba yung sabi ko? I’m not a dimwit? Yeah, tama nga. There was one time na aaminin kong dimwit ako. Pero nuon pa yun.

“You keep surprising me,” sabi ni Matteo.

“You, bro, give me the creeps,” sagot ko.

Natawa siya ng malakas. “Why so?”

“Wala. Basta. Ganun lang talaga,” sabi ko.

I-iling iling siya. Ano kaya iniisip niya sa sinabi ko? Inubos na niya yung beer niya.

“Let’s go?” tanong niya.

“Yeah,” sabi ko.

Hinatid niya ko ulit.


Tinawagan ako ni Sharlene. Nagpapasama magshopping. If I know, gagawin lang niya akong hanger ng shopping bags niya.

Pagdating namin sa mall, nagumpisa na siya mag-ikot. Tinanong ko, “Ano bang bibilihin mo?”

“Ewan ko. Maghahanap palang,” sagot niya. Tapos kumindat.

Sus. Patay tayo jan. Magkakaron na naman ako ng kalyo sa paa. Siguro kung magkakaron ulit siya ng boyfriend, ang una kong sasabihin dun sa lalaki eh “Good luck.” Mag-invest siya sa sapatos dahil mapupudpod yun pag sinamahan niyang magshopping si Sharlene.

Maganda magdala ng damit si Sharlene. Fashionista siya eh. Laging nakaporma, laging maganda. Parang kahit ano isuot niya, ok ang resulta. Eh maganda naman kasi talaga siya. Payat, chinita, mahaba ang buhok. Makinis, sexy. Kaya nga ang daming nagpaparamdam sa kanya, di lang niya pinapansin.

Sawi rin kasi siya sa pag-ibig. Naka-tatlo na siyang boyfriends. Yung pinakamahaba niyang relationship was for 9 months. Yung dalawa, 3 months saka 4 months. Ewan ko ba kung ano ang nagiging problema. Kasi sa pagkakaalam ko, ok naman si Sharlene.

Habang namimili siya ng damit, tumunog yung cellphone ko.

Nagtext si Matteo.

We’ve shot some scenes na. Wish me luck naman!

Wow! Nagumpisa na pala yung shooting niya. Nag-reply ako.

Good luck!

Napa-ngiti ako. Di ko namalayan na tinatawag pala ako ni Sharlene.

“Huy!” Sinundot niya yung tagiliran ko. “Bakit ka naka-ngiti jan? Para kang tanga.”

“Ah. Wala. May naalala lang ako.” Nagsinungaling ako. Bakit nga ba ako naka-ngiti?

“Anong maganda? Itong white or itong brown?” tanong niya.

“Yung white,” sagot ko.

“Good choice. We think alike,” sabi niya.

Kumuha siya ng size niya tapos pumasok sa fitting room.

Tinignan ko yung cellphone ko. Walang text.

Ilang saglit, lumabas siya.

“Ano? Bagay?” tanong niya sakin.

Naisip ko, kahit basahan yata isuot mo maganda parin ang resulta. Sinagot ko siya, “Sobra.”

Ngumiti siya tapos pumasok na ulit sa fitting room.

“Ang ganda ng girlfriend mo, sir. Bagay na bagay kayo kasi gwapo ka tapos maganda siya,” sabi nung saleslady.

Natawa ako. Lagi kami napapagkamalan kasi ni Sharlene. “Salamat. Nambola ka pa, miss.”

“Hindi, sir. Totoo po yun.”

“Salamat.” At yun, lumabas na si Sharlene. Binayaran na niya yung damit.

Inabot niya sakin yung paperbag. Inakbayan ko siya habang naglalakad kami palabas.

Nakita kong tinitignan kami nung saleslady. Nakangiti siya. Kinawayan ko.

“Sino yun?” sabi ni Sharlene.

“Wala. Bago nating fan,” sabi ko. Tapos natawa siya. Alam na niya yung ibig sabihin nun.

Kinuha ko yung cellphone ko sa bulsa. Tinignan ko. Walang text. Teka, bakit ba ako check ng check ng cellphone ko? Di naman ako ganito dati. Binulsa ko ulit yun.

After 3 solid hours of shopping, naka-limang paperbag ng damit at apat na kahon ng sapatos si Sharlene. Ang sakit na ng paa ko. Pero parang hindi siya napagod. Gusto pa ngang mag-ikot pero surrender na talaga ako.

Naawa naman yata sakin kaya ayun, kain nalang daw kami.
We went to a coffeshop. Naupo na siya at binigay sakin yung wallet niya.

“Treat mo?” sabi ko.

“Oo. Nakakahiya naman sayo no,” natatawa niyang sabi. “Gusto mo pa-foot spa pa kita? Baka kinalyo ka na kasi.”

“Ok na to. No need for that,” sabi ko.

“Ikaw na bahala. Alam mo naman yung gusto ko eh.” Nilagay niya yung mga gamit niya sa gilid.

Nagpunta na ko sa counter para umorder. Dalawang iced coffees tapos isang slice ng chocolate cake at isang danish.

Habang hinahanda yung order ko, kumuha ako ng tissue at straw. Pag-ikot ko, may nakabangga ako.

Pagtingin ko, nanlaki yung mata ko.

Pati siya parang nagulat na makita ako dun.

Si Sean.

Napatingin ako sa direction ni Sharlene. Nakatalikod siya. Hindi niya nakita kung sino ang nandito.

“Daniel?” tanong niya.

“Sean?” sagot ko.

“Oo, ako nga.”

“Anong ginagawa mo dito?” sabi ko.

Patay na. Malaking gulo ito.


Ayos din yung tanong ko no? Ano pa bang dapat gawin sa ganitong lugar?

“Tagal nating di nagkita ah,” sagot ni Sean.


“Kamusta ka na?” tanong niya.

“Ako ba ang gusto mong kamustahin o si Sharlene?” sabi ko.

Yumuko siya at ngumiti.

“Kamusta na siya? Alam ko kasi stylist siya sa magazine.”

“Updated ka, bro, ha,” natatawa kong sabi sa kanya. “Bakit pa? At bakit ngayon lang? Aren’t you a few years late?”

Hindi siya agad sumagot. “Alam mo, Dan, isa ka sa mga rason kung bakit hindi na ako nagpakita kay Sharlene. You made me realize how stupid I was back then. Natakot ako. At nahiya ng sobra. But things have changed. What I want to do is talk to her.”

Kinuha ko na yung order ko. Napansin siguro ni Sean na para sa dalawang tao yung dala ko. Ngumiti ako sa kanya at sinabi ko, “Why don’t you find out how she’s doing yourself?” Tinuro ko si Sharlene.

Nagulat siya marahil na nasa isang lugar lang sila ni Sharlene. After 5 years, ito nalang ulit ang chance na magkausap sila.

Sino ba si Sean? Siya lang naman ang ex-boyfriend ni Sharlene. Siya si 9-month relationship. At sa pagkakaalam ko, siya yung pinaka-minahal ni Sharlene sa lahat.

Magkakaiba kami ng course. Accounting ako, Advertising si Sharlene, at Computer Science naman si Sean. Ang layo diba? Pero tadhana na yata na mag-krus ang landas naming tatlo.

Nung unang beses na pinakilala ni Sharlene sakin si Sean, masama agad ang impression ko. Di naman sa may mali siyang ginawa o ano. Basta lang hindi tugma ang mga bagay-bagay. Alam niyo naman siguro yung tinutukoy ko? Meron lang talagang mga tao na sa unang tingin palang, alam mong di mo magugustuhan. Ganun yung naramdaman ko kay Sean.

Kwento sakin nun ni Sharlene, nagpakilala daw sa kanya si Sean sa tapat ng college niya. Barkada daw niya yung isang classmate ni Sharlene. Nung una, hindi niya masyadong pinapansin. Pero nung nagtagal, medyo nakulitan na siya dahil lagi daw nasulpot sa college nila. Hanggang ewan ko kung ano ang nakita niya dun sa lalaki. Laging nalutang ang isip tuwing magkasama kami. Napansin ko na medyo naglilihim-lihim na siya sakin nung mga panahon na yun.

“Huy! Nililigawan ka ba nung kumag na yon?” tanong ko.

Nagulat siya sa tanong ko. Pero wala na siyang ibang nagawa kundi magtapat. “Danny boy… Ano kasi eh… Kami na.”

Wala akong nasabi. Natulala lang ako sa kanya.

“Super sorry talaga!”

Nagtampo ako. “Bakit di mo manlang sinabi sakin?”

“Eh kasi alam ko di mo siya gusto eh,” nakayuko niyang sabi. “Sorry na. Di ko napigilan eh.”

“Ang harot mo rin no?” sabi ko sa kanya. Natawa siya.

“Thanks!” sabay yakap sa kin.

“Sus. May magagawa pa ba ako?”

“You’re the best talaga!”


Turns out, di lang pala ako ang may ayaw kay Sean. Pati na rin sina Kuya Arthur at Fredrick. Balita ko nga eh hindi raw nakakatagal si Sean sa bahay nila Sharlene. Pinagtutulungan yatang takutin nung mag-kuya. Sa skwela naman, bantay sarado naman sila sa kin.

Mabait naman si Sean. Masipag din. Base sa kwento ni Sharlene, gusto daw ni Sean magpunta ng ibang bansa para kumuha ng master’s degree. Wow. Ang taas ng pangarap ng kumag.

Masaya naman silang dalawa kahit na medyo may konting oppression mula sa kin at sa mga kapatid ni Sharlene. Actually, nun ko lang nakitang maging masaya sa isang relasyon si Sharlene. Kaya kahit pano, naging kampante ako.

Yun pala, there was something else going on.

Isang araw, pumasok si Sharlene ng naka-jacket. Nagtaka ako dahil mainit naman. Nung lapitan ko siya, hindi siya tumingin ng derecho sakin. Parang nagmamadali. Ano kayang problema nito?

“Daniel, mamaya na tayo magusap,” sabi niya sa kin at nagpatuloy sa paglakad.

Nagtaka ako dahil hindi niya ako tinatawag na Daniel. Its either Dan or Danny boy.

Nung lalagpasan na niya ako, hinawakan ko yung braso niya at sinabing “Sandali lang.”

Pero nagulat ako sa sumunod na nangyari.

Sumigaw si Sharlene. Hindi dahil sa galit.

Kundi sa sakit.


Napaiyak siya. Napaupo.

Pinagtinginan kami ng mga tao.

Pilit kong tinayo si Sharlene. Dinala ko siya sa bench at dun ko kinausap ng masinsinan. Tinatanggal ko yung jacket niya, pero nilalabanan niya ko. Ang pangit man ng dating nun sa ibang tao, pero wala akong pakialam. Patuloy siya sa pag-iyak.

Hanggang sa natanggal ko yung jacket niya. Ang lalaki ng pasa niya sa magkabilang braso.

“What the fuck! Anong nangyari sayo? Sinong may gawa nito?” tanong ko sa kanya.

Umiling lang siya habang umiiyak.

“Si Sean gumawa niyan no?” galit kong sabi.

“Dan…” yun lang ang nasabi niya.

“Putang ina niya! Bakit niya yan ginawa?” galit na ko talaga nung mga oras na yon.

“Dan, di naman niya sinasadya eh.”

“Tanga! Anong di sinasadya! Kulay talong na yang braso mo anong di sinasadya,” sinisigawan ko na siya.

“Ganun lang talaga siya pag nagagalit. Mawawala din to. Dan, please, cool ka lang,” nagmamakaawa niyang sabi.

“Pag nagagalit? Ibig mo sabihin dati niya pa ginagawa yan sayo?”
Di siya umimik.

“Putcha naman, Sharlene! Di pa kayo magasawa nagpa-practice na siyang gawin kang punching bag. Ano ka, masokista?”
Patuloy lang siya sa pag-iyak.

“Hindi ka na makikipagkita dun, naiintindihan mo? Break na kayo,” sabi ko. Alam ko wala akong karapatan gawin yun pero kailangan eh. Ako ang best friend.

Di na ko nakapagpigil. Hinanap ko si Sean sa college nila. Nakita ko siyang nakaupo kasama ang mga barkada niya. Tinapik siya nung katabi niya at tinuro ako. Nagulat siya at biglang tumayo para magtago.

Pero huli na ang lahat. Sinapak ko siya gamit ang lahat ng lakas ko. Napahiga siya sa lakas. Sa galit ko sinipa ko pa siya. Walang naglakas-loob na umawat sa kin.

“Putang ina ka! Ayoko nang makita yang mukha mo kahit kelan. Wag na wag ka nang lalapit kay Sharlene ulit kung hindi di lang yan ang aabutin mo!”

Sinubukan niyang tumayo. “Pare, sandali. Magpapaliwanag ako…”

“Gago!” at sinapak ko ulit ang hayop. Duguan na ang ilong niya.

“Tandaan mo, break na kayo.” At umalis na ko.

Hinatid ko si Sharlene sa bahay nila pagtapos ng klase. Gulat na gulat sila Tito sa nangyari.

“Sabi ko na nga ba wala kang mahihita jan sa lalaking yan eh,” sabi ni Kuya Arthur.

“Tara Kuya, bugbugin natin yung hayop na yun,” yaya ni Fredrick.

“Wag na. Binasag na ni Dan ang mukha nun panigurado,” sabi ni Kuya Arthur. “Salamat ah,” sabay tapik sa balikat ko.

“Wala yun, Kuya,” sagot ko.

“O pano, Dad,” kinausap si Tito Gary, “pwede na ko pumunta ng Amerika. Tutal nandito na si Dan. May magbabantay na kay Sharlene.”

Pinilit ni Sharlene kalimutan si Sean, kahit na alam kong mahirap. Syempre, mahal niya yung tao. Pero bantay sarado siya sa kin. Di nagtagal, naging ok na siya. At di na rin nagka-boyfriend. Natrauma siguro. O mahal parin niya si Sean kaya ganun. Ewan ko.

Di na nagpakita si Sean samin.

Well, until now.



“Tulungan mo naman ako,” pakiusap niya.

Anong gagawin ko? Natatandaan mo ako yung rason kaya kayo naghiwalay?

“Di naman. Ikaw lang yung naglakas loob gawin kung ano yung dapat,” paliwanag niya.

Napatingin ako sa kanya.

“Dan, I just want to talk to her. Yun lang,” sabi niya.

Napa-isip ako saglit. “Sige. Antay ka lang. I’ll call you.”

Yes! Sabi niya. Tuwang-tuwa ang loko. Nagpasalamat sa kin.

Nilapag ko yung tray sa table at umupo.

“Ang tagal mo naman,” sabi ni Sharlene.

“Ah, oo nga eh. May nakausap kasi ako,” sabi ko casually.

“Sino?” tanong niya.

“Si Sean.”

Natigilan si Sharlene. Silence.

Tapos sabi niya, “Sean Marasigan? THE Sean Marasigan from college?”

“Yup. He’s the one,” ininom ko na yung coffee ko.

“Oh my God,” sabi niya.

“Look, he just wants to talk to you. Yun lang,” sabi ko.

“What if I don’t want to talk to him?”

“That’s stupid,” sabi ko. “You know you want to.”

“No, I don’t want to,” sabi niya.

“Ayaw mo ba dahil galit ka parin sa kanya, or dahil takot kang malaman kung mahal mo parin siya?” tanong ko.

Di nakasagot si Sharlene.

“Alam mo, Shar,” sabi ko, “I know you still love him. Bakit? Dahil hindi mo parin siya pinalitan after all these years.”

Nung di na siya sumagot, sinenyasan ko na si Sean na lumapit.

“Just give it a try,” sabi ko kay Sharlene.

“Hi, Sharlene,” mahinang sabi ni Sean.

Tinignan siya ni Sharlene, tapos ngumiti lang.

Tumayo na ako para iwan sila. Sabi ko kay Sharlene, “Text mo nalang ako.” Tumango siya. Binulungan ko si Sean, “Good luck, pre.”

“Salamat talaga, Dan.”

At ayun, lumabas ako ng coffeeshop. Nilingon ko sila nung nasa labas na ko. Parang nagkakahiyaan yung dalawa.

Naisip ko, nasisiraan na ba ako ng bait? Biruin mo, ako yung nagsabing maghiwalay sila, pero ngayon naman parang pinagtutulukan ko si Sharlene na makipagusap kay Sean. Marahil, iba na kasi ang tingin ko sa buhay. Di na gaya ng dati. Saka ngayon ko lang na-realize, di ko manlang binigyan ng pagkakataon si Sean na magpaliwanag. Basta tinulak ko nalang siyang palayo. Well, its never too late to correct mistakes. Now is his chance, I just hope he doesn’t blow this one.

Teka, san ba ako pupunta? Lakad lang ako ng lakad. Masakit nga pala ang paa ko.

Beep. Beep.

Dali-dali kong kinuha yung cellphone ko.

Si Matteo nagtext.

Hey, pagod! But I had fun. We’re finished for today. Hope you’re doing ok.Talk to you later.

Para akong nalutang.

Bakit ba ganito? Parang… Para akong ewan.


I know this feeling.

Naramdaman ko na to dati eh.

Hindi. Nagkakamali ka.

Nagreply ako kay Matteo.

I’m ok. With Sharlene now.

Di ako nagantay ng matagal. Nagreply agad siya.

Matt = Jealous.



Ano ka ba naman Matteo? Yung mga ganyang hirit mo ang nagpapagulo sa isip ko eh.

Kalma lang Dan. Nagreply ako.

Jealous san?

Nagantay ako ng reply. Maya-maya, dumating na.

Of your closeness. I wish it was the same with me.

Patawa talaga itong tao na to. Yun lang naman pala eh. Madali lang naman akong kausap.

Yun lang ba, bro? Ok sige. Close na tayo.

Message sent.

Beep. Beep.

Matt is dancing right now!

Natawa ako sa reply niya. Weirdo talaga ito. Parang hindi 24 years old kung umasta.

Di na ako nagreply. Maya-maya, tumunog ulit yung cellphone ko.

Si Sharlene.

Danny boy, ok lang ba kung ihatid nalang daw ako ni Sean now? Super sorry kung pinaghintay pa kita.

Ok lang, sabi ko. Mukhang naging ok yung paguusap nilang dalawa. Masaya na rin ako kahit pano.

Kaya ayun, napauwi akong magisa ng wala sa oras.


Pag dating ko sa bahay, kumain muna ako. Walang hiya ginutom lang ako kanina. Pero ok lang yun. Nag-enjoy naman ako kahit papano. Awww! Bigla ko naalala yung chocolate cake at danish! Di ko nakain. Hehehe.

Sakto naman tumunog yung cellphone ko pagpasok ko ng kwarto. Napatalon ako sa kama. Binuksan ko yung text.

Hey sleepyhead! What’s up?

Nagreply ako agad.

Wala lang. Just here in bed. You?

Ilang saglit lang, nagreply siya.


Anong Hmmmm? naisip ko. Pero bago ako makapagreply, nagtext siya ulit.

I got my own flat na. =)

Wow. Ayos to ah. Nagtext back ako.

Congrats! Pwede ko bang mabisita?

In a few seconds, tumunog yung cellphone ko.

Of course. You’ll be the first to see my pad. Promise.

Natuwa naman ako. Wait, tuwa nga ba yun?


The following week, habang nakatambay ako sa opisina, lumapit sakin si Tito Ric.

“Anak,” sabi niya, “nabalitaan mo na ba?”

Clueless, sagot ko, “Ang alin po?”

“Na-assess na daw yung performances ng lahat ng agents. Di ba nasabi sayo?” sabi niya.

“Wala po akong alam.”

“Ay, hala. Pumunta ka dun sa board. Nakapaskil na dun yung mga official nominees,” sabi ni Tito.

“Po?” Naman. Pano kung wala yung pangalan ko?

“Pumunta ka dun,” udyok niya.

Naglakad ako na kabadong-kabado. Ang huling sabi samin, 3 daw ang pipiliing nominees. Base sa evaluation ng mga managers, di lang sa branch namin, kundi pati na rin sa head office, at ng mga cliente, ang may pinakamataas na score ang mapipiling Top Agent.

Pero maging nominee lang eh sapat na sakin. Ilang taon ko rin pinaghirapan ito.

Sa wakas, kaharap ko na yung bulletin board. This is it.

Hinanap ko yung listahan. Nasa tabi ko si Tito Ric. Tinuro niya yung papel.

1. MAGPANTAY, Grace C.
2. BURGOS, Daniel Marc A.
3. NOCHE, John Raymond T.

Muntik na ko matumba. Yung dibdib ko parang sasabog sa sobrang saya! Napakapit ako kay Tito.

“Congratulations, anak!” bati niya. “Sabi ko naman sayo kayang-kaya mo yan eh!”

Maluha-luha ako. Nagbunga na yung paghihirap ko. Ito na yun.

Niyakap ko si Tito. Nagpalakpakan ang mga nasa opisina.

Sumunod nun ay puro pagbati na ang natanggap ko. “Congrats!” sabi nung isa. “Galing mo talaga, Dan!” sabi ng iba. May isa pa ngang nagpalitrato. Ano ba yun.

Nang medyo nahimasmasan na ako, naisip kong ibalita kay Sharlene. Kinuha ko ang cellphone ko.

I got it! I’m in the top 3! Grabe, sobrang saya! Celebrate tayo!






Message sent.

Then I realized…

Kay Matteo ko nasend. Shit.



Beep. Beep.

Ayan na. Sumagot na.

Hey. Congrats! Where’s the celebration?

Patay. No turning back. Di ko naman pwedeng sabihing di para sa kanya yung message. Wala naman ako kasing nilagay na SHAR para masabi kong hindi kanya yun. Hay.

Inom tayo. Treat ko.

Message sent.

Beep. Beep.

Sure. Let’s do it in my pad. Alrighty?

Oo nga pala! May pad na nga pala siyang sarili.

Ok. I’ll invite Sharlene, too.

Wala yata siyang ginagawa. Ang bilis sumagot eh.

Not cool. I promised you you’ll be the first to see my pad.

Daniel Marc, are you sure about this? Tanong ko sa sarili ko. What if? Hindi. Kaya ko to. Warrior ako eh. Saka magkaibigan naman kami.

Ok. See you later.

Beep. Beep.

Sure thing.


Umuwi muna ako. Maaga pa kasi. Sinabi ko na rin kina Nanay yung magandang balita. Tuwang-tuwa sila para sakin. Para sa kanila naman kaya ko ginagawa ito. Gusto ko maging maginhawa ang buhay namin kahit iniwan kami ni Tatay. Sabi ko na magiging maayos na ang lahat magmula ngayon.

Nagpaalam ako kay Nanay na may lakad pa ako ngayon. Sabi ko baka gabihin ako. Sakaling ganun na nga, wag na niya akong antayin.
Tinawagan ko si Sharlene. Sinabi ko sa kanya na malapit na matupad yung mga pangarap ko. Tuwang-tuwa siya syempre sakin. “I’m so proud of you, Danny boy!” Yan ang sabi niya. Nakakatuwa itong best friend ko. Kinamusta ko nga pala si Sean. Sabi niya, hindi naman daw sila nagbalikan. Gusto daw niya muna patunayan na nagbago na siya. Aba, mukhang di ko na yata kelangan bantayan si Sharlene. “Syempre no! Ayaw ko magmukhang talong ulit!” Natawa kami pareho. Sabi niya pahihirapan daw niya muna yung kumag. “Mahal mo pa ba?” tanong ko. Mabilis ang sagot niya. “Tignan natin.” Ang gulo niya talaga sa totoo lang.

Naligo muna ako at nagpalit ng damit. Ano kayang magandang isuot? Nahirapan ako mamili.

Nung tapos na ko magbihis, tumingin ako sa salamin. Mukhang ayos naman na ang itsura ko. Di na nakakahiya.

Nagpabango ako.

Paglabas ko ng kwarto, nagpaalam na ako kay Nanay.

“Mag-ingat ka ha,” bilin niya.


Binasa ko ulit yung tinext ni Matteo na address ng condo niya. Malapit lang naman pala. Nag-taxi na ko.

Bumaba ako sa tapat ng convenience store di kalayuan sa condo niya. Bumili muna ako ng maiinom. Dalawang six-pack na beer ang binili ko.

Pumasok na ko sa condominium.

Habang nagiintay para sa elevator, parang umakyat sa lalamunan ko yung puso ko.

Bakit ako biglang kinabahan?

Sobrang kabog ng dibdib ko.

Hanggang bumukas na yung elevator. Pumasok ako at pinindot yung button number 9.

Parang ang bilis umakyat ng elevator. Express elevator ba to? Di ko namalayan na nasa 9th floor na ko.

Hinanap ko yung 913. Yun daw ang unit niya.

Ayun. Nakita ko na.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa pinto.

Kinakabahan parin ako.

Huminga ako ng malalim.

Kaya mo yan, Dan.

Tinaas ko na yung kamay ko para kumatok.


Biglang bumukas yung pinto.

Si Matteo bumulaga sakin…

Naka-shorts lang.



Ngumiti siya ng makita ako. Pero ako nagulat.

Para akong napako sa kinatatayuan ko.

Ang 5’11” Italian-Filipino model sa aking harapan ay lalo lang pinakabog ang aking dibdib.

“Come in,” tapos kinuha na niya yung dala kong beer.

Dahan-dahan akong pumasok. Maaliwalas yung unit niya. Halatang bagong ayos. Medyo dim ang lights. Dumerecho siya sa kitchen.

“Brought a lot of booze. Its gonna be a long night,” naka-ngisi niyang sabi.

Kinurot ko ang sarili ko. Umayos ka! Act naturally.

“Nice pad,” sabi ko. “Kelan ka lumipat?”

Nagisip siya. “The other day. 3rd night ko now. Tito Jonas took care of everything for me. I just told him what I wanted and he did the rest.”

“Maganda siya. Do you mind if I look around?” tanong ko.

“Nope. Suit yourself.”

Inikot ko yung pad niya. One-bedroom unit pala ito. Magkatabi ang kwarto at CR. Medyo maliit lang yung lugar pero ok na para sa isang single na lalaki. Black ang kulay ng walls. White ang ceiling. Naka-on yung aircon, pero di gaanong malamig. Naisip ko kung ako makakabili ng condo unit, ganito din ang gusto ko, pati itsura.

May kopya siya ng latest issue ng magazine kung saan stylist si Sharlene. Kinuha ko yun at tinignan. Hindi pa pala para dito yung pictorial na binisita ko nuon.

“I bet you’re a fan of that?” tanong sakin ni Matteo.

“Nope. Just Sharlene’s work,” nakangiti kong sabi sa kanya.

“I’ll be having a photoshoot with them. Its coming out not next month, but the following month,” balita niya.

“Nice!” bumilib naman ako. Sunod-sunod yata ang raket niya.

“Yup. Its gonna be my first cover.”

Dinala ni Matteo yung ilang cans ng beer sa sala. Dun kami mag-i-inuman.

“When’s your commercial coming out?” tanong ko.

“In about two or three weeks. I’m excited to see it, though,” sagot niya.

Bukas yung TV niya. Nasa isang local channel. Nagpapractice daw kasi siya ng Tagalog niya.

Umupo siya sa sahig at sumandal sa sofa. Ako naman umupo sa lazy boy niya. Kaharap ko siya. Bakit ba ako dito umupo? naisip ko.

Sabi ko, “Nice view.”

What? San galing yun? Eh ni skyline ng city hindi kita dito sa inuupuan ko. Abnormal.

Natawa si Matteo. Sabay tingin sakin. Ano kayang iniisip nitong damuhong ito?

“Here,” inabutan niya ako ng isang can. Binuksan niya yung beer niya tapos uminom na. Sumunod na rin ako.

AAAAHHH! Sabi niya. “So, how are you liking it so far?”

Liking what? naisip ko. What the hell is happening? “What exactly?” tanong ko sa kanya.

“Hahaha! The pad of course!” sabi niya.

Napalagok ako ng beer. Nakalahati ko yata yung hawak ko. “Ah, yun ba! Maganda. Sobrang ganda, bro.”

Ngumiti si loko. Maya-maya, sabi niya, “Kwento ka naman. I wanna know you more.”

Bakit? Para saan? Bro, walang interesting sakin. You’ll just get bored.

“Are you kidding? I’m never bored when I’m with you,” sabi niya. Tapos ano yung ginawa niya? Wink?

Lagok ulit ako ng beer. Ano ba to? Parang pinaglalaruan naman ako nitong taong to. Napatingin ako sa kanya. Balbon pala yung binti niya. Oops! Dan!

Tumingin ako sa malayo.

“Come on. Sabi mo we’re close na. I wanna hear your story.” Para siyang tutang nahingi ng buto sa amo. Nice. Puppy eyes. Dan!

“Di ka talaga titigil no?” sabi ko sa kanya.

“Nope.” Tapos ngumiti siya ng todo.

“What do you wanna know?” tanong ko.

“Let’s see. Besides you and Sharlene being best friends, you being an agent, can’t float, and your name’s meaning, I think i still have a lot of things to know about you,” sagot niya.

“Wow. Its gonna take a lifetime before we’re through,” sabi ko.

“That’s ok,” sagot niya.

“I got this lifetime for you.”



Ok. What did you just say?

“Bro, what are you doing?” tanong ko.

“Sipping beer, waiting for your story. AHHHHH!” tinaas niya yung hawak niyang can, para bang makikipag-toast. Nakangiti na parang nag-eenjoy.

Hindi yun yung tinutukoy ko eh. Iba.

“I didn’t mean that,” sabi ko.

“Then what?” tanong niya.

Manunukso nga. Nahiya akong itanong ng derecho ang gusto kong itanong. Baka kung ano ang sabihin niya at umuwi nalang ako ng may black-eye.

“Nothing. Just forget it,” sabi ko.

“So are you starting or what?”

Napa-iling nalang ako. Grabe to. Para akong utusan. Parang de-susing laruan na pag inikot ang susi, magbibigay aliw sa nag-susi.

Fine. Here goes.

Inumpisahan ko ang kwento samin ni Sharlene. Ang alam niya lang kasi yung pagiging best friends namin. Di niya alam kung san kami nag-umpisa, kung ano ang mga kalokohan naming dalawa, at kung ano ang pinagdaanan namin. Tawa siya ng tawa dun sa nangyari sa Biology class namin. Hindi siya masyado nagsasalita habang nagkekwento ako. Naka-upo lang siya at tahimik na nakikinig. Sa totoo lang, di ako masyado naka-inom nun dahil tuloy-tuloy ang pagkwento ko.

Pati si Sean naikwento ko ng wala sa oras. Di siya makapaniwala sa inabot ni Sharlene sa relasyon na yun. Tuwang-tuwa siya na inupakan ko yung kumag dahil dun. “Now there’s the warrior I’m talking about. You’re the man, bro!” sabi niya sabay high-five sakin.

Sa wakas, naka-inom din ng beer. Di na malamig yung hawak ko. Di na masarap tuloy. Pangalawang can ko palang, pero si Matteo naka-apat na. Pang-lima na niya yung hawak niya ngayon.

“Lakas mo ha,” sabi ko sabay turo sa mga lata ng beer.

Natawa siya. “That’s nothing. I’m enjoying myself.”

Natawa ako. May tama na yata si Matteo. Pulang-pula na yung pisngi niya. Pati leeg. Pati dibdib.

“What about your family, bro? You haven’t talked about them yet,” sabi niya.

“Ah. Oo nga no,” sabi ko. Uminom ako ulit bago magkwento.

Inisa-isa ko ang mga kapatid ko. Si Charles, 1st Year college. Si Bong, 3rd Year high school. Si Joyce, 2nd Year. Ako yung panganay. Si Nanay, bale siya yung nasa bahay para asikasuhin yung mga kapatid ko habang ako eh naghahanap-buhay. Minsan, hirap kami, pero ganun lang talaga eh. Kaya nga kayod-marino ako para lang mabigyan ko ng magandang buhay ang pamilya ko. Kahit na wala nang matira sakin, basta para sa kanila ok lang ako.

Tahimik na nakikinig si Matteo. Di niya yata akalaing ganun ang buhay ko.

“What about your Dad? You didn’t mention him,” sabi niya.

My Dad? He’s not even worth mentioning.

“Ooooh,” sabi niya.

“He left us. There. Happy?” sabi ko.

Napatingin siya sakin. Nagulat yata na nag-iba ang tono ng boses ko.

“He left my Mom for another woman. He left and never came back. Do you even have the slightest idea how it was for us? How hard it has been all these years? No you don’t. Dahil you never went through this and I guess you never will.”

Di ko intention na tumaas ang boses ko. Its just that napaka-sensitive ng topic na yun for me.

“You hate him?” tanong niya.

“Anong klaseng tanong yan?” sagot ko.

“Why don’t you just answer the question?” sabi niya.

I refused to answer the question. I sat back at uminom nalang ng beer.

Tinitignan lang ako ni Matteo.

“You know what I think?” sabi niya finally.

“I don’t care you think,” sabi ko. Pero sa totoo lang gusto ko marinig kung ano yung sasabihin niya.

“That’s not true. You know what?” sabi niya. “I know you hate your Dad. Why? Because you were forced into a situation you were not yet supposed to face. He left you with no other choice but to take over his responsibilities. Let’s admit it. Fending for a family at 20? That’s not normal, bro. You’re supposed to have fun at that age, not take care of a family.”

“Well, fun is a word I have already forgotten,” sabi ko.

Why am I even discussing this with you?

Tahimik akong pinagmamasdan ni Matteo. Siguro nasa isip nito kawawa naman ako. Walang buhay. Pero hindi pala. Nagsalita siya. Kahit na lasing na siya, matino parin ang isip niya.

“A broken heart is easy to bend, but a broken soul is difficult to mend. You’re not a broken heart. You’re a broken soul.”

I hate to admit it, pero tama lahat ng sinabi niya. I hated my Dad. And I’m broken, inside.

Nagpunta ako ng C.R. para umihi. Iniwan ko si Matteo na tahimik na nakaupo. Naubos na pala namin yung dala kong beer.

Paglabas ko, nakatulog na pala si Matteo. Siguro sa sobrang lasing. Nandun parin siya sa sahig. Pero naka-unan yung ulo niya sa sofa. Ano ba to, nakatulog ng naka-upo.

Gigisingin ko siya dapat para magpaalam akong aalis na ko. Late na rin kasi.

Paglapit ko, kumabog ang dibdib ko. Pinagmasdan ko ang mukha niya. Medyo pawis siya. At natatakpan ng buhok niya yung kaliwang mata niya.

Parang anghel siya kung matulog. Ang tangos ng ilong. Ang haba ng pilik mata. Ang kinis ng pisngi. Ang pula ng labi.

Ang bilis ng tibok ng puso ko. Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko. Hinawi ko ang buhok niya. Ewan ko kung bakit ko naisipang gawin to, pero unti-unti kong nilapit ang mukha ko sa kanya. Sobrang lapit na nararamdaman ko na ang kanyang hininga. Tapos…

Umalis na ko. Hindi ko kinaya.



Sinara ko ng dahan-dahan yung pinto.

Sumandal ako dun pagkasara. Ano bang nangyayari sakin? What just happened inside? Bakit ko hahalikan si Matteo?

Napaupo ako. Nanginginig ang katawan ko. Hindi ko dapat hayaan to. Alam ko tong pakiramdam na to. Mali. Maling-mali.

Ayoko na magkamali.

Once is enough. Twice is too much.


Di ko muna binigyan ng pansin si Matteo nung mga sumunod na araw. Pinilit kong kalimutan yung nangyari nung gabing yun. Pinilit kong ibaon sa limot yung nararamdaman kong kakaiba.

Pero mahirap pala. Kung yung iniiwasan mo ang kusang lumalapit sayo.

At nagbibigay ng dahilan para magisip ka ng kakaiba. Yung hindi normal.

Nalaman ko kay Sharlene na sa Biyernes na pala ang photoshoot ni Matteo para sa magazine nila. Sobrang busy nila dahil gusto nilang i-launch si Matteo bilang isa sa top models ngayon. Sabi niya tamang-tama daw ang timing dahil pag lumabas yung commercial ni Matteo, magiging familiar lalo yung mukha niya. Gumawa na kasi ng malaking ingay yung sexy billboard niya para sa isang clothing company. Ito na ang follow-up dun. Paniguradong mas lalong iingay ang pangalan niya.

Grabe. Ganon pala yun. Wala akong kaalam-alam kasi sa mga ganyan. Akala ko kasi basta may modelo, magaling na photographer, at photoshop, ayos na. Hindi pala.

Tinanong ako ni Sharlene kung gusto ko bumisita sa shoot. Sabi ko di ko pa alam. Titignan ko kung pwede ako.

Pero wala talaga akong balak pumunta dun. Hanggang…

Beep. Beep.

Hey sleepyhead! Are you mad at me?

Si Matteo nagtext. Hindi naman ako galit, umiiwas lang.

Nope. Why say so?

Nagreply siya agad.

Nothing. Haven’t heard from you since we had the drinking session.

Ah, yun ba. Sinadya ko talaga yun, Matteo.

I’ve just been busy with work, bro.

Beep. Beep. Free day yata ni loko ngayon ah.

Alrighty. Can you watch my shoot tomorrow?

Bakit? Matteo naman eh.


Give me one good reason para pumunta ako. Maya-maya, tumunog na yung cellphone ko.

Because I want you there.

Sapat na rason na ba yun? I don’t know what came over me nung oras na yun.

Ok. I’ll be there.


Maaga raw ang call time niya para sa shoot. Punta nalang daw ako ng mga 10 AM sa Sports Club. Dun daw kasi ang venue nila. Pinasara ng company nila Sharlene yung buong lugar para lang sa photoshoot ni Matteo. Wow, big time talaga.

Pagdating ko sa location, naka-set up na ang lahat. Sa pool at sa garden sila maraming kukunan. Sa isang gilid naman may nakahanda nang white backdrop at dalawang higanteng ilaw.

“Dan!” bati sakin ni Sharlene. “Kala ko di ka makakapunta eh!”

Niyakap ko siya. “Ok lang. Wala naman kasi ako gagawin. Saka gusto ko rin makanuod ulit.” Sabay tawa.

Pinakilala ako ni Sharlene kay Tito Jonas, yung manager ni Matteo. Di ko alam kung bakit, pero parang natulala siya nung makita ako.

“Hijo, ilang taon ka na?” tanong niya.

“24 po,” sagot ko. Tinitigan niya ako ng mabuti mula ulo hanggang paa. Pinaikot.

“Gusto mo mag-model?” sabi niya

Napangiti ako at umiling. Ayoko talaga. Kahit na masarap yung feeling, ayoko talaga.

“Sayang naman,” sabi niya.

Binati ako ni Kit nung makita ako. Konting kamustahan. Umalis din siya agad.

Tapos ayun, nakita ko na si Matteo. Galing siya sa rest room. Naka-robe.

Pagkakita niya sakin, bigla siyang ngumiti. Kinawayan ko. May sinabi siya sa kasama niyang babae, tapos naglakad na papunta sa direksyon namin nila Sharlene.

“Daniel!” bati niya. At hindi ko inaasahan ang ginawa niya. Niyakap niya ako. Parang tuwang-tuwa ang loko.

Parang huminto ang lahat nung mga oras na yun. Ang bango niya. At ang lakas ng kabog ng dibdib ko.

Pag-hiwalay namin, inakbayan niya ako at niyugyog. Sabay sabing, “I missed you, bro!”

Ano raw? Na-miss niya ako? Hay.

“Wow. Looks like you guys are getting along fine,” sabi ni Sharlene. “I thought you would rip each other’s heads off nung unang beses kayong magkita. Improvement!”

Nagtawanan kaming lahat. Tapos sabi ni Matteo, “I think were headed to that direction, don’t you think?”

Tumingin siya sakin, tapos ngumiti. Kung ano man ang ibig sabihin niya sa sinabi niyang yun, sa kanya na yun.

Iba kasi pumasok sa isip ko.




Tinawag na siya nung make-up artist. Malapit na daw sila mag-umpisa. Nagpaalam na si Matteo samin para maghanda.

Kasama ko sina Tito Jonas at Sharlene. Nagkwentuhan muna kami habang di pa umpisa.

Matagal na pala kinukuha ni Tito Jonas si Matteo para maging modelo dito. Pero ayaw daw ng mommy ni Matteo. Sabi tapusin daw muna ang pag-aaral. Kaya ayun, walang nagawa si Tito kundi mag-intay. Nakilala kasi niya si Matteo sa airport sa LA. Nakitaan niya ng potential, kaya hiningi niya ang contact number.

“Matagal ko na nga sinasabi kay Ninang na subukan lang kahit tuwing vacation from school. Pero ayaw talaga. Saka iba din daw kasi ang priority ni Matt,” paliwanag ni Sharlene.

Kaya ngayon palang siya maguumpisa maging model. Pero its never too late naman, sabi ni Tito.

Nakita kong pumunta na si Matteo sa white backdrop. Naka-black undershirt siya na fitted. Umpisa na ng shoot.

Yung concept daw ng shoot ay ginawa nilang akma kay Matteo, pero hindi malayo dun sa ginawa niya dati. Sexy parin yung tema, pero this time nasa comfort zone ni Matteo. Sa swimming pool. Gusto nilang i-highlight ang pagiging athlete niya. Nung natapos ni Kit yung photos na pang-cover ng magazine, balik dressing room si Matteo. Yung unang kinunan ay naka-jeans siya. Naka-ilang palit siya ng jeans para dun sa set na yun. Pinatayo siya sa halamanan at dun nagposing. May isa siyang kuha na nakahawak sa fedora hat yung kaliwang kamay niya habang binababa ng kanang kamay niya ang saradong pantalon. Grabe maka-project sa camera si Matteo. Napaka-natural. Pinagpalit siya ng board shorts. Kinunan siya habang naglalakad sa gilid ng pool na parang lifeguard.

Ang galing niya. Ngayon ko lang siya napanuod na magtrabaho. Napaka-professional. Walang reklamo sa lahat ng pinapagawa ni Kit. Kahit na mahirap yung pose, ginagawa niya parin.

Parang hindi siya napapagod. Biniro nga siya ni Tito Jonas, “You’re on a roll!”

Ngumiti siya sabay sabing, “Of course. I’m inspired.”

Natawa kami. Pero nagulat akong makita na nakatingin pala siya sakin.

Tinawag na ulit si Matteo. Magpapalit na daw siya para sa huling shots niya.

Paglabas niya, naka-swimming trunks nalang siya.

Muntik na ko mahulog sa kinauupuan ko nung makita ko siya. Pero syempre, sobrang pigil ako. Wala lang. Parang natural lang.

Hanga din naman ako sa kanya. Biruin mo, ang lakas ng loob niyang lumabas ng ganun lang ang suot. Kung ako yun, baka di na ko lumabas ng dressing room.

Dun siya ulit sa swimming pool. Pinalangoy siya habang sinusundan ng kuha ni Kit. Merong mga kuha na uma-ahon siya sa tubig. Konting posing ng nakaupo. Ang pinakahuli ay yung nakahiga siya na parang nag-su-sun bathing. Yun na yata ang pinaka-sexy na ginawa niya ngayong araw. Pinahiran siya ng oil sa buong katawan para kumintab. Pinasuot din siya ng Ray-Ban. Tapos pinahiga siya na parang naka-stretch yung arms.

“Ok! We’re done for the day!” sigaw ni Kit.

Palakpakan ang lahat para kay Matteo. Kinamayan siya ng lahat. Konting souvenir pictures para sa staff ng magazine. Tapos sumenyas siya sakin na intayin ko daw siya.

Pagkabihis niya, nagpaalam na siya kay Tito Jonas na mauna na siya. Si Sharlene naman nauna na umalis dahil sinundo siya ni Sean. Sabi niya sakin gagawin daw niyang driver muna.

“Let’s go?” sabi sakin ni Matteo.

“Hatid mo ko?” tanong ko.

“I was hoping you’d drop by muna sa pad. Have a few drinks. Are you in a hurry?”

Di na ko nagisip. Mabilis yung naging sagot ko.

“Nope. Friday naman eh. Tara!”


“Home at last!” sabi ni Matteo pagdating namin sa pad niya.

Naupo na ko sa sofa habang siya naman ay deretcho sa ref para kumuha ng beer. Pagkagaling dun, pumunta na siya sa sala at naupo sa sahig. Ganon na rin ang ginawa ko. Lumipat ako sa sahig. Pero I kept a good distance. Di malayo, di rin malapit.

Nagumpisa na ko uminom.

“What happened to you the last time you were here? You didn’t even say goodbye,” sabi niya.

“Ah. Di na kita talaga ginising. Mukhang masarap kasi yung tulog mo,” sabay ngiti sa kanya.

“Well, you could have at least sent me a text or something.”

Oo nga no. Nakakahiya nga naman. Pero hindi eh. Magulo kasi ang utak ko nun. Hindi ko lang masabi kay Matteo na sobrang naguluhan ako nung mga oras na yun.

“Sige, text na kita ngayon palang,” biro ko.

Natawa siya.

“Grabe yung photoshoot mo kanina ha,” sabi ko.

“Yeah, sobra. Pero I had a lot of fun. And I was really glad you were there,” sabi niya sakin.

Naramdaman ko namang totoo yung sinabi niya. Pero awkward parin kahit pano.

Tinukod ko yung kaliwang kamay ko sa sahig. Uminom ako ng beer. Tahimik kami pareho ni Matteo.

Tapos, ewan ko kung bakit, pero tinukod din ni Matteo yung kanang kamay niya. Napa-patong yung dalawang daliri niya sa kamay ko. Nagulat kami pareho. Para akong nakaramdam ng kuryente na di ko maipaliwanag. Bigla kong hinila paalis yung kamay ko.

Nagtawanan kaming dalawa. Marahil dahil nahiya kami pareho sa nangyari.

Matagal din kaming natahimik nun. Iniisip ko kung ano kaya iniisip niya. Naguguluhan ako kung ano ba ang dapat gawin. Uwi nalang kaya ako?

“Hey,” finally nagsalita din siya. “You’re so quiet there. Anything wrong?”

“Ha?” sabi ko. “Wala. Just sipping beer.”

Tapos nag-shift siya ng posisyon. Medyo nakahiga na siya sa sahig pero naka tukod yung siko niya.

Out of no where, bigla akong na-curious. “Bro, when you have your pictorials, don’t you… Uhmm… you know.”

“What?” sabi niya.

Natawa ako. Ang hirap itanong. “You know… Don’t you… Like… Down there?” Ano ba naman yang tanong mo Daniel!

Napa-upo siya ng maayos. Nagiisip kung ano yung ibig kong sabihin.
“Uhmmm… How should I say it… Hmmmm…” Nag-iisip ako ng tamang word para makuha niya yung ibig ko sabihin.

Pero mabilis yung pick-up niya. Nakuha niya yung ibig kong sabihin.

“Ahhh!” Natawa siya ng malakas. “You mean… Like… Things getting hard?”

Napayuko ako sa kahihiyan sa tanong ko. Natawa na din ako kasi tawa siya ng tawa.

“Wow! You really are a surprise aren’t you?” sabi niya.

“Just curious,” sagot ko ng mahina.

“Well, I don’t know if I’m supposed to answer that question. But, yeah. Sometimes. Why?” Parang naaaliw siya sa usapan naming to.

“Nothing,” sagot ko.

Pinagmasdan ako ni Matteo ng matagal pagtapos nun. Medyo pinagpawisan nga ako eh.

Pero, di ko alam kung dahil sa beer ba yun o ano, unti-unti siyang lumapit sakin. Seryoso ang mukha.

Natigilan ako. Anong gagawin nito?

Dahan-dahan niyang nilapit yung mukha niya sakin. At dun ko lang narealize…

Hahalikan ako ni Matteo.

Anong gagawin ko? Parang nanigas yung katawan ko. Hindi ako makagalaw. Ayan na, ang lapit na ng mukha niya. Napa-pikit ako.

Tapos umiwas ako. Hindi pwede. Hindi talaga.

Napayuko si Matteo. Tapos natawa. Umayos ako ng upo.

Bumalik si Matteo sa dati niyang kinauupuan. Uminom ako ng beer.

“Sorry, bro,” sabi niya habang nakahawak sa batok niya. “Its just the beer.”

Natawa ako. “Yeah. Just forget about it.”

“Yeah,” sagot niya.

Di ko mapaliwanag pero medyo awkward yung sitwasyon na yun. Natahimik kaming dalawa. Di namin alam pareho kung paano kami magrereact sa isa’t isa.

“Dan,” sabi niya.

“Yep,” sagot ko. Di parin ako natingin sa kanya.

“Have you ever been in love?” tanong niya.

Nice. Yan ang isang topic na ayoko masyadong pagusapan.

“Yeah, before,” sagot ko.

Umupo siya ng derecho. Parang interesado yata?

“What happened?” usisa niya.

“Nothing. Zero. I’m such a loser,” sagot ko.

Parang hindi yata niya nagustuhan yung sagot ko. Tinignan niya lang ako. Nagiintay.

Ok. Fine. Talo na naman ako. I told him about Princess and my short lived happy times with her. I was uncomfortable talking about it. It just brings back memories I tried hard to forget.

Nakikinig lang si Matteo ng maigi. Nalungkot yata sa kinwento ko dahil nagbago ang itsura niya. Tapos, siya naman ang tinanong ko. “Ikaw. Have you been in love?” Mas mabuti nang ikaw nalang ang magsalita at baka kung ano pa ang masabi ko dito.

“Of course,” sagot niya.

“Kamusta naman?” sabi ko.

“Ok lang,” sagot niya. “I had two relationships. Both were serious ones. The first was for 3 years. The other for 2 years.”

“Wow,” bumilib ako sa kanya. Di ko akalain na keeper pala ito. Kala ko may pagka-playboy eh.

“Yeah,” sabi niya. “Those were the best times of my life, know what I mean? Its like, I felt complete holding that special someone in my arms. Its a very good feeling. But of course, there were times where we would disagree and fight.”

“I agree,” sabi ko. “Masarap talaga na yakap-yakap mo yung taong mahal mo.”

Napatingin siya sakin.

“Pero syempre, hindi mawawala sa relasyon yung magaway kayo. Normal yun. Ganun talaga. You just have to sacrifice sometimes para maiwasan ang away,” paliwanag ko.

Tumingin ako sa kanya. Nakatitig parin siya sakin.

“What?” tanong ko. “Did I say something wrong?”

“I thought you didn’t get the girl?” tanong niya.


“Howcome it seems to me like you know all about relationships?”

Uminom muna ako ng beer bago sumagot.

“Ah. Yun ba. Knowledge lang yun,” sabi ko.

“You sure you didn’t have a girlfriend?” kulit niya.

“Yeah. Girlfriend wala. Boyfriend meron.” It slipped.

Fuck! What did I just say?


Nagkatitigan lang kami ni Matteo dahil sa nasabi ko.

Parang namanhid yung buo kong katawan. Putcha talaga!

Yung sikretong pinakatago-tago ko nabunyag na. Bakit ba naman kasi!

Walang sabi-sabi, tumayo ako at lumabas ng unit ni Matteo. Tumayo din siya at sinundan ako.

“Dan! Hey bro, wait up!” sigaw niya.

Pero mabilis pa sa alas-kwatro nasa elevator na ko. Pababa. Paalis. Papunta sa kung saan. Hindi ko alam. Wala akong pakialam. Basta makalayo ako dito. Kay Matteo.

Di ko na alam kung sinundan ako ni Matteo pababa. Pero nararamdaman ko ang cellphone ko na nagva-vibrate. Alam kong siya yung tumatawag.

Para akong baliw nung mga oras na yun. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko sinasadyang masabi yung lihim na yun. Wala nang ibang nakakaalam nun. Kahit si Sharlene wala siyang kaalam-alam dun. Yun ang pinakatago-tago ko. Pero dahil sa katangahan ko, may naka-alam.

Shit ka, Dan! Minura ko talaga ang sarili ko dahil sa nangyari.

Naglakad ako ng naglakad. Kung pwede ko lang ibalik yung oras para baguhin yung nangyari, ginawa ko na. Pero wala na eh. Nandun na. Tapos na.

Dun ko na naramdaman ang matinding emosyon. Hindi ako emosyonal na tao. Pero sa pagkakataong ito, naghalo na ang lahat. Galit, pagkabigo, lungkot, takot. Di ko na napigilan. Bumagsak nalang ang luha ko. Ito na marahil ang resulta ng matagal ko nang pagpipigil. Matagal na kong hindi umiiyak. Pero ngayon, wala na kong ibang nagawa.

Napaupo nalang ako sa tabi ng kalsada. Wala akong pakialam sa mga taong nagdaraan. Kahit pinagtitinginan na ako di ko sila inintindi. Umiyak lang ako ng umiyak. Nilabas ko na lahat ng nasa loob ko. Nilabas ko yung ilang taon ko rin kinimkim sa loob.

Pano na ngayon? Pano kung malaman na ng lahat yun? Pano kung ipagkalat ni Matteo? Sabihin kay Sharlene at sa pamilya niya? Pano kung malaman ng Nanay at mga kapatid ko? Pano na ko?

Maraming masisira. Maraming masasaktan. Hindi ko kaya yun.

Di ko alam kung gano katagal na ko nakaupo dun. Wala na ko kaalam-alam sa nangyayari sa paligid ko.

Hanggang may nakita nalang akong may nag-abot ng kamay sakin. Tinignan ko kung sino yung nakatayo sa harap ko.

Si Matteo. Hinihintay niyang kunin ko ang kamay niya.

“Come on. I’ll take you home,” sabi niya. Hinanap niya pala ako. Dala niya yung kotse niya.

I felt exhausted. Parang wala na kong lakas na natitira. Naubos na rin ang luha ko.

Kinuha ko yung kamay ni Matteo. Dinala niya ako sa kotse.

“Matt,” sabi ko.

“Shhh. Don’t talk anymore,” sabi niya sakin.

Pinapasok niya ako sa unahan. Sinuot sakin ang seatbelt saka sinara ang pinto.

Pagkapasok niya sa driver side, he started the engine and drove.

Tahimik kami sa loob ng kotse. Di ko makuhang tumingin sa kanya.

Di ko namalayan na nasa bahay na pala kami.

“Get some rest,” sabi niya sakin.

“Matt,” sabi ko nang hindi natingin sa kanya. “Sorry.”

Hinawakan niya ako sa baba at hinarap ang mukha ko para tumingin sa kanya. “Its ok. Just get some rest. We’ll talk in the morning.”

Tumango nalang ako. Pinunasan niya yung luha ko sa pisngi.

“Sige na,” sabi niya.

Bumaba na ako ng kotse niya.


Hindi ako nakatulog ng maayos nung gabing yun. Kahit na pagod na pagod na ko, ang daming tumatakbo sa aking isipan. Parang humiga lang ako sa kama hanggang magumaga.

Hanggang ngayon hindi parin ako makapaniwala sa nangyari kagabi. Nagsisisi ako kung bakit sumama pa ako kagabi kay Matteo. Sana hindi nalang, para hindi nabunyag ang lihim ko.

Habang nakahiga ako, tumunog ang cellphone ko. Nagtext si Matteo.

I’ll pick you up. Get dressed.

Ayoko. Ayoko munang makita ka. Ayokong lumabas. Dito lang ako. Magkukulong lang ako dito.

Hindi ako sumagot. Maya-maya, nagtext siya ulit.

I’m on my way.

Tumayo na ko at pumunta ng C.R. Naligo ako. Pagbalik ko sa kwarto, may tatlong messages na nagiintay sakin.

Are you done?

Hey, I’m nearly there. Text back ASAP.

I’m here outside. Waiting.

Ten minutes na ang nakalipas mula nung ipadala niya yung huling text. Minabuti ko nang magreply.

Kakaligo ko lang. Give me ten minutes.

Nagbihis na ko. Wala talaga akong gana lumabas at makipagusap. Wala na rin naman akong mukhang ihaharap kay Matteo. Pero nakaramdam parin ako ng konting hiya dahil iniintay niya ako sa labas.

Pagkalabas ko, nakita ko ang kotse niyang nakaparada sa tapat. Naglakad ako papunta dun. Binuksan ko ang pinto at sumakay.

Hindi nagsalita si Matteo. Hinawakan niya lang yung batok ko at pinisil.

Umalis na kami. Di ko alam kung san niya ako dadalin. Hindi niya naman sinabi. Yun pala, sa pad niya ang punta namin.

Naupo ako sa sofa.

“You want anything?” offer niya. “Breakfast?”

Umiling lang ako habang nakayuko. Wala akong gana kumain.

Umupo siya sa harap ko. “Hey, don’t be too harsh on yourself,” sabi niya.

“How can I not be?” sabi ko. “I’m stupid.”

“Hey!” sabi niya. “You are not, ok?”

“Anong hindi? Katapusan ko na, Matt,” sabi ko.

Hinawakan niya yung ulo ko ng dalawa niyang kamay. Tapos tinaas niya para tumingin ako sa kanya. “What are you saying? Everyone makes mistakes. Its bound to happen.”

“You don’t understand.”

“Tell me. What is it that I don’t understand?”

“What if, malaman ng lahat yun? What if my family discovers my past? What if Sharlene’s family gets to know about what I did? Maraming masasaktan, Matt. Maraming masisira. Hindi ko kakayanin na mangyari yun. Matagal kong pinangalagaan ang pangalan ko, ng pamilya ko. Ayoko ng dahil lang dito masira ang lahat. Mali yun eh, pero ginawa ko parin. Ang tanga ko, Matt,” sabi ko.

Nakatingin lang siya sakin. Di ko alam kung naintindihan niya kung ano ang ibig kong sabihin.

“Now I’m offended,” sabi niya.

“Huh?” Bakit naman? What’s so offensive about what I said?

“You think I’m that kind of person? That I would tell everyone about what you said?” sabi niya.

Bigla kong narealize, offensive nga yung sinabi ko. “Di naman sa ganun. Kaya lang…”

“You don’t trust me enough. Is that it?” sabi niya.

“Matt…” Nawalan na ko ng sasabihin.

Tumahimik siya sandali. “You know what, Dan? I don’t care about what you did in the past. Its your life. But please don’t think of me that way. I’m not like that. I care for you. You’re my friend. And friends don’t harm each other.”

Aaminin ko, nakahinga ako ng maluwag nung sinabi niya yun.

“Don’t worry about it. Its gonna be our little secret,” nakangiti niyang sabi. And for the first time since last night, I smiled.

“Thanks, Matt,” sabi ko.

Natawa siya sakin. Kinurot niya yung ilong ko. Aray! Masakit yun ah!

“Now I can say I know you better than Sharlene does!” natatawa niya paring sabi.



Di ko alam kung pano ipaliwanag, pero magmula nung mangyari yun, parang lumuwag yung kalooban ko. Parang nabunutan ako ng tinik sa lalamunan. I was happy.

Mas lalo kaming naging malapit ni Matteo. Kung dati naisip ko na iwasan siya, ngayon hindi na. Malimit kaming magkausap, magkasama. Nawala na rin yung pagiging awkward namin sa isa’t isa. Nakatulong ba yung aksidenteng pagdiskubre niya ng sikreto ko? Marahil nga.

Napaka-gentleman niya. Hindi niya ako kinulit na magkwento tungkol sa naging relasyon ko. “Respeto sakin?” tanong ko.

“Yup. And besides, I don’t wanna be a noodge,” sagot niya.

Natawa ako.

“Tell me when you’re ready. If not, it doesn’t matter,” sabi niya.

Habang tumatagal, lalo akong nahuhulog sa kanya. Understatement siguro kung sabihin kong may nararamdaman lang ako sa kanya. I think I’m falling for him. Pero sinarili ko nalang yun. Ayoko kasing masira kung ano meron kami ngayon. At alam kong mali yun. Dahil pareho kaming lalaki. Masaya naman ako eh. Masaya kami.

Kahit na may mga kaibigan siyang modelo ng agency niya, hindi sila ang madalas niyang kasama. Ako ang gusto niyang kasama. Inimbitahan niya kami ni Sharlene sa unang fashion show niya bilang isang model. Nandun kami sa unahan kasama ni Tito Jonas. Wow! Pakiramdam ko VIP ako nung gabing yun. Sa lahat ng naglakad sa runway, si Matteo ang nakatanggap ng pinakamalakas na palakpak.

Tuwing kasama ko si Matteo, pakiramdam ko napaka-importante ko. Para bang ako ang pinakamahalagang tao sa buong mundo. Magkaibigan lang naman kami, pero iba talaga eh.

Si Matteo na yata ang pinakamalapit sakin ngayon bukod kay Sharlene.

Isang araw, tumawag siya sakin. Nasa opisina ako nun, month end na kasi ulit.

“Dan, guess what?” sabi niya sa cellphone.

“Ano?” tanong ko.

“Guess nga eh!” sabi niya.

“Ano nga yun?”

“Come on, hulaan mo,” sabi niya.

“Clue,” hingi ko.

“No clues! Sige na, guess it na,” excited niyang sabi.

“Ano ba, bro. Sabihin mo na. Nasa office ako ngayon,” sagot ko.

“Ah. Ok, sige wag nalang. Sorry if I disturbed you,” sabi niya. Hala! Nagtampo?

“Woah, ang arte! Sige na, dali sabihin mo na yan.”

“Wala. I was just gonna say my commercial’s coming out tonight,” balita niya.

“Wow! Di nga? Anong oras?” na-excite ako para sa kanya.

“Primetime. After the early evening news,” mahinang sabi niya. Hala, nagtampo nga yata. Na-guilty naman ako.

“Ah I see. Hmmm… You doing anything tonight?” tanong ko.

“Nah. Just staying home. Why?” tuloy-tuloy niyang sabi.

“Wala lang. I figured, maybe we can wait for it together,” sabi ko.

“What?” sagot niya.

“Wala!” sabi ko.

“No, you said something,” kulit niya.

“Wala kaya. Wala akong sinabi,” natatawa kong sagot.

“No! You said we’ll watch it together!” parang sumaya ulit ang loko.

“Ah wala akong sinabing ganyan,” biro ko.

“You said it kaya! Hay nako,” sabi niya.

“I said, we’ll wait for it,” sagot ko.

“That’s the same thing!” protesta niya.

Tumawa ako ng malakas. Tinignan ako ng mga kasamahan ko sa opisina. Medyo napahiya ako ng konti.

“What? You’re toying with me, aren’t you?” sabi niya.

“Sige na, sige na,” natatawa kong sabi. “We’ll watch it together tonight.”

“Promise?” sabi niya.


Humiyaw si loko. Aray, masakit sa tenga. Yung mga ganyang bagay ang dahilan kaya lalo akong nahuhulog sa kanya.

Nagkasundo kaming derecho na ko dun paglabas ko ng opisina. Excited na ko talaga makita yung commercial niya. At syempre, makasama siya ulit.


Pagdating ko sa pad niya, pinapasok niya ako agad. Bukas na ang TV niya. Di pa raw pinapakita yung commercial. Buti nalang, sabi ko.

Naupo kami sa sahig. Excited na nagiintay sa harap ng TV.
Tinignan ko si Matteo. Halatang kinakabahan ang loko. Natawa ako.

“Huminga ka naman!” biro ko.

Natawa siya sa sarili niya.

“I can’t contain it, bro!” excited niyang sabi.

Natawa ako sa kanya. Para siyang isang bata.

Naramdaman niya yatang pinagmamasdan ko siya. Tumingin siya sakin. Tapos kumindat. Alam niyang may kiliti ako sa tagiliran, pero imbes na daliri ang gamitin niya, yung ulo niya ang ginamit niya.

Ang cute. Naisip ko.

“This is it, bro!” sabi niya.

Tapos yun na nga. Habang nakatingin ako sa kanya, bigla siyang napatayo. Nakatingin siya sa TV, at parang nakakita ng multo. Yun pala, pinakita na yung commercial niya.

Health drink pala yung produkto. Pinakita siyang nasa ibabaw ng bundok habang parang nag-yo-yoga. Ayos ah, nagaral pa siya nun para lang dito. Sa buong commercial, may isang berdeng dahon na palipad-lipad. Syempre, hindi mawawala ang eksenang umiinom siya nung tsaa. Natapos yung commercial na pinakita siyang nakangiti. Yun na yun? sa isip ko.

“So, how did you find it?” tanong sakin ni Matteo. Todo ngiti ang loko.

“Is that it?” sabi ko.

Nagulat siya sa sinabi ko. “What do you mean?” Unti-unting nawala yung ngiti niya.

“Eh wala ka naman masyado ginawa dun eh. Saka di ka nga masyado pinakita,” sabi ko. Wala akong masamang intensyon sa sinabi ko. Binibiro ko lang naman siya.

Matteo shrugged his shoulders. Parang naasar. Tapos umupo sa sofa at bumalik sa panonood ng TV. Naka-simangot.

Pinagmasdan ko siya sandali. Tapos tumawa ako ng malakas.

“What?” sabi niya, medyo asar parin.

“Biro lang. Ikaw naman,” tapos umurong ako palapit sa kanya.

Di siya tumingin sakin. Tumango lang. Naka-pout. Parang bata.

“Oh shit,” bigla kong nasabi.

Napatingin siya bigla sakin. “Why?”

“Wala. May naalala lang ako,” sabi ko.

“Ano yun?” tanong niya.

“Si Franz.”

Si Franz, ang lalaking bumaliktad ng mundo ko.



“Franz who?” tanong ni Matteo.

Ngumiti lang ako sa kanya.

Umupo siya ng maayos at humarap sakin. “Your ex?”

Tumango lang ako.

“What happened?” Clearly, Matteo wanted to know pero inaantay niya lang na ako mismo ang mag-open.

Huminga ako ng malalim.

At yun na nga. Nagumpisa na akong magkwento.

Si Franz ay classmate ko nung college. Pareho kaming Accounting students. Hindi ko siya masyadong kilala dahil hindi ako interesado maging kaibigan siya. Para sakin, he’s just one of those people na ka-department lang sa college. Medyo asar din kasi ako sa kanya. Maingay kasi saka may pagka-epal. Pakiramdam niya magaling siya. Eh hindi naman.

Nakilala ko lang siya ng lubos nung 4th year na ko. Naging magka-klase kami sa isang major subject.

Late ako dumating nung first day.

Dun ako sa likod umupo. Nagumpisa na pala magpasulat ng student information ang professor namin sa index card. Buti nalang, may baon ako. Nagsulat na ako.

Matapos makolekta ang lahat ng cards, inayos na ng professor namin alphabetically. Syempre, dun ka ulit sa unahan, sabi ko sa sarili ko.

Gaya ng inaasahan, dun nga ako sa first row. Pero ang hindi ko inaasahan ay ang seatmate ko sa kaliwa. Si Franz Bustamante.

Naisip ko, “Putcha. Sa lahat naman ng taong pwedeng makatabi bakit ito pa.” Tinignan ko siya nung paupo siya. Ngumiti siya sakin. Tumango lang ako. “Dan, isang sem mo rin titiisin ang ka-epalan niyan,” sabi ko sa sarili ko. Napailing nalang ako.

Hindi naman ako suplado talaga. Pero pag kaharap ko si Franz, I end up like that. Ganun lang talaga eh. Pagpapasok ako, para akong walang kilala. I’d sit through the lecture time ng hindi masyado nagsasalita. Hindi ko pinapansin si Franz, hanggang sa puntong medyo napapahiya na siya. O kaya barado siya lagi. Di ko mapigilan eh, epal kasi. Pero, may napansin ako. Unti-unti siyang nagbago. At kahit na pangit ang pakikitungo ko sa kanya, mabait parin siya sakin.

Isang araw, as usual, late ako. Lumabas kasi kami nila Sharlene at ibang barkada namin nung gabi. Kaya yun, puyat ako. Habang naglalakad ako, bigla kong naramdaman na may nakalimutan ako, or naiwan. Celphone, check. Ballpen, check. Yellow pad, check. Wallet, check. Ano ba yung nakalimutan ko?

Di ko talaga maisip kung ano yung nakalimutan ko. Bangag pa yata ako dahil kulang sa tulog. Pagdating ko sa room, wala yung professor namin. Kanya-kanyang daldalan ang mga kaklase ko. Ako naman, natuwa. Aba syempre naman, di ako mamamarkahan ng late ngayon. Umupo na ko sa upuan ko.

Tahimik si Franze sa tabi ko. Tumingin lang sakin at ngumit. Gaya ng dati, tumango lang ako sa kanya.

Maya-maya, nagsalita siya.

“May assignment ka na, bro?” tanong niya sakin.

Napatingin ako sa kanya. Dun ko narealize kung ano yung nalimutan ko. Shit. Wala akong assignment.

Nabasa yata niya yung utak ko. Tumawa siya.

Patay! Anong gagawin ko? Bigla akong naka-isip ng solusyon.

“Pwede bang pakopya?” nahihiya kong sabi.

Kaya lang, bigla namang dumating yun professor namin. Fuck, sabi ko. Pagminamalas nga naman.

“Ok lang yan. Ito, lagay mo nalang yung pangalan mo. Extra ko yan eh,” sabi niya.

Inabot niya sakin yung papel. Wow! Instant assignment! Sino ba naman ako para tumanggi sa grasya?

Sa puntong yun, medyo nahiya ako sa sarili ko. Naisip ko masyado yata akong naging judgmental sa tao. Sige. Aaminin ko. May pagka-user yung ginawa ko, pero pasensya na. Tawag ng pangangailangan eh. Wala na akong ibang magagawa.

Pagtapos ng klase, naunang lumabas si Franz. Hinabol ko siya para magpasalamat. At humingi na rin ng despensa sa mga inasal ko dati.

“Ok lang yun, bro. Wala yun,” nakangiti niyang sabi.

“Sigurado ka ha? Ok lang kung gusto mo ko sapakin. Gumaan lang loob mo,” sabi ko.

“Hindi na, bro. Kalimutan mo na yun,” sagot niya.

“Sige. Salamat ulit ha.”

Dun nagsimula yung pagkakaibigan namin. Apart from Sharlene and our friends, si Franz yung naging kasama at kausap ko. Syempre mas madalas kaming magkita dahil pareho kami ng course. Dun ko siya nakilala ng mabuti. Mapagbiro pala siya. Bibo siya, pero malimit yun mamisinterpret. Ang dating tuloy epal siya. Hindi naman pala.

Masipag din siya magaral. Gusto niya daw maka-place sa board exams. Sa kanya ako nahiram ng mga notes dahil di ko ugaling magsulat habang nasa klase. Pag may hindi ako alam, siya rin ang naging tanungan ko. Hanggang sa exam, siya ang kopyahan ko. Sa madaling salita, naging maayos ang pagsasama namin ng Sem na yun.

May isang gabi, sabay kami umuwi. Nagdesisyon kaming kumain muna.

Habang kumakain, nagkwentuhan kami. Only child lang pala siya. Spoiled sa lahat. Gusto nga daw niya magkaron ng kapatid nuon, pero ngayon hindi na. Ang hanap na raw niya ngayon eh isang tao na pwede niyang mahalin. Isang tao na bubusugin niya ng attensyon at pagaalaga. Isang tao na magiging pinaka-importanteng tao sa buhay niya.

“Ayos ah. Ang swerte naman nung taong yun,” sabi ko. “Meron na ba?”

“Meron na. Pero di niya alam eh,” sagot niya. “Di niya pa siguro napapansin yung mga maliliit na bagay na ginagawa ko para sa kanya.”

“Ah, ganun ba. Mapapansin niya rin yun, bro. Wag ka mawalan ng pag-asa,” sabi ko.

Tumango siya at ngumiti. “Sana nga.”

“Ano ka ba. Marami jan na mga babaeng nagkakandarapa sayo. Isa ka kaya sa mga crush-ng-bayan sa campus,” biro ko.

Natawa siya sa sinabi ko. “Hindi naman. Ikaw nga yun eh.”

“Naku, hindi rin,” natatawa kong sabi. “Pero mapapansin ka rin nung mahal mo. O baka naman dapat kumilos ka na, bro. Mamaya maunahan ka na ng iba ikaw rin.”

“Oo nga eh. Buti sana kung mahilig sa gwapo yung taong yun,” sabi niya.

“Aba, medyo makapal lang ah,” biro ko.

Nagtawanan kaming dalawa.

“Ikaw ba? May mahal ka na ba?” tanong niya.

Ano ba namang tanong yan? Nananahimik ako dito eh. “Wala pa. Di ko pa iniisip yun. Sa ngayon, ang gusto ko lang eh maging masaya,” sagot ko.

“Masaya ang may mahal, bro.”

Tumawa lang ako at pinagpatuloy ang pagkain.

“You need a lovelife,” bigla niyang sinabi.

“I have a night life. Works well for me,” nakangiti kong sabi.

“Iba yun, bro.”

“Pareho lang yun. Besides, walang interesado sakin.”

“Pano kung sabihin kong meron?” sabi niya.

“Sige nga, sino?” tanong ko.




Natigilan ako sa sinabi ni Franz. Tama ba yung narinig ko? Interesado siya sakin? Bakit? Eh lalaki din siya. Wag mong sabihing…?

Natawa siya sakin. “Nagulat ka?” tanong niya.

Tumango ako. “Seryoso ka?”

“Mukha ba akong nagbibiro?” sabi niya.

Hindi ko alam sasabihin ko. O kung dapat ba akong magalit sa kanya. Di ko akalaing ganun siya.

“Alam mo, matagal na kong may gusto sayo. Kaya lang wala namang pagkakataon na masabi ko sayo. Saka ayoko din naman magpahalata. Kaya nung maging magkaklase tayo eh sobra akong natuwa. Sabi ko pagkakataon ko na to,” paliwanag niya.

Naisip ko, kaya pala ganun ang pakikitungo niya sakin. May ibang ibig sabihin pala yun.

“Pasensya ka na kung nabigla kita. Di ko na kasi mapigilan eh,” dagdag niya.

“Hindi. Wala yun. Ok lang.” Yun nalang ang sinagot ko. Pero sa totoo lang, hindi ako komportable nung mga oras na yun.

“Sana di ka magbago, bro.” sabi niya.

Natawa nalang ako. “Hindi. Syempre hindi.”

Ngumiti siya.

Lumipas ang mga araw pero medyo iwas ako kay Franz. Di ko talaga akalaing may gusto siya sakin. In fact, lalaking-lalaki siya kung kumilos at magsalita. Pero lalaki pala ang gusto niya. At ako nga yun.

Wala nga akong girlfriend, pero di pumasok sa isip ko ang makipagrelasyon sa kapwa ko lalaki. Ngayon ko lang naisip ang ganito. Sa totoo lang, masaya naman ako kahit single ako. Wala naman sakin kung may girlfriend o wala. Pero iba si Franz. Napansin ko lang naman.

Mahirap magsalita, dahil baka isipin niyo na ang yabang ko naman. Masyado akong feeling. Ang tanging masasabi ko lang eh iba yung pakiramdam na binibigay niya sakin sa lahat ng bagay na ginagawa niya. Ngayon ko lang na-experience ang ganun, ang bigyan ng sobra-sobrang atensyon. Kahit na galing pa siya sa kapwa ko lalaki. Hanggang parang hinahanap-hanap ko na yung pakiramdam na yun.

Minsan, naisip ko, pano kaya kung ma-in-love ako sa kapwa ko lalaki? Ano kayang pakiramdam? Ano kayang pwedeng mangyari? Tinignan ko ang lahat ng anggulo. Sa normal na relasyon, hindi rin naman ganon kaganda lagi ang kinahihinatnan. Naghihiwalay parin naman. Nagkakaron ng maraming problema. Pero, yun yung tama eh. Mali yung magkaron ng relasyon ang parehong lalaki.

Teka, ano ba ang mas importante sakin? Ang tama? O ang magpapasaya sakin? Tama nga ang ginagawa mo, pero masaya ka ba? Mali man ang isang bagay, pero kung magbibigay naman sayo yung ng kaligayahan, bakit hindi?

Dun ko napagdesisyunan na bigyan ng pagkakataon si Franz. Wala namang mawawala sakin. Kahit na mali ito, wala akong pakialam. Kung siya ang may hawak ng kaligayahan ko, I’ll take my chance.
Nag-text ako sa kanya.

Uy, di ka nagtext ngayon ah.

Madalas kasi siyang magsend ng messages sakin, kahit na di ako masyado nagrereply.

Ah. Wala lang. Bakit?

Nagreply ako agad.

Na-miss ko kasi.

Ang bilis niya sumagot.

Ulol! Haha

Natawa ako.

Bakit? Eh sa na-miss ko nga eh.

Medyo natagalan siya magreply.

Wag kang ganyan baka maniwala ako.

Akala niya yata nakikipagbiruan ako nung panahon na yun.

Eh di maniwala ka. Totoo naman yung sinabi ko.

Ano na kaya ang iniisip niya? Naisip niya na kaya na binibigyan ko na siya ng chance?

Mahirap na. Baka masaktan lang ako.

Ayan na.

Di ko yun gagawin.

Mabilis ang naging sagot niya.


Sumagot ako.


Maya-maya, tinawagan niya ako. Nag-usap kami. Hindi siya makapaniwala na pumapayag na ako. Sa totoo lang, wala pa naman akong nararamdamang matindi sa kanya. Pero tinatamaan na rin ako kahit pano.

Bago matapos ang gabi, nagkasundo rin kami.

September 4, 2006, kami na ni Franz.



Pumunta ako sa unit ni Franz kinabukasan. Usap daw kami ulit. Malapit lang sa college yung inuupahan niya. Siya lang magisa dun.

First time ko makapunta sa unit niya. Studio type lang. Tamang-tama para sa estudyante. Kinuha niya yung kamay ko at dinala niya ako sa kama niya. Dun daw kami magusap.

Siya ang nagumpisa. Di raw niya lubos maisip na kami na talaga. Di siya nakatulog kagabi sa kakaisip sakin. Natawa ako. Ngayon ko lang kasi narinig na may hindi nakatulog dahil sakin. Ganito pala ang pakiramdam. Masarap pala.

Ako raw ang una niyang boyfriend. At seryoso raw siya sakin. Sinabi ko sa kanya kung ano ang gusto ko mangyari. Pinaliwanag ko na kung maari, walang ibang makaalam ng relasyon namin. Ok lang naman daw sa kanya. Sa totoo lang, yun din ang gusto niya mangyari. Natuwa naman ako kahit papano dahil pareho kami ng gusto.

Magkasama lang kami buong araw dun sa unit niya. Inasikaso niya ako nun na parang isa akong hari. Pinaramdam niya agad sakin kung gano niya ako kamahal, at kung gano ako ka-importante sa kanya. Aba! Ang sarap nga naman ano!

Habang tumatagal, natututunan ko na siyang mahalin. Hinahanap-hanap ko siya lagi. Para bang hindi kumpleto ang araw ko kung hindi ko siya makita. Huling Sem na namin yun sa college. Madalas ko siyang intayin para ihatid sa bahay. Minsan, dun na ko nag-o-overnight sa unit niya.

Kung ano-anong kasinungalingan na ang nasasabi ko kina Nanay at sa mga kaibigan ko para lang makasama ko si Franz. Lagi akong nagdadahilan sa kanila para makatakas ako. Hindi ko naisip na darating yung ganitong punto sa buhay ko na magagawa ko yung ganito. Komplikado, oo. Pero masaya ako eh. Si Franz ang naging dahilan kaya ako naging masaya. Sa kanya ako kumuha ng lakas dahil nung mga panahong yun, puro problema na sa bahay. Problema sa pera, at problema kay Tatay.

Sobrang maingat kami nun para hindi mahuli ang relasyon namin. Hindi kami malimit lumabas dahil alam naming takaw atensyon yun. Baka kung sino pa ang makakita samin, mahirap na. Kontento na kaming dalawa na magkasama kami lagi sa unit niya. Dun kami nakain, nanonood ng TV or DVD, at… well… alam niyo na yun.

Totoo nga yung sabi niya nuon, na bubusugin niya sa pagmamahal at atensyon yung taong mahal niya. At sobrang saya ko na ako yung tao na yun. Pinaramdam sakin ni Franz kung pano mabuhay, magmahal ng tunay, at maging masaya. Kaya naman sobra ko siyang minahal. Binigay ko sa kanya lahat. Binigay ko sa kanya ang tiwala ko. Buong-buo.

Yung unang monthsary namin, sinorpresa niya ako. Naghanda siya ng dinner sa unit niya. Nothing fancy naman. Pero alam mo yun? Ito yung first-ever romantic dinner ko. I’ve never experienced anything like this in my life. Dinner was good, the dessert, was way better.

Syempre, nakaranas din kami ng mga problema. Madalas siya magtampo nuon, parang bata. Pag tahimik na siya at naka-pout, alam ko na ibig sabihin nun. Pero walang bagay na hindi nakukuha sa magandang usapan. Yun nga lang, hindi lahat ng bagay.

March na nun. Malapit na ang graduation. Wala naman akong napapansin na kakaiba nung mga panahong yun. Sa paningin ko, mas lalong tumibay ang pagsasama namin ni Franz. Kung nung una, siya yung sobra magmahal, ngayon ako na.

Nagtext ako sa kanya. Gusto ko kasi siyang sorpresahin sa gabi. Gusto ko bumawi dahil hindi kami nakapag-celebrate ng 6th monthsary namin. Kasalanan ko naman yun, kaya ako babawi.

Babe, san ka na?

Nasa mall ako. Mag-isa. Naghahanap ako ng pwede kong gawing peace offering.

Nandito ako sa bahay.

Mukhang galit parin siya sakin. Ni-hindi niya ako tinawag na “Babe.”

Ah ok po. Pwede bang pumunta jan mamayang gabi?

Inintay ko ang sagot niya.


Naku. Galit parin talaga. Di na ko nagreply. Bumalik na ko sa paghahanap ng regalo sa kanya. Ano kayang maganda? Bracelet o kwintas? Tumingin ako ng magandang design. Pero wala akong na-tripan. Naisip ko, meron pa store sa kabilang side, malapit sa sinehan.

Dun ako nakakita ng magandang kwintas. Binili ko na. Nakangiti akong lumabas nun. Sabi ko its gonna be a good day today.
Habang naglalakad, may nakita akong familiar face sa ticket booth ng sinehan. Si Franz. May kasamang iba. Akala ko ba nasa bahay siya? Pumasok ako sa isang store na katapat ng booth. Kinuha ko yung cellphone ko para magtext.

Babe, anong ginagawa mo?

Nakita kong kinuha niya sa bulsa ang cellphone niya. Nagreply siya.

Wala. Nakahiga lang sa kama.

Uminit ang ulo ko. Sinungaling. Nakikita kaya kita ngayon.

Pagkaalis nila sa booth, dali-dali akong pumunta dun. Tinanong ko kung anong panonoorin nung dalawa. Bumili rin ako ng ticket. Hindi para manood, kundi para magmasid.

Sinundan ko sila sa loob ng sine. Naupo sila sa may bandang harapan. I sat two rows behind them. Hindi ko inintindi ang pelikula, nakatingin lang ako kina Franz.

At yun, nakita ko ang hindi ko dapat makita.



Gusto ko magwala. Pero nakakahiya. Alam mo yung pakiramdam na sasabog yung kalooban mo? Ganun ang naramdaman ko nun.

Lumabas ako ng sinehan. Hindi ako nakatagal. Ang sakit ng dibdib ko.

Naupo ako sa waiting area sa lobby. Nagiisip. Hawak ko sa kamay ko ang regalo ko kay Franz. Hinintay ko matapos ang pelikula. Hindi ako umalis dun.

Ang tagal kong nakaupo dun. Hanggang matapos na nga ang palabas. Lumabas na unti-unti ang mga nasa loob. Di naman sila karamihan. At yun, lumabas na rin ang iniintay ko.

Nagtatawanan pa silang dalawa pagbukas ng pinto. Pero biglang natigil yun nung makita ako ni Franz na nakaupo. Nakita ko ang pagkagulat at kaba sa mukha niya. Hindi ako tumayo at nagsalita. Tinitigan ko lang siya ng matagal. Parang nakatunog na yung kasama niyang lalaki. Bumulong kay Franz at biglang umalis.

Gusto ko siyang sapakin nun. Pero nagpigil lang ako. Ayoko gumawa ng gulo. Nakakahiya.

Tumayo ako at lumakad papunta kay Franz.

“I hope you had a good time,” bulong ko. Naglakad na ko paalis.

“Dan!” sigaw niya. Pero hindi na ko lumingon.

Ganito pala ang pakiramdam ng lokohin. Sobrang sakit.


Bumukas ang pinto ng elevator. Lumabas si Franz.

Nandun ako sa pinto ng unit niya. Nakaupo. Iniintay siya.

Nilapitan niya ako. “Kanina ka pa jan? Tinatawagan kita pero hindi mo sinasagot,” sabi niya ng mahina.

Ah, yun ba. Pinatay ko kasi ang cellphone ko. Ayaw ko maistorbo sa pagiisip ko. Dumerecho ako dito mula sa mall.

Binuksan niya ang pinto at pumasok kami. Pinilit kong kalimutan ang nangyari kanina. Ayokong magaway kami. Mahal na mahal ko siya.

Tahimik na umupo si Franz sa kama. Tumabi ako sa kanya.

“Bukas na yung rehearsal natin para sa graduation. Wag ka ma-le-late ha,” sabi ko na parang walang nangyari kanina.

“Dan,” sabi niya.

“Kumain ka na ba? Gusto mo kain tayo sa labas? Hindi pa ko nakain eh,” yaya ko. Tumawa ako. Pero medyo pilit.

“I’m sorry,” sabi niya.

“Saan? Ako nga dapat ang humingi ng sorry sayo eh. Diba hindi tayo nakapag-celebrate ng monthsary natin?” sabi ko. Tapos yun, kinuha ko sa bulsa ko yung regalo kong kwintas. “Eto o, I got this for you.” Sinuot ko yun sa kanya.

“Dan, its not working anymore,” sabi niya.

“Ha? Wag mo yan sabihin. Kaya natin to. Please, mahal na mahal kita eh,” pagmamaka-awa ko.

Umiling lang siya.

“Ayusin natin to. Please naman, Franz.”

Hinubad niya yung bigay kong kwintas. Nilagay niya yun sa palad ko.
“I’m sorry.”

Tumayo siya at nagumpisang humakbang, pero pinigilan ko siya.

“Please naman Franz. Ano bang problema?” sabi ko.

Hindi siya sumagot. Inalis niya ang kamay ko sa pagkakahawak sa braso niya. Naglakad na siya at pumasok ng C.R.

Naiwan akong magisa. Di alam ang gagawin.

Ito na ba yun? Ito na ba ang huli? Wala bang happy ending para sakin?

Tumayo ako at naglakad papunta sa C.R. Hindi ako nagpaalam. Ang tanging sinabi ko sa kanya ay, “Tawagan mo ko. Hihintayin ko.”

Lumabas na ko ng unit niya. Yun na pala ang huling beses ko siyang makikita.


Natapos ko rin ang kwento namin ni Franz. Ngayon ko lang yun nakwento sa ibang tao. Matagal kong tinago yun sa loob ko.

Tahimik si Matteo sa tabi ko. Malungkot.

Natawa ako sa itsura niya. Parang nalugi ng malaking halaga. “Hey. What’s with the face?” tanong ko.

Umiling siya. “Wow. That’s…” Di na niya natapos yung sasabihin niya. Di yata siya makapaniwala sa narinig niyang kwento. “I didn’t expect…”

“Ganun talaga eh. Shit happens,” sabi ko.

Tahimik siya. Parang may iniisip.

“It was difficult. It broke me apart, alam mo yun? Binigay ko lahat, but it still wasn’t enough,” sabi ko.

Di sumagot si Matteo. Ano kayang iniisip nito?

“Hey, ano ka ba? Tahimik mo bigla,” sabi ko.

Tumingin siya sakin at umiling lang.

“But I’m ok na. Thanks to you,” sabi ko.

Pinatong niya yung kamay niya sa kamay ko.

Hinawakan ko yun ng mahigpit. Buong gabi.

At sa unang pagkakataon, nawalan ng sasabihin si Matteo.



“Dan!” sigaw ni Sharlene. “Ano ka ba sumobrang busy ka naman yata? Na-miss kita ha.”

“Sorry na. Alam mo namang month-end eh,” paliwanag ko. Pero sa totoo lang, mas marami pa kaming beses na nagkita ni Matteo kesa kay Sharlene.

“Ok lang. Kasama ko naman si Sean,” sabi niya sabay tawa.

Aba, mukhang nagkakamabutihan na naman yung dalawa. “Kayo na ba ulit?” tanong ko.

“Sira! Di no.”

“Eh bakit parang tuwang-tuwa ka na kasama mo siya?”

“Wala lang,” sagot niya. Pero halata namang kinikilig.

“Ewan ko sayo. Ang gulo mo talaga,” sabi ko.

Tumawa siya ng malakas. “Kasi naman, nagpipigil ako. Ayaw ko na ulit mangyari yung dati. Remember, he’s still Sean Marasigan. Ang pinagkaiba lang eh mas mature-looking lang siya ngayon.”


“Mamaya ganun parin siya. Or worse. Ewan ko,” sabi niya.


“Oo kaya. Mahirap na no!”

“Shar, you’ll never know if you don’t give him another chance. Things change, pati na tao,” paliwanag ko.

“Wow. Ikaw ba yan, Dan? Nagbago ka na talaga sa kanya no?” biro niya.

“Puro ka talaga kalokohan,” sabi ko.

Ngumiti lang siya. Maya-maya, sumagot siya.

“Sige na nga, mahal ko parin si Sean.”

Napailing nalang ako. Umamin din.


Ngayong gabi na ang General Assembly ng kompanya namin. Lahat ng empleyado ay dadalo. Gaganapin yun sa isang ballroom sa Sports Club. At ngayong gabi na rin ang announcement kung sino sa aming tatlong nominado ang magiging Top Agent ng taong ito. Kinakabahan na ko.

Bakit ko nga ba gustong makuha ang award na yun? Ano bang halaga nun sakin? Well, yun lang naman ang isang basehan para mapabilang sa mga pagpipilian para maging Junior Branch Manager. Ito na ang pinakamabilis na ticket para maka-graduate ako sa pagiging isang ahente.

Taon-taon, mahigpit ang nagiging labanan para dito. Kaya maging nominee ka lang eh para ka na ring nanalo sa lotto. Pero syempre, mas walang tatalo sa pakiramdam na ikaw ang manalo ng parangal.

Di naman sa pagod na ko maging isang ahente. Yun lang nga, gusto ko naman tumaas ang ranggo ko. Magkaron ng titulo yung pangalan ko. Dito manlang eh maging titulado ako, kahit hindi na yung title na CPA.

Nagumpisa na ang GA, pero nandun pa ako sa labas ng ballroom. Sobrang kaba ko. Parang masusuka ako na ewan.

Tinawagan ko si Matteo. Sabi ko sa kanya na nagumpisa na kami. Sabi niya good luck daw sakin. No matter what happens tonight, ako parin daw ang top agent para sa kanya. Naks, ang sweet naman. Sabi niya magkita daw kami sa pad niya pagtapos. Nasa isang fashion show kasi siya. Baka hindi niya ako madaanan sa Sports Club. Sabi ko sige. Pupunta ako pagtapos namin dito. Good luck din sayo, sabi ko.

Hinanap ko si Tito Ric sa loob. Nakita niya yata akong naghahanap kaya kumaway siya. Lumapit ako sa kanya at umupo sa tabi niya. Natawa siya nung makita ako ng malapitan.

“Uminom ka ba ng suka, anak? Ang putla ng labi mo,” sabi niya sakin. “Relax ka lang.”

“Tito, nasusuka yata ako,” sabi ko.

“Ano ka ba? Kaya mo yan. Think positive,” inakbayan niya ako at tinapik sa likod.

Huminga ako ng malalim. Hay.

Parang ang bagal ng oras. Gusto ko na matapos ito para matapos na rin ang pagkabog ng dibdib ko sa sobrang kaba. Gusto ko na malaman ang naging resulta. Sa aming talong nominado, ako ang pinakabata. Sina Grace at Jay-R ay may mga pamilya na.

Ang tagal ng message ng CEO namin ha! Parang ayaw niyang magtapos! Ilang points lang naman siya sa message niya pero parang ang tagal niya magsalita. Kung di ako nagkakamali, apat lang ang points. Pero pakiramdam ko umabot siya ng bente! Dala na rin siguro ng sobrang kaba kaya ganun.

Hanggang dumating na rin ang takdang oras. Ayan na ang announcement. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

“This is it, anak!” sabi ni Tito Ric.

Opo, Tito, ito na nga. At hindi ka nakatulong sa ginawa mo. Lalo akong kinabahan sayo.

Parang nabingi nako nun. Ang tanging naririnig ko nalang ay ang tibok ng puso ko. Sumobra naman yata sa lakas ng tibok. Parang may tumakip sa tenga ko. Wala na akong ibang naririnig. Ano ba yan!

“Daniel Marc A. Burgos!” sigaw nung emcee. Naghiyawan ang mga katabi ko. Niyugyog ako ng ilang kamay.

“Dan!” nakita ko ang mukha ni Tito sa harap ko. “Ikaw ang nanalo! Congratulations!”

Nananaginip ba ako? Pero parang hindi. Totoo na yata ito. Ako nga ang Top Agent for 2010!

Sinamahan ako ni Tito pumunta ng stage. Parang wala ako sa sarili nung mga panahon na yun. Para akong lumulutang. Sa wakas! Ito na yung inaasam-asam ko! Dininig na rin ang panalangin ko.

Umakyat ako ng stage habang walang patid ang palakpakan ng mga tao. At yun na nga, tinanggap ko na ang plaque mula sa CEO ng aming kompanya.


Sunod-sunod ang natanggap kong text pagtapos nung announcement. Para parin akong nasa cloud-9. Ang sarap ng pakiramdam na unti-unti ko nang nakikita ang bunga ng paghihirap ko sa trabaho. Hindi ko na nareplyan ang lahat ng nagtext sa dami nila. Kabilang sa mga nareplyan ko ay sina Nanay, Sharlene, Tito Gary at Tita Lani, at syempre si Matteo.

Pauwi na raw siya. Sabi ko magta-taxi nalang ako papunta dun.

Pagdating ko sa condo niya, kumatok ako sa pinto.

Ilang saglit, binuksan ni Matteo at pinapasok ako. Todo ngiti siya.

Pagkasara ng pinto, niyakap niya ako.

Ang saya ko nung mga sandaling yon. Ang sarap ng pakiramdam na kasama mo ang isang tao na mahalaga sayo to share the special moment. Wala na yatang tatalo dito!

Ang tagal namin magkayakap nun. Natatawa na nga kami eh. Pero walang nabitaw saming dalawa. Hanggang sa magsalita ulit si Matteo.

“I love you, Daniel.”



Nagulat ako sa narinig ko. Mahal daw niya ako?

Tinulak ko siya palayo. Sandali lang.

“What?” sabi niyang gulat.

Umiling lang ako sa kanya.

“Daniel, I’m in love with you.”

“No. No. Ok? No,” sabi ko.

Nagtaka siya sakin.

“Why? Tell me,” tanong niya.

“This can’t happen.”

Nagalit si Matteo sa unang pagkakataon mula ng makilala ko siya. “What’s the matter with you? I’m practically throwing myself at you and you just shrug me off like that?”

“Mali eh. Mali,” sagot ko.

“What’s wrong with loving someone? Since when was falling in love wrong?”

“Matt! Can’t you see? Pareho tayong lalaki. Yun ang mali. Naintindihan mo? And I don’t want to make the same mistake again.”


“What did you say?” Uminit ang ulo ko sa sinabi niyang yun. Kahit kelan, hindi ako naging duwag.

“I said, you’re a coward. You’re hiding behind that excuse because you’re afraid of getting hurt again,” sabi niya.

Umiling ako. “Nagkakamali ka. Hindi ako duwag.” Sabihin mo na ang lahat ng gusto mong sabihin sakin, wag lang yang salitang yan.

“Admit it. Duwag ka!” sabi niya.

“Hindi nga ako duwag!” Napasigaw na ko sa galit. Tinulak ko siya ng malakas. Hindi na ako nakapagpigil. “Duwag ba para sayo yung taong hinarap lahat ng problema magisa? Duwag ba yung taong kinaya lahat ng sakit, dito, dito sa loob? Duwag ba yung taong nalagpasan lahat ng hirap ng walang ibang kasama? Sabihin mo sakin, Matt. Duwag ba yun para sayo?”

Nakatingin lang siya sakin. Hindi kumikibo.

Tumalikod ako sa kanya. Naguumpisa nang mabasa ang mga mata ko. “Alam mo, buong buhay ko nalang yata puro hirap ang dinanas ko. Nung iniwan kami ni Tatay, I was the one kept my family together. Maraming beses ko na gustong sumuko. Hirap na hirap na ko eh. Pero hindi pwede. Ako lang ang sasandalan nila. Kung duwag ako, matagal na kong umalis. Matagal ko na silang iniwan.”

Siguro sobrang emosyon ang dahilan kaya tuluyan nang bumagsak ang luha ko. Kanina lang ang saya-saya ko, ngayon naman malungkot ulit. “Yung dinanas ko kay Franz na siguro ang pinakamahirap. Iniwan niya ko sa ere. Ni hindi ko alam kung anong nangyari. I waited for him. Pero wala. I was left hanging for too long. Hanggang ngayon, iniisip ko kung bakit. Wala akong mapagsabihan ng nararamdaman ko nun. Tinago ko yun lahat dito, sa loob ko. Hindi ko mailabas, hindi ko maiyak ang sakit na naramdaman ko. Sabihin mo nga, duwag ba yun para sayo? Kinaya ko lahat mag-isa, Matt. Hinarap ko lahat ng ako lang. Kaya you don’t have any right to tell me that I’m a coward.”

Nakatalikod parin ako sa kanya. Tahimik niya akong pinakinggan.

Maya-maya, naramdaman kong hinawakan niya ang kaliwang balikat ko. Inalis ko yun dahil galit ako.

Niyakap niya ako mula sa likod. Nagpumiglas ako, pero hindi siya umalis. Tumulo ulit ang luha ko nun. Napaupo kami sa sahig.

“I’m sorry. I’m so sorry,” bulong ni Matteo sakin.

Hinayaan niya lang akong umiyak hanggang gusto ko. Sige, ilabas mo lang, sabi niya.

Ang tagal namin sa ganung posisyon. Nakayakap lang si Matteo sakin.

Nung wala na akong luha, nagsalita siya ulit.

“Dan,” sabi niya while brushing my hair, “you went through a lot. But I know it made you a stronger person.”

Di ako sumagot.

“You’ve taken care of others for so long. Its time someone took care of you.”

Ngumiti ako sa sinabi niya. Tumingin ako sa kanya.

And then it just happened.

We kissed.

Nung gabing yun, Matteo made me feel alive again.


Bakit parang sumobrang lambot ng kama ko? At bakit malamig?

Dahan-dahan kong binukas ang mata ko. Bakit parang nag-iba yung kwarto ko?

Bigla akong napatayo. Hindi pala ako umuwi kagabi! Dito ako natulog sa unit ni Matteo. Teka lang… Oh no!

“Hey sleepyhead,” sumilip si Matteo sa pintuan.

Nagtakip ako ng kumot. Wala kasi akong suot na damit. Ano bang ginawa mo Dan!

Pumasok si Matteo. Tawa ng tawa. “What’re you doing that for?” tanong niya.

“Which one?” sabi ko.

“That covering thing you’re doing,” sabi niya. Parang aliw na aliw naman tong tao na to. “No need for that. I’ve seen every inch of you.” Tapos tumawa ulit ng malakas.

Parang nahiya ako sa sarili ko. Lalo akong nagbalot ng kumot. “Naman eh, hindi kaya ako sanay ng walang damit gaya mo.”

“Awwww…” tapos tumalon siya sa kama at tumabi sakin. “Sorry na.”

Umayos siya ng upo. Tinawag niya ko para sumiksik sa tabi niya. Inakbayan niya ko.

“Thanks for last night,” binulong niya sa tenga ko. Sabay halik sa pisngi.

“Shit,” sabi ko. Ewan ko pero parang nahiya ako sa nangyari. Tinakpan ko ng dalawang kamay ko ang mukha ko.

“Hey,” sabi niya. Tinanggal niya yung kamay ko sa mukha. “Listen, what we had last night was special. Don’t ever feel ashamed of something like that, ok?”

Tumango nalang ako.

Kinuha niya yung kamay ko at pinagdikit niya ang mga palad namin. Akala ko kung anong gagawin niya. Maya-maya ginalaw niya yung kamay niya hanggang yung mga daliri nalang namin ang magkadikit. Sumenyas siya na gawin ko din yung ginawa niya. Ayun, ginalaw galaw namin ang mga kamay namin na sabay.

“What’s that?” tanong niya sakin.

“Kamay,” sagot ko.

“Nope,” sabi niya habanag patuloy ang paggalaw ng mga kamay namin.

“Ano?” sabi ko.

“That’s a spider in front of a mirror,” sagot niya sabay tawa.

Hinampas ko siya ng unan sa inis. Ano ba yan! Sabi ko, “Ang corny mo!” Tawa ng tawa si Matteo. Di ako natawa sa ginawa niya. Dun ako natawa sa kakornihan niya. Pero kahit ganun, medyo na-cute-an naman ako.

Napadapa siya sa sobrang kakatawa. Dinaganan ko siya.

“Oooh wow. Its still early, baby,” sabi niya sabay tawa ulit.

“Loko!” sabi ko. Ayun, tumayo nalang ako at umupo ulit.

“Hey, it was a joke,” natatawa niyang sabi.

Tinignan ko lang siya.

“Ok, I’ll stop na,” sabi niya. Tapos umayos siya ng higa at ginamit niyang unan yung binti ko. Tinitigan niya lang ako habang nakangiti.

Pinaglaruan ko yung mukha niya. Pisil sa pisngi, pindot sa ilong, binukas-sara ang bibig at binuklat ng todo ang mga mata. Tawa ako ng tawa sa itsura niya. Medyo namula nga yung pisngi at ilong niya eh.

“Salamat ah,” sabi ko kay Matteo.

“Saan?” tanong niya.

“For not giving up on me,” sabi ko.

Hinawakan niya yung mukha ko at siya naman ang pumisil sa pisngi ko. “That’s nothing.”

Tumawa ako.

“So, what do you want to have for breakfast?” tanong niya.

“Kahit ano,” sagot ko.

“You want hotdog and eggs?” Tumayo na siya sa kama. “That’s all I know how to cook.”

“Didn’t we just have that last night?” sabi ko. Tapos kumindat ako sa kanya.

Tinignan ako ni Matteo ng patagilid. “Aha! Ikaw ha!”

“What?” pa-inosente pa ako.

“Mamaya. Just wait for me,” sabay tawa ng malakas.

Tumawa rin ako ng malakas. “Bring it on!”

“Aba,” parang nahiwagaan si Matteo. “You, sir, will have your breakfast in bed, while I’ll have my dessert afterwards.” Lumapit siya sakin at hinalikan niya ko sa noo.

Lumabas na siya ng kwarto. Naiwan akong nakangiti. Hay, si Matteo nga naman. Ang tindi ng tama ko sa kanya.

“Happy?” bigla siya ulit sumilip sa pinto.

Tinignan ko siya.

“Never been happier.”



Beautiful days ahead. Yan na ang paningin ko ngayon. Dahil yan sa hawak ko ang kamay ni Matteo. Alam kong mahal niya ako, at mahal ko rin siya. Kahit anong mangyari, hindi yun magbabago.

Lalo ko siyang nakikilala habang dumadaan ang mga araw. Diba sabi nila hindi mo makikilala ng lubusan ang isang tao hanggat di mo siya nakakasama sa bahay? Hindi naman ako lumipat sa pad niya. Mas naging madalas lang ang pagpunta at pagtulog ko dun.

Hindi nga siya marunong magluto gaya ng sabi niya sakin. Puro take-out at instant ang pagkain niya. Best friend niya daw yung microwave. Pero, mahilig siya sa gulay. Lagi siyang may stock ng fresh na gulay sa ref para pang-salad. Di ako mahilig sa ganun, pero nakain naman din ako kahit pano. Paborito niya ang bell pepper. Nilalagyan niya lang yun ng olive oil and salt at yun, nginangata niya na.

Hindi siya malikot matulog. Kung ano ang posisyon niya matulog, ganun din pag gising niya. Tinanong ko nga siya, di ka ba nasi-stiff neck nun? Hindi naman daw. Sanay na raw siya. Saka may isa siyang gawain pag tulog na sobra akong naaaliw. Nanguya siya. Haha! Oo, ang weird nga eh. Wala naman siyang kinakain pero nanguya. Siguro madalas siya managinip ng pagkain.

Mas dumami ang raket niya ngayon. Magmula nung lumabas yung commercial niya, hindi na tumigil ang inquiries kay Tito Jonas kung pano kukunin bilang modelo si Matteo. At pati sa internet, marami na ang curious malaman ang lahat tungkol sa kanya. Excited na nga ang mga tao sa paglabas ng issue ng magazine kung san siya ang cover boy.

Hindi masyado pinapansin ni Matteo ang lahat ng attensyon sa kanya. Cool lang siya. Parang normal lang. Kung pano ko siya nakilala dati, ganun parin siya. Pero syempre, sobrang proud ako sa kanya.


“Danny boy,” sabi ni Sharlene, “gusto mo ba ng kopya ng magazine?”

Syempre naman! Si Matteo kaya ang nasa cover niyan. Collector’s item na yan.

“Eh kung bibigyan mo ba naman ako, bakit hindi? Kesa naman bumili pa ko diba?” sagot ko.

Natawa siya. “Eh wala ka naman hilig dito eh, baka itapon mo lang.”

Huh? Bakit ko naman itatapon? Eh si Matteo ang nandyan.

“Bakit naman? Sayang yun. Libre na nga tapos itatapon ko,” sabi ko.

“Sigurado ka ha. Kung hindi ibibigay ko nalang kay Sean. Fan daw siya ng magazine,” sabi niya.

Ano? Umeepal lang yun sayo. Nagpapabango. Syempre para balikan mo, biro ko.

“Sira! Kami na kaya ulit!” sabay tawa ng malakas.

Tignan mo tong tao na to. Best friend mo ba talaga ako? Best friend?

“Sorry na. Ikaw naman kasi di kita mahagilap. Lagi ka nalang busy. Laging wala,” sagot niya.

Syempre, may sikreto ako eh. Hahaha.

“Ganun talaga. Malapit na matapos ang career ko bilang ahente,” paliwanag ko.

“Sus. Mamaya niyan may tinatago ka na dyan na girlfriend ha. May pa-tampo tampo ka pa sakin,” sabi niya.

Ah, hindi girlfriend ang tinatago ko. Boyfriend lang naman. Hehehe.

Pinagtawanan ko nalang siya.

“Huy, parating na ngayon si Sean. Be good! Kung hindi sasampalin kita!” banta niya. Nagtawanan kaming dalawa. Ang ingay na yata namin sa coffeeshop. Pero ayos lang. Wala kaming pakialam sa ibang tao.

Maya-maya, nakita na namin si Sean. Papalapit sa table namin.

“Hi guys,” sabi niya. Tapos humalik sa pisngi ni Sharlene. Nakita kong pinandilatan ako ni Sharlene. Parang sinasabi niyang “Umayos ka jan!”

Yumuko ako para maitago na natatawa parin ako. Nung napigil ko na, saka ako tumingin ulit sa kanila.

“Uy, congrats ah!” sabi ko kay Sean. Two thumbs-up para sa’yo kumag ka!

“Salamat talaga, Dan,” sagot ni Sean. “Alam mo, I owe this to you.”

Nagulat naman ako. “Naku, ano naman kinalaman ko, bro? Wala naman akong ginawa.”

“Kung hindi mo kasi ako tinulungan noon, baka hindi dumating ang araw na ito,” paliwanag ni Sean.

Napangiti ako. “Ang drama mo, men!” Sabay tawa.

Natawa rin silang dalawa. Ito kasi ang first time na magkakasama kaming tatlo ulit after a very long time.

“Oy, alagaan mo ng mabuti yan ah, kundi lagot ka ulit sakin,” banta ko kay Sean.

“Syempre naman. Nagbago na ko, Dan. Di na ako ang dating Sean na kilala mo. I’ll treat her right, pangako,” sabi ni Sean.

“Naku! Talaga lang ha!” sabi ni Sharlene.

“Oo naman. And thank you for giving me a second chance,” sabi ni Sean sa kanya.

“Awwww,” sabay hawak sa mukha ni Sean. “Walang anuman, baby.”

“Kadiri kayong dalawa no?” sabat ko.

“Ikaw talaga kahit kailan!” natatawang sabi ni Sharlene. “Palibhasa wala ka paring girlfriend! Kaya ka ganyan. Ang grumpy mo!”

Natawa ako ng malakas. Oo, wala nga akong girlfriend! Meron naman akong boyfriend! Hahahaha!

“Pero seryoso, men. Pag nalaman kong kulay talong ulit si Sharlene magtago ka na. Ha-huntingin kita talaga,” sabi ko.

“Alam ko yun. Wag ka magalala. Makaka-asa ka,” pangako ni Sean.

“Dapat lang,” sabay tingin kay Sharlene. Kinindatan ko siya habang tatawa-tawa. Parang naaliw na tinatakot ko ulit ang boyfriend niya.

“Papatayin mo ba ako?” pabirong tanong ni Sean.

“Di lang kita papatayin. Li-lechonin pa kita.”

“Yikes!” napakamot ng ulo si Sean. Niyakap siya ng Sharlene habang patuloy sa pagtawa.

“At dahil jan, kumuha ka ng insurance ha? Tapos ilagay mong beneficiary si Sharlene. Para pag-nilechon na kita, may makukuha siya,” biro ko.

“Hay! Sabay segue ha!” banat ni Sharlene.

“Aba syempre. Business is good,” sagot ko.

Nag-ring bigla yung cellphone ko. Natawag si Matteo. Nag-excuse muna ako sa dalawa at lumayo ako.


“Hey, hey, hey! How’s my baby?” sabi ni Matteo.

“Ok lang. Ikaw? Nasan ka na?” sagot ko.

“I’m still here sa studio. Not yet done with my photoshoot. I’m a bit tired na,” balita niya.

Ay, kawawa naman. Sinilip ko sila Sharlene. Di naman pala sila nakatingin sakin. “Matagal pa ba yan?”

“Nope, just a couple more changes then it’s over. Let’s have dinner tonight?”

“Ah that’s good. Dinner? Sa pad nalang. Pagod ka na eh,” sabi ko.

“Oooh. Sweet! Ok. We’ll have it there later. By the way, I have something for you pala.”

“Ano yun?” Excited? Medyo lang.

“Nothing! You’ll see.”

“Ok. Sige.” Nagiisip na ko kung ano yung ibibigay niya. Hay! Excited na ko talaga.

“Hey, gotta go. 1-4-3!” hirit ni Matteo.

“1-4-3!” sagot ko. Nagkasundo kasi kami na ganun nalang ang gamitin instead of “I love you.” Para di masyadong halata.

Then I hung up. Bumalik na ko sa table namin. Nakangiti parin pala ako, di ko napansin.

“Sino yun?” tanong ni Sharlene.

“Ah, cliente ko. Nagtatanong lang tungkol sa insurance niya. Which brings us back to what we were talking about kanina. Ano, men? Kuha ka?” kulit ko kay Sean.

Binato ako ng tissue ni Sharlene sabay sabing, “Ikaw talaga!”


Dumating ako sa pad ni Matteo around 7:30 PM. Sabi niya sakin na nag-take out nalang daw siya ng pagkain namin.

Pinapasok na niya ako. Gaya ng dati, pagkasara ng pinto, niyakap niya ako.

“Hmmmmmm… I missed you,” sabi niya habang magkayakap kami.

“Ako hindi,” biro ko.

Humiwalay siya ng konti pero nakahawak parin sakin, tapos lumiit yung mata niya, parang intsik.

Tumawa ako. “Joke lang.” Kinindatan ko siya.

Natawa na rin siya. “Come, I have a surprise for you.”

Para akong kinikiliti sa sobrang excited. Di ako mapakali. Ano kaya yun?

Pumasok si Matteo sa kwarto. Maya-maya, lumabas siya na may dalang red na box.

Shit! Ano yan? Lalo akong na-excite.

Inabot niya sakin yung box. “Open it.”

Di matanggal ang ngiti ko sa labi. Dahan-dahan kong binuksan yung box. Nagulat ako sa laman. Isang susi. Napatingin ako kay Matteo. Ano to?

Ngumiti siya. “That’s yours. So you can come here whenever you want.”

Wow! Binigyan niya ako ng susi ng pad niya. Na-touch naman ako. “Bakit?” tanoong ko.

“Babe, what kind of question is that? What’s mine is yours, too.”



“Matty, you didn’t have to do this,” nahihiya kong sabi. Kahit na natuwa ako ng sobra, privacy niya ang nakataya dito. It doesn’t necessarily mean na dahil kami na, I have all the right in the world para panghimasukan ang privacy niya.

“I don’t have to, but I want to,” nakangiti niyang sabi.

Shit. Ang sweet naman.

“Come on, let’s eat na,” yaya niya. I took his hand at naglakad na kami papunta sa kitchen. Dun kami sa countertop kumain.


Pagkatapos namin kumain, nahiga kami sa kama. Nakasandal ako sa headboard habang nakaunan muli si Matteo sa binti ko.

“Matty, remember the first time we met?” tanong ko.

Napangiti siya. “Yeah. Why?”

“Ang sungit mo kaya nun,” sabi ko.

Humagalpak siya ng tawa. “Me? Masungit? No way!”

“Oo no. Gusto nga kitang sapakin nun eh.”

“Awww. Really? Was I such an ass?” di yata siya makapaniwala.

Tumango ako.

“Honestly, I don’t like waiting kasi. I get irked by tardiness. You were late for like, what? 1 hour and 43 minutes?” paliwanag niya.

Hala, bad impression pala ako nun sa kanya. At talagang tanda niya parin kung gano katagal ako na-late.

“But, I knew you were something else. That’s why I didn’t jump into the deal then. I wanted to have an excuse to know you even more,” dagdag niya.

Di ko alam kung maiinis ako o kikiligin sa sinabi niya. Pero, pakiramdam ko mas nakakalamang yung kilig.

“Ok. I think I owe you an apology.”

Natawa ako. Para san?

“What do I have to do for you to forgive me?” tanong niya.

Wala naman yun. “Matagal na kita pinatawad dun.”

Nag-muwestra siya na parang tinatanong ako ng “Really?”

Tumango lang ako sa kanya. Sabay kindat.

“Ang sweet!” sabi niya. Para siyang tanga at kinikilig pa.

“Mukha kang tanga,” biro ko.

“Ah ganon. You want me to tickle you to death?” sabi niya. Naghahanda na siyang kilitiin ako pero hinawakan ko yung dalawang kamay niya.

“No!” sabi ko.

Masunurin naman si Matteo at ayun, tinigil niya na rin ang pangungulit niya. Humiga nalang siya ulit. Pinaglaruan ko yung buhok niya.

“Danny, I kinda noticed something,” bigla niyang sabi.

Huh? “Ano yun?” sabi ko.

Ngumiti siya sakin bago nagsalita. “You don’t smoke na. Did you do it for me?”

Oo nga no? Di ko napansin yun ah. Parang biglaan lang namang nagyari yun. “Di ko alam. Ewan ko kung bakit. Galing mo ha. Ako di ko napansin eh!”

“I know you did it for me. You know I don’t like smoke,” nakangiti niyang sabi.

“Kapal naman!” biro ko.

Di na siya nagsalita. Nakangiti parin ng todo. Bumalik ako sa paglalaro ng buhok niya. Pumikit siya. Nasarapan yata sa ginagawa ko.

“Matty,” sabi ko.

“Yep,” sagot niya habang nakapikit.

“Do you wanna know why I was running late nung appointment natin the first time?” tanong ko.

“You were caught in traffic, diba?” sagot niya.

“Yeah. But that’s not what only happened.”

“Ano pa?” Nakatingin na siya sakin nung sinabi niya to.

“I wasn’t able to sleep well the night before kasi. I was up all night thinking,” paliwanag ko.


Natagalan ako bago sumagot. Di ko alam kung dapat ko bang gawin to. Kung dapat niya malaman. Pero sabi ng utak ko na kailangan kong sabihin sa kanya. Karapatan niya malaman dahil kami na ngayon.

“Hey,” sabi ni Matteo. Ang tagal ko na palang natahimik. Lumipad na pala ang isip ko sa malayo.

“Ay sorry,” sabi ko.

“Ano na? What happened?”

“Kasi, that night I received a text message. From Franz,” mahina kong sabi.

Napatitig siya sakin. “How did he know how to contact you?”

Umiling ako. “I don’t know. He has connections siguro. I changed numbers a couple of times already pero nalalaman niya parin eh.”

Tumango lang siya tapos tumingin sa malayo.

“Matty,” sabi ko.

Di siya sumagot.

“Galit ka?” tanong ko. “Sorry na.”

Tumingin siya sakin. Tapos umiling. “Why would I?”

“Wala lang,” sabi ko.

“You still love him?” tanong niya.

Napa-isip ako sa tanong niya.

“You don’t have to answer that,” tapos tumingin ulit siya sa malayo.

“Naman to o,” sabi ko.

“What?” Parang naiirita siya.

“Nagseselos ka ba?” tanong ko.

“No,” sabi niya.

“Uyyyy, si Matty ko nagseselos,” sabi ko.

“No way! Do I look like I’m jealous?” todo deny niya. Pero hanggang ngayon di parin siya natingin sakin ng derecho.

“Alam mo, tama ka. I don’t have to answer your question. Dahil alam kong alam mo kung ano ang isasagot ko dun. Alam mong ‘Hindi’ ang sagot ko,” sabi ko.

Tumango lang si Matteo. Tapos maya-maya, ngumiti na rin.

“What if, you bump into him one of these days?” tanong niya.

Natigilan ako. Di ko naisip yun ah. “Honestly? Di ko alam kung ano gagawin ko. Di ko pa naisip yun eh.”

Di kumibo si Matteo.

“Siguro tatanungin ko lang siya kung bakit. Yun lang. I never had the chance. I never knew why,” dagdag ko.

Tumingin si Matteo sakin at ngumiti lang.

Natahimik kami ng matagal. Pinaglalaruan ko lang ang buhok niya. Pareho kaming nagiisip. Malalim ang iniisip. Maya-maya, ako naman ang nagtanong.

“Matty, bakit ako?”

Tumingin siya sakin na parang naguluhan sa tanong ko.

“Bakit ako ang pinili mo?

“Why not?” balik na tanong niya.

“I don’t know. That’s why I’m asking you,” sagot ko.

“Danny, the moment I saw you, I knew you were special. I felt like you were drawing me into you. I don’t know how to explain it, its just like that.”

“Special child pala ako eh!” sabi ko.

Sumimangot si Matteo. Ay, di niya nagustuhan ang biro ko.

“Don’t you ever make fun of yourself.” Pinangaralan tuloy ako.

Tumango nalang ako. Surrender!

“I love you because I love you. I won’t give you any reasons because if I start having any reason to love you, then I think I really haven’t loved you at all.”



Dahil na rin sa pangungulit ko, kumuha na nga ng insurance si Sean. Di ko talaga siya tinigilan hanggat di siya pumirma. Biniro nga ako ni Sharlene na ako naman daw ang nagpapahirap kay Sean. Sabi ko anong ako? Eh siya nga yung nagpapahirap sakin dahil ayaw pa niya pumirma sa kontrata. Pero all’s well that ends well. Nabentahan ko rin ang mokong.

Di ko alam kung ano ba ang nakain ko pero sunod-sunod ang dating ng cliente sakin. Karamihan sa kanila mga recommendation from my clients. Good feedback ang madalas kong natatanggap. Masaya ako kasi ganun nalang ang pagtingin ng mga cliente ko sakin. Di lang nila ako ahente, kaibigan din. Pinagbubuti ko lang naman ang trabaho ko. At siguro, dahil inspired ako ng todo.

Lalong gumanda ang pagsasama namin ni Matteo. Habang tumatagal, lalo namin minamahal ang isa’t isa. Hanggang ngayon, wala parin may alam sa tunay naming ugnayan. And we prefer it that way. Ako ay may pangalan na iniingatan, siya naman may career na dapat alagan.

Tama nga si Tito Jonas nung sinabi niyang its not too late para kay Matteo. Isa na siya sa hottest models ng bansa. Di ko na mabilang ang mga raket niya. Magazine coverboy, billboards at fashion shows ang pinagkakaabalahan niya. Ang pinaka-huling target ni Tito Jonas para kay Matteo ay ang maging hottest bachelor sa buong bansa.

Wow! Ano kayang pakiramdam ng ganun? Hangaan ka ng buong bansa dahil sa kagwapuhan at kakisigan mo? Tinanong ko minsan si Matteo kung ano ba ang pakiramdam ng ganun. Sagot niya, “It feels the same. I’m still Matt from before. Nothing changed.”

Loko din itong si Matteo. Ako naman ang tinanong. “So, how does it feel like to have the country’s hot property as your boyfriend?”

“Yabang!” sagot ko. Natawa siya. “Syempre naman, I’m so proud of you.”

Pero sa totoo lang, hindi talaga siya nagbago. Di ko lubos maisip kung bakit siya ganun. Parang wala lang sa kanya ang lahat ng tinatamasa niya ngayon. Hindi naman sa hindi niya gusto, sino ba naman ang ayaw maging sikat? Yun nga lang, mas gugustuhin parin daw niya ang simpleng buhay.

As usual, hindi parin kami madalas lumabas. Mahirap na. Kung compicated na nung panahon ni Franz, mas lalong complicated ngayon dahil sikat si Matteo. Pag lumabas man kami, laging kasama namin sina Sharlene at Sean. Nakakatawa nga si Sean nung una niyang na-meet si Matteo. Natulala. Na-starstruck yata. Hindi siya makapaniwalang kasama niyang gumimik ang isang model.

Minsan, nagbalak kaming lumabas na kaming dalawa lang. Pero hindi natuloy. Hindi naman ako na-disappoint dahil in the first place, ayaw ko rin naman. Kaya ayun, kontento na ko na sinusundo niya ako minsan sa office kapag wala siyang raket at patambay-tambay kami sa pad niya. Dinadaanan niya ako sa trabaho at hinahatid sa bahay namin. Gaya ngayon.

“Matty,” sabi ko habang nasa kotse kami pauwi. “Nasa bahay sila lahat ngayon.”

“Really? Wow,” sagot niya habang nagmamaneho.

“Yeah. You wanna meet them?” tanong ko.

Tumingin siya sakin. Nakangiti. “You serious?”

Tumango lang ako.

“Sure!” excited niyang sagot.

“Pero I’m not introducing you as my boyfriend,” sabi ko.

“I know, it doesn’t matter. I wanna meet the family!”


“Nay, andito na ko!” sigaw ko pagbukas ng pinto.

Nauna akong pumasok. Nasa sala yung tatlo kong kapatid. Nanonood ng TV. Tumingin sila sakin pagpasok ko. “Oy, umayos kayo. May bisita tayo,” sabi ko sa tatlo. Nagtinginan sila sa gulat. Gabi na kasi tapos may bisita pa.

“Pasok,” sabi ko kay Matteo. “Pasensya na sa bahay ah. Medyo magulo.”

Tumuloy na si Matteo. “Good evening,” bati niya sa mga kapatid ko.

Nanlaki ang mga mata nung tatlo, lalo na si Joyce. Wala akong kaalam-alam na crush pala niya si Matteo.

“Hoy! Good evening daw,” sabi ko sa kanila. Sabay naman lumabas si Nanay sa kusina. Parang nakakita rin siya ng multo. Bumati ulit si Matteo. “Nay, si Matt nga pala. Kaibigan ko. Cliente na rin.”

“Magandang gabi din naman, anak,” sagot ni Nanay. “Ah, are you understanding Tagalog?”

Natawa ako. Si Nanay talaga. Allergic kasi siya sa English.

“Yes, Tita,” sagot ni Matteo.

“Hay salamat. Akala ko pahihirapan mo ko eh,” sabi ni Nanay. “Kumain na ba kayo? Halina at sabay-sabay na tayo.”

Tumingin ako kay Matteo. Excited yata ang loko. Ang ganda ng ngiti sakin.

“Sige, tara!” sabi ko.

“Kayong tatlo jan, kain na!” sabi ni Nanay sa mga kapatid ko.


Nagulat ako at game na game si Matteo kumain dito. Ewan ko ba, parang wrong idea yata na pinapasok ko pa siya dito ngayong gabi.

“Dan, tabi na kayo ni Matt. Hoy kayong tatlo para kayong nakakita ng multo jan. Magsikain na kayo,” sabi ni Nanay.

Di ko napansin na nakatulala pala sina Charles, Bong at Joyce kay Matteo. Para nga silang nakakita ng multo. Nagkatinginan kami ni Matteo. Natawa kami pareho. Umupo na si Nanay.

“Ah, pwede na kayo kumain,” sabi ko sa mga kapatid ko. Parang napansin din namang mukha na silang tanga, kaya ayun, nagumpisa na silang kumain.

“Matt, pasensya ka na anak sa hapunan namin ah,” sabi ni Nanay. Buti nalang pala at medyo marami ang niluto niya ngayon. Sinigang na baboy ang ulam namin.

“Kumakain ka ba nito?” tanong ko kay Matteo. “Diba ayaw mo ng taba?”

“Who told you?” sagot niya sakin. Tapos ayun, kumuha na ng maraming kanin at ng ulam. Grabe, sinabawan niya yung kanin niya ng sobrang dami. Parang lumulutang na yung kanin niya eh. Tumingin muna siya sakin at ngumiti bago sumubo. Napailing nalang ako.

Tahimik parin yung tatlo kong kapatid. Umurong yata ang mga dila. Na-starstruck marahil ng matindi.

Tuloy-tuloy ang kain ni Matteo. Ngayon ko lang siya nakitang kumain ng ganun. Parang wala ng bukas. Nung maubos niya yung nasa plato niya, humingi pa ng pangalawang round. Naaliw naman si Nanay dahil sarap na sarap si Matteo sa luto niya. Pati sila Charles natatawa na rin.

“Kuya Dan, ang lakas pala kumain ni Kuya Matt!” sabi ni Bong.

Nanlaki yung mata ni Matteo nung marinig niya yung sinabi ni Bong. Parang nahiya bigla. Nasa bibig parin niya yung kutsara. Tapos dahan-dahan niyang tinanggal yung kutsara.

Nagtawanan kaming lahat. Sabi ko, “Sige lang. Eat all you can yan.”
Pati si Matteo natawa sa sarili niya.

“Did you hear that, Bong? Your Kuya said I can eat all I can!” sabi ni Matteo kay Bong.

“Sige lang Kuya Matt. Wag ka na mahiya,” natatawang sabi ni Bong.

“I don’t know how to be…” tumingin si Matteo sakin, “mahiyain.”

Napailing ako habang lahat sila nagtawanan.

At ayun, parang nawalan naman ng hiya ang mga kapatid ko. Hindi na tinigilan si Matteo. Kung ano-anong pinagtatanong nung tatlo. Buti nalang at parang nag-eenjoy si Matteo. Game na game sa mga kapatid ko. Sa sobrang bonding moment nila, ako tuloy ang nagligpit ng kinainan namin. Nagkakatitigan nalang kami ni Matteo. Natatawa nalang ako habang pinapanuod sila.

Maya-maya, pumasok ng kwarto si Joyce. Paglabas dala na yung digicam.

“Oy, anong gagawin mo jan?” tanong ko sa kanya.

“Kuya, magpapapicture lang kami ni Kuya Matt. Syempre no, sobrang sikat niya kaya!” excited na sabi ng bunso namin. Adik ka rin ha? Uunahan mo pa kong magkaron ng litrato kasama si Matteo? Kami dapat ang may litrato hindi ikaw!

Natuwa rin naman ako kasi parang naaliw si Matteo sa mga kapatid ko. Tuwang-tuwa yata siya na marami akong kapatid. Siya lang kasi ang anak ng magulang niya.

“Nakakatuwa itong kaibigan mo, anak,” sabi ni Nanay. Nagulat ako ng konti kasi bigla naman sumulpot sa tabi ko.

“Ganyan talaga yan, Nay. Makulit yan eh,” sagot ko habang nakatingin parin kay Matteo.

Di umimik si Nanay. Pinagmamasdan lang niya sila Matteo, at ako.


“Bye guys!” paalam ni Matteo. “Tita, thanks for the dinner. It was awesome.”

“Wala yun. Balik ka ulit ha,” sabi ni Nanay.

“I will po,” sagot ni Matteo.

“Nay, hatid ko lang siya sa kotse,” sabi ko. Tumango lang si Nanay. Kumaway na si Matteo sa pamilya ko at naglakad na kami papuntang kotse.

Nung medyo malayo na kami, nagsalita si Matteo. “That went well.”

Natawa ako. “Oo nga eh. Aliw na aliw sila sayo.”

“That’s good news diba? At least when I marry you, I won’t have a hard time convincing them,” sabi niya sabay kindat.

Nagulat ako sa sinabi niya. “Anong marry ka jan? Loko!”

Tumawa siya. “Why? You don’t want?”

“Hay naku, Matty. Umuwi ka na nga,” sabi ko. Nasa kotse niya na kami.

Tatawa-tawa si Matteo. Binuksan niya yung door at pumasok na. Binaba niya yung window. “Don’t I deserve a good night kiss?”

“Uwi na!” sabi ko.

Natawa siya. “Sige na nga!”

“Drive safely.” Paalala ko.

“Yup. 1-4-3!” sabi niya.

“1-4-3! Text me when you’re home.”

“I will, babe.” Tapos ayun, umalis na siya.



Napa-isip naman ako sa sinabi ni Matteo. Papakasalan niya daw ako. Seryoso ba yun, o seryosong biro lang? What if nga naman no? Tutal, pwede naman na yung ganun sa ibang bansa. Pero, teka lang, parang too much to ask na pag nangyari pa yun. Gusto ko rin magpakasal. Sa ngayon, parang di yata pwede. Ewan ko ba.

Nanatili sa utak ko yung posibilidad na yun. Ang sarap lang isipin at mag-imagine na gusto akong pakasalan ni Matteo. Yun nga lang, wala naman sa priorities namin dalawa ang kasal.

Masyado na ba akong halatang in-love ako? Kasi kahit sino makasalubong ko or makasama ko iisa lang ang sinasabi sakin. “In love ka ba? Parang masayang-masaya ka lagi ha!”

Siguro, no matter how hard I try, lumalabas parin sa itsura ko. Wala eh. Ganun talaga. Basta ako, pag sinabihan ng ganun, dinadaan ko nalang sa biro ang pagsagot. Nakaka-inis minsan dahil paulit-ulit, pero nakakatuwa dahil I keep everyone guessing kung ano ba talaga.

Kahit na parang tuliro ako lagi, hindi ko naman hinahayaang makaapektohan ang trabaho ko. Kaya lang, parang ang bagal ngoras talaga. Lagi akong nakaantabay sa relo, inaantay ang uwian. Pag patak naman ng 5:30, hala, haripas na ako palabas ng opisina. Hinahabol ko ang oras dahil pag kasama ko si Matteo, sumobrang bilis naman. Di ko talaga maintindihan kung bakit ganon.


“Hoy! Daniel Marc! Kilala mo pa ako?” Yan ang bungad sakin ni Sharlene. “Grabe ka talaga ha!”

Natatawa nalang ako. “Syempre naman!” sagot ko.

“Sus! Kilala raw. Di ka manlang nagpaparamdam. Dumaan yung Pasko di ka manlang nagpunta sa bahay! Hinahanap ka ni Mommy kaya. Kayong dalawa ni Matt di manlang nagpunta para sa Noche Buena,” sabi ni Sharlene.

Hala! Magkasama kasi kami nun eh. Dumaan si Matteo sa bahay namin tapos sinundo ako. Umalis kami pagtapos kumain. First Christmas Eve namin yun as a couple.

“Nag-text naman ako sayo. Saka kasama ko family ko nun,” paliwanag ko.

“Aanhin ko ang text? Ha? Mauubos ba nun ang handa namin?” sabay nakapamewang pa siya sakin.

“Eh ikaw rin naman busy sa Sean mo. Masyado mo naman ako dine-depress sa ka-sweetan niyo,” balik ko sa kanya.

“Wow! Nagseselos ang best friend ko! Ang cute naman!” Parang naaliw nga siya nung mga oras na yun.

“Selos ka jan. Bakit naman?” sabi ko. Sabay tawa ng malakas.

“Deny ka pa. Pero seryoso, Dan. Na-miss ko talaga?” tanong niya.


“Ewan ko sayo! Loko ka talaga!” sabay hampas sa braso ko.

Inakbayan ko siya tapos kinurot yung pisngi niya. Sumigaw siya ng “Aray!” Tapos kinurot naman niya yung braso ko. Ako naman yung naging bugbog-sarado.

“Wag ka mawawala sa Media Noche ha. Sasampalin talaga ng malakas! Kayong dalawa ni Matt dapat present,” banta niya.

“Ano ka ba? Pano naman yung pamilya ko, ha? Family time namin yun,” sabi ko.

“Basta, kelangan pumunta kayo. Di pwedeng hindi.”

“Tatanong ko muna kay Matt kung gusto niya pumunta,” pabiro kong sabi.

“Masyado na kayong nagiging close nun ah. Pinapalitan mo na ako? Siya na yata ang best friend mo,” nagtatampo niyang sabi.

“Tumigil ka nga. Anong pinapalitan? Nag-iisa ka lang. Bukod-tangi ka sa lahat!” sabi ko.

“Bukod-tangi daw,” sabay irap sakin.

“Asus! Iniirapan mo na ko ngayon ah,” biro ko.

“Ewan! Pumunta ka ha.”

“O sige, hahatiin ko nalang ang katawan ko. Kalahati sa inyo, kalahati sa bahay namin,” sabi ko.

“Eto naman, parang pabago-bago lagi. Eh di syempre pumunta ka ng maaga samin. Tapos uwi ka agad. Kainis ka talaga!”

“Lagi mo nalang kasi ako ninanakawan ng oras sa pamilya ko no!” natatawa kong sabi. “Pero dahil mahal kita, sige. Pupunta ako ng maaga. At totoo yun, nag-iisa ka lang. Wag ka na magtampo ok? Saka dapat may take-out ako ha? Pandagdag sa handa namin.”

“Sus! What’s new naman with you? Syempre given na yun no!”


Sinundo ako ni Matteo sa bahay nung December 31. Sabi ko kina Nanay na babalik kami agad para kumain. Kailangan lang namin dumaan sa bahay nila Sharlene at nagtatampo na saming dalawa. Naintindihan naman ni Nanay.

“Danny,” sabi ni Matteo, “you promised me we’ll sleep in our pad tonight ha.”

Naku! Oo nga pala! Nawala sa isip ko. Ang hectic naman ng schedule ko!

“Pano yun? If we leave after we eat, baka matinding putukan na nun,” sagot ko.

“You promised eh!” nagtatampong sabi ni Matteo habang nagmamaneho.

“Ok! Sige, we’ll figure this out later. Wag ka na magtampo,” sabi ko.

Di na siya kumibo. Nagpatuloy lang siya sa pagmamaneho.

Dumating kami sa bahay nila Sharlene ng bandang 7 PM. Dun na kami nagdinner. Na-miss kaming dalawa ng pamilya Yuzon. Kinabahan nga ako at baka hindi na kami paalisin eh. Pero hindi naman, alam naman nilang pupunta pa kami sa bahay ngayong gabi. Naron si Sean, at laking gulat ko na mukhang ok na sila ng buong pamilya.

Buong gabing tahimik si Matteo. Hala! Nagtampo talaga? Pero di naman niya pinapahalata masyado kina Sharlene na nagtatampo siya. Sakin niya lang pinapakita.

Ayun, hanggang pauwi kami sa bahay namin hindi ako kinikibo. Sabi ko nalang sa sarili ko bahala na kung anong mangyari. Di ko alam kung panong gagawin ko. Syempre importanteng kasama ko ang pamilya ko ngayong gabi, pero importante rin si Matteo eh. Besides, ito ang unang New Year namin. Hay! Bahala na talaga si batman!

Di ako masyadong kumain kina Sharlene. Para naman may lalagyan pa yung kakainin ko sa handa namin. Pinadalan nga pala ni Tita si Nanay ng Fruit Salad na sobrang dami, tapos si Tito naman ay pinabaunan kami ng konting paputok. Ayos to! Mageenjoy sina Charles at Bong dito!

As usual, tuwang-tuwa na naman ang mga kapatid ko dahil nandon si Matteo. Aba, feeling yata nila eh Kuya na rin nila siya. Sobra talaga itong mga to. Ni hindi ko nakausap si Matteo dahil laging yung tatlo ang kasama. Kung nung una eh parang mga walang dila at di makapagsalita, ngayon naman eh walang tigil sa pangungulit. Inubos nila yung paputok na bigay ni Tito Gary.

“Hoy! Baka naman nakukulitan na ang Kuya Matt niyo ha,” sabi ko sa tatlo.

“Kuya, nag-eenjoy nga si Kuya Matt eh. Diba Kuya?” sabi ni Charles.

“Yup. Don’t mind your Kuya Dan. We’re all having fun here,” sagot ni Matteo.

Aba, lokong to. Kunsintedor pala.

“Matt, anak,” sabi ni Nanay. “Delikado nang umuwi ng ganitong oras. Kung gusto mo, dito ka na matulog. Dun sa kwarto ni Dan.”

For the first time ngayong gabi, ang ganda ng ngiti niya sakin. Patay! Mukhang dito na nga kami matutulog!

“Yes, Tita! I’ll just stay here tonight!” excited niyang sabi.

Natulala nalang ako. Si Nanay naman. Ano namang pumasok sa isip mo at sinabi mo yan?

“Dan, ayusin mo na yung kwarto mo,” utos ni Nanay.

“Tita, I’ll help Dan,” sabi ni Matteo.

Wala na akong nagawa kundi ayusin ang kwarto ko. Inayos ko yung kama ko para samin dalawa. Nakita ko si Matteo na todo ngiti habang pinapanuod ako. Tuwang-tuwa ang loko.

Pagka-ayos ko, sinilip ni Matteo sila Nanay sa sala. Tapos na rin naman kami mag-celebrate ng New Year kaya matutulog na rin sila. Nagpaalam na si Matteo, “Good night po!” Di niya maitago ang tuwa niya talaga.

Sinara na niya yung pinto at ni-lock. Naupo ako sa kama at napa-iling nalang.

“Happy New Year, baby!” bulong niya sakin matapos tumabi sakin.

Natawa ako pero sinagot ko siya, “Happy New Year din.”

Humiga na siya sa kama ko. Ang layo ng kama niya sa kama ko. Kayanin niya kaya matulog dito? “Matty, are you sure you’re gonna be ok? Wala akong aircon saka di malambot ang kama ko,” sabi ko.

“Of course. You’re beside me eh. I know I’ll be fine,” sagot niya.

“Shit naman! Nakakainis ka na sa sobrang ka-sweetan mo!” bulong ko. Humiga na rin ako sa tabi niya. Niyakap niya ko tapos hinalikan sa ulo.

Nung gabing yun, sumabay din kami sa putukan sa labas. Hehehe!



Tumawag ako kay Matteo, kasama niya kasi si Tito Jonas ngayon. May meeting daw sila sa agency.

“Hey, hey, hey!” sagot niya.

“Matty, what do want later? I’ll cook for your birthday,” sabi ko.

“Awww. Sweet! I don’t know. Pasta, maybe? You decide,” sabi niya.

“Sure ka? Ok sige. I’ll get some stuff sa grocery, tapos I’ll cook at your pad,” sabi ko.

“Sounds cool!”

“Sige, don’t come till around dinner, ha?”

“Ok po. I’ll stay out of my own pad,” natatawa niyang sabi.

“Loko!” sabi ko.

“Hey gotta go, babe. 1-4-3!”

“Ok. 1-4-3!” sagot ko.

Binaba ko na yung cellphone ko. Hay. Anong pasta naman kaya ang maluto ko? Kelangan something special kasi birthday niya at Valentine’s day din. Ano ba yan. Parang wrong idea yata na magluto ako. Kaya lang, sa tagal na namin wala pa akong nagagawang special para sa kanya. Ah basta! Kaya ko to. Pwede naman umorder nalang pag naging disaster yung luto ko.

Habang nasa office ako, nag-search ako ng recipe sa internet. Ano kayang pasta ang masarap? Naghahanap ako nung masarap pero hindi naman mahirap gawin. Di naman ako magaling na cook, marunong lang magluto.

Sa paghahanap ko, nakita ko yung recipe ng “Garlic Shrimp Pasta.” Tinignan ko yung ingredients pati yung procedure. Aba! Mukhang ok itong isang to ha! Madaling gawin. Nag-print ako ng kopya ng recipe at dali-dali akong nagpunta ng supermarket.

Nagmamadali? Alas-dos palang kaya? Pagkagaling ko ng supermarket, dumerecho ako ng pad ni Matteo. Buti nalang at may mga gamit siya dun. Naaliw ako dahil parang mga bago parin sila. Malamang di pa nagagamit itong mga to.

Pinatong ko yung kopya ng recipe sa countertop. Nagumpisa na ako. First time ko magluto ng pasta kaya ninenerbyos ako. Sana maging maayos naman to. Anyway, kung hindi ko man maperfect ang luto, may oras pa ako magpadeliver mamaya.

Pinagpapawisan ako ng malagkit sa sobrang kaba. Naluto ko ng maayos yung pasta. Hay natuwa naman ako. Achievement din yun. Tapos sinumalan ko na lutuan yung shrimp pati yung sauce. Uminom pa ko ng wine na ginamit ko. Pampalakas ng loob! Sinundan ko yung procedure down to the very last detail.

Malapit na mag-alas sais. Luto na lahat. Titikman ko na yung gawa ko. Moment of truth. Sumubo ako ng konti. Nilasahan ko. ****! Gawa ko ba to? Bakit ang sarap?

Hinanda ko na yung table. Nag-set up na ko ng mga plato, kutsara, tinidor at baso. Naglagay din ako ng candles sa gitna. Yes! Romantic! Lalo tuloy akong na-excite. Ilang sandali nalang, dadating na si Matteo. Ginawa kong dim yung ilaw para mas lalong romantic ang dating.

Niligpit ko yung ginamit ko sa pagluluto. Tapos nagpalit na ko ng damit.

Tamang-tama naman ang dating ni Matteo. Natigilan siya pagkapasok niya. “Wow,” sabi niya.

Todo ngiti ako. “Happy Birthday and Happy Valentine’s!”

“You prepared all this?” gulat niyang sabi.

Tumango lang ako. Naglakad siya papunta sakin tapos yumakap.

“Upo ka na,” sabi ko sa kanya.

Tulala si Matteo. Nagulat siguro siya na sinunod ko yung request niya na pasta. Titig na titig siya sa hinain ko sa kanya.

Nilagyan ko ng wine yung baso niya. Tapos nilagyan ko din yung akin, pagtapos umupo na ko.

“Cheers!” sabi ko.

Tinaas namin yung mga baso namin at nag-toast. Ngumiti sakin si Matteo. Uminom ako.

“I have something for you,” sabi niya bigla.

“Teka lang! Ako din,” sabi ko. Kinuha ko yung regalo ko sa kanya. “Nahirapan akong magisip kung anong ibibigay sayo, kasi you have everything already. Kaya ito nalang ang regalo ko sayo.” Inabot ko sa kanya yung paperbag.

Ang laki ng ngiti niya nung inabot niya sakin yung regalo. Binuksan niya. Nilabas niya yung blue na t-shirt. Tawa ng tawa sa nakita niya.

Pinagawa ko kasi yung t-shirt na yun para lang sa kanya. Pina-air brush ko yung caricature niya sa harap. Corny no? Pero sobrang nagustuhan ni Matteo yung binigay ko. Hinubad niya yung suot niya tapos sinuot yung binigay ko. Tumayo siya at lumapit sakin.

“Thank you,” sabi niya. Tapos hinalikan niya ko sa labi. “Now, it’s my turn. Close your eyes.”

“Wag na! Gusto ko na makita!” sabi ko.

“Close your eyes, come on,” sabi niya.

Pumikit na rin ako. Iniisip ko kung ano yung ibibigay niya. Maya-maya, hinawakan niya yung kamay ko. Tapos naramdaman ko na may sinuot siya sa daliri ko. Singsing.

“Open your eyes,” narinig kong sabi niya.

Tama nga ako. Sabi niya, “Now you’re really mine. As long as you’re wearing that, I know you’re mine.” Nakangiti niyang sabi. Wala na akong ibang nasabi. Niyakap ko nalang siya. Ayoko nang matapos ito. Sobrang sarap ng pakiramdam ko.

“Kain na tayo? Tikman mo na yung luto ko,” sabi ko.

Tumango lang si Matteo. Bumalik na siya sa upuan niya. Nagumpisa na akong kumain. Pagtingin ko sa kanya, di pa siya nasubo.

“Why? Ayaw mo?” tanong ko.

Umiling lang siya, ngumiti sakin. Tapos kumuha na siya ng pasta at kinain. Dahan-dahan ngumuya.

“So, how do you like it?” kinakabahan kong tanong.

Tumango lang siya, tapos nag-thumbs up. Hay, nakahinga ako ng maluwag. Kala ko di niya gusto eh! Tapos kumuha siya ng isang shrimp, kinain. Tuwang -tuwa naman ako at kinain niya yung luto ko! Pinagmasdan ko siya habang nanguya. Sumubo ulit ng noodles, tapos shrimp ulit. Dahan-dahan siya ngumuya. Naisip ko, ninanamnam yata ng mabuti yung luto ko.

“Ok ka lang?” tanong ko.

Tumango lang siya. Tapos sumubo ulit. Kinamot niya yung likod ng tenga niya.

“Kain ka lang ha. Marami akong ginawa,” sabi ko.

Uminom siya ng wine. Tapos nagsalita siya, “Babe, I’ll just go to the toilet ha?” Pagtapos niya magsalita, naubo siya.

“Hey! May sakit ka?” bigla kong tanong.

Umiling lang siya tapos tumayo na. Nagkamot ulit ng tenga. Tinikman ko ulit yung niluto ko. Masarap naman ah. Ano kayang nangyari dun?

Ang tagal niya sa banyo. Anong ginagawa nun? Nung tatayo na ko para silipin siya, bumukas na yung pinto ng banyo. Ayan na pala, sabi ko.

Pero nagulat ako sa nakita ko.

Nakabalot ng towel ang ulo at mukha niya. Parang ninja.

“Matty! Anong nangyari sayo?”

Umupo na siya sa upuan niya. Nag-thumbs up lang siya sakin. Ano ba naman yan? Tumayo ako at lumapit sa kanya. Tatangalin ko sana yung towel, pero umiwas siya.

“I’m ok! Don’t!” sabi niya.

“Tanggalin mo nga!” nagpapanic na ko. I felt something was wrong.

“No!” sabi niya.

“Tanggalin mo na nga sabi eh!” Kinakabahan na ko talaga.

Wala na siyang nagawa kundi tanggalin yung towel. At yun, muntik na kong matumba sa nakita ko.

Parang chicharon na yung tenga niya at sobrang pula na ng mukha.

May allergy pala si Matteo sa hipon.



“SHIT! Bakit hindi mo sinabi? Matty naman eh!” naiyak na ko talaga sa inis. Sa sarili ko at kay Matteo.

“Danny, hey! Stop it. I’m ok,” sabi niya sakin.

“Anong ok? Mukha ka na kayang kamatis! Halika, I’ll bring you to the hospital.” Nagpapanic na talaga ako. Syempre, kasalanan ko ito. Di ko muna inalam kung anong bawal sa kanya bago ako nagluto.

“No need. I drank my anti-histamine na. This will go away din. Mild lang to,” sabi niya ng malumanay.

“Wag ngang matigas ang ulo mo! What if lumala yan mamayang gabi? Halika na! We’re going to the hospital,” sigaw ko. Tapos kinuha ko na yung kamay niya at hinila siya papuntang pinto. Pero di ko siya kinaya. Ang bigat eh.

“I’m really ok. No need for that. Just stay with me tonight? Please?” sabi niya.

Sa sobrang guilty ko, pumayag na ako na bantayan siya buong gabi.

Tumawag muna ako kay Nanay at nagpaalam na hindi ako makakauwi ngayong gabi. Sabi ko na may birthday celebration si Matteo at inimbita ako. Bukas na ko uuwi. Hala! Nagsinungaling ako ulit. Syempre, di ko naman pwedeng sabihin na nag-romantic dinner kami ni Matteo na nauwi sa disaster.

Niligpit ko nalang yung pagkain. Nasa kwarto na si Matteo, nakahiga na. Naghugas muna ako ng mga plato at kaldero na ginamit ko.

Pagkatapos ko, pumasok na ko sa kwarto. Tulog na si Matteo. Pulang-pula parin siya dahil sa mga kati. Ano ba tong ginawa ko. Papatayin ko yata siya ng wala sa oras eh. Tumabi ako sa kanya. Gumalaw siya ng konti. Hinipo ko yung pisngi niya. Mainit.

Biglang nagsalita si Matteo. Parang may dinadaing. “Danny,” sabi niya ng mahina habang nakahawak sa dibdib niya.

“Matty! Anong nararamdaman mo? Masakit ba dibdib mo? Sabihin mo at pupunta na tayo ng ospital,” nagpapanic kong sagot.

“Danny,” mahina parin niyang sabi.

“Ano yun? I’m here,” sabi ko.

Dinilat niya yung kanang mata niya tapos tumingin sakin. Tapos ngumiti. Loko! Umaarte lang pala!

“Got you there!” sabi niya tapos tumawa ng malakas.

“Ako ba niloloko mo?” sabi ko. Parang nainis ako sa ginawa niya.

Tumatawa parin siya. Niyakap niya ko sa bewang. “Sorry na. I was just fooling around.”

“Wag mo na ulitin yun ha. Pano kung totoo na yung nararamdaman mo tapos di ako maiwala dahil akala ko niloloko mo lang ako ulit?”

“You’re so serious naman,” sabi niya.

Pinahiga na niya ako sa tabi niya. Tapos umunan ako sa braso niya. Niyakap niya ako.

“Are you sure you’ll be fine?” tanong ko.

“Yup. Don’t worry too much.” Hinalikan niya ko sa noo. “What did you say to Tita pala?”

“Sabi ko may birthday bash ka tapos bukas na ko uuwi,” sagot ko.

“Nice.” Natawa siya. “I like your family so much. I wish they’re mine, too.”

“Gustong-gusto ka nga nila eh. Ang cool diba.”

“Yeah. I’m positive I won’t have a hard time with them when we decide to get married,” sabi niya sakin.

“Ayan ka na naman. Di yun mangyayari, Matty. Get real,” sagot ko.

Bago makasagot si Matteo, tumunog yung cellphone ko. May text. Tumayo ako at kinuha yun mula sa bulsa ng pantalon ko. Naka-hang yun sa cabinet. Binuksan ko yung message.

Hi. Sikat ka na ha.

Galing kay Franz. Ano na naman gusto nito? Nananahimik na ko eh. Hindi ko nireplyan. Binalik ko yung cellphone ko sa bulsa ng pantalon ko. Humiga ako ulit sa tabi ni Matteo.

“Who’s that?” tanong niya.

“Wala. Si Nanay,” sagot ko. Ayoko sabihin sa kanyang kay Franz galing yung text.

Tumango lang siya.

Beep. Beep.

Tumunog ulit yung cellphone ko. Shit talaga. Tumayo ako at binasa yung message. Naiinis na ko.

Di ka na namamansin ah. Porket sikat ka na ngayon.

Pesteng Franz talaga. Nag-reply na ko. Para tumigil na.

Bakit ba? What do you want now?

Message sent.

Sumagot siya ulit. Sandali lang.

Yabang naman. Punta ka dito sa pad ko. I know you want to.

Fuck. Presko ng hayop. Tapos na ang pagkabaliw ko sayo. What gave you the idea that I want to see you?

“Babe? You ok?” tanong ni Matteo.

“Yeah. Just give me a minute,” sagot ko.

Nagreply ako.

Can you stop texting me? Tapos na ang lahat satin. Tinapos mo na diba?

Message sent.

Bumalik na ko sa tabi ni Matteo. Magkahalong kaba at inis ang nararamdaman ko. Kinakabahan ako dahil hindi ko sinabi kay Matteo na nagtext ulit ang ex ko, inis dahil ayaw niya akong tigilan. Pakiramdam niya yata ay gusto ko siyang balikan. Kaya kahit na anong palit ko ng number at kahit anong sabi ko na ayoko na sa kanya, di parin siya natigil. Ayaw niya kong patahimikin.

Beep. Beep.

Nagtext na naman siya. Pero hindi ko na pinansin. Di na ko tumayo at nagusap nalang kami ulit ni Matteo.

“Don’t you want to get married to me?” sabi ni Matteo.

Natawa ako. “Ano ka ba naman? Syempre kung pwede lang, gusto ko. Pero let’s face it. Hindi maari yun dito.”

“Then let’s go somewhere its permitted,” kulit niya.

“Di ganun kadali yun. Alam mo, Matty, I’m happy with what we have. I don’t need to get married to you para lang mapatunayang mahal na mahal kita,” paliwanag ko.

“But its what I want. Danny, I want your name to have my family name,” sabi niya.

“Ano yun? Kasalan talaga? Misis ako?” natawa kong sabi.

Di siya umimik. Nagiisip pala kami pareho nung mga sandaling yun. Ewan ko lang sa kanya, pero di ko maiwasang isipin kung seryoso yung mga sinabi niya. Ganun niya ko kamahal? Para pakasalan at palitan ang apelyido ko? Di yun mangyayari kahit kelan. Sa panaginip, oo. Sa totoong buhay, hindi.

Nabulabog lang ang katahimikan namin ng magring ang cellphone ko. Putcha talaga to si Franz.

“Aren’t you gonna get that?” tanong ni Matteo. “Might be important.”

“No. Yaan mo lang siya,” sabi ko.

Hindi tumigil yung pag-ring ng cellphone ko. Minabuti ko nang tumayo at patayin nalang yun.

“Why did you turn it off?” Pinagmamasdan pala ako ni Matteo.

Wala akong maisip na isagot. Patay. Bakit ba naman kasi kelangan pa akong pagmasdan. Umiling ako at ngumiti bago sumagot. “Mauubos na kasi yung battery eh.” Ano ba naman yan, Dan? Ang lame ng sagot mo. Panigurado maniniwala sayo si Matteo niyan.

“Are you hiding something?” derechong tanong sakin ni Matteo.

Ayan. Walang kawala. Bakit ba parang nababasa ako ni Matteo na parang isang libro?

Wala na akong nagawa kundi magtapat. “Matty, ano kasi eh…” Huminga muna ako ng malalim bago ituloy ang sasabihin ko. “Ayaw kasi akong tigilan ni Franz eh.”

Nakatingin sakin si Matteo. Tapos sinabi niyang, “Turn your phone on.”

Sinunod ko ang sabi niya. I turned it on. Nakalahad yung kamay ni Matteo. Hinihingi yung cellphone ko. Inabot ko naman. Wala naman kasi akong tinatago. Nawala sa isip ko na may isa palang unread message ako.

“Is it true? What this stupid prick is saying?” tanong niya sakin.

“Ang alin?” sabi ko. Wala akong kaalam-alam sa tinutukoy niya.

Bago siya makasagot, nagring ulit yung cellphone ko. Sumenyas sakin si Matteo na tumahimik. Sinagot niya yung tawag.

“Hello?… Yes, this is Dan’s phone… What the hell do you want with him?… You know what? Get a fucking life! You hear me?… Stop pestering Dan. If you don’t stop with all your bullshit, I’ll beat the crap out of you… Ah, who are you talking to? Its none of your God damned business!… This will be the last time you’ll contact him, got that?… Yes! I’m his boyfriend… Now fuck off! Asshole!”

Binaba niya na. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nagulat ako sa ginawa ni Matteo. Di ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Napatingin siya sakin. “What?” tanong niya.

Umiling lang ako.

Nailapag niya yung cellphone ko sa side table niya. Nahiga na siya. Mainit yata ang ulo. For the first time, natakot ako kay Matteo.

“Come on, Danny. Let’s sleep na.” Di niya ko tinignan. Nagsalita siya habang nakapikit.

Humiga nalang ako sa tabi niya. Tumalikod siya sakin. Tinignan ko siya sandali bago ako pumikit.

Inisip ko yung nangyari. Parang may bumara sa lalamunan ko. Naku, wag naman sana.



Maayos na ang lagay ni Matteo kinabukasan. Salamat sa Diyos at di malala ang nangyari sa kanya. Baka lalong hindi ko mapatawad ang sarili ko nun.

Pag-gising ko, medyo mainit parin ang ulo niya. Sa totoo lang, di ko alam kung anong sinabi sa kanya ni Franz para magkaganun siya. Lalo tuloy akong nagalit sa hayop na yun.

Binuksan niya yung TV pag tapos niyang kumain ng agahan. Halatang ayaw niya ko kausapin. Dinala ko nalang yung cereals sa kama para dun na ko kumain. Nakaupo siya sahig sa may bandang dulo.

“Matty,” mahina kong sabi.

Di siya tumingin sakin. “Yeah,” sagot niya.

“Are you still mad at me?” Obvious naman pero tinanong ko parin.

Di sumagot si Matteo.

“Hey,” sabi ko.

“What?” sagot niya. Medyo irritated ang tono niya. Ang aga pa pero talagang bad trip na bad trip siya.

“Ano bang problema? Sabihin mo nga. Don’t keep me guessing. Kagabi ka pa ha.” Medyo tumaas na yung boses ko. Di ko mapaliwanag kung ano ba talaga yung nararamdaman ko. Alam ko may kasalanan ako kagabi, pero ginawa ko lang yun dahil ayoko humantong kami sa ganito. Pero mali pala ako. Para tuloy mas tama na sinabi ko nalang sa kanya na nagtext si Franz. Naiinis naman ako dahil parang ayaw ayusin ni Matteo ito. Mas gusto niya pang magmukmok at magalit sakin than talk about what happened. At si Franz? Ewan ko sa hayop na yun kung anong sinabi niya. Gusto ko siyang patayin sa totoo lang.

“There’s no problem,” sabi niya.

Wala na. Uminit na talaga ang ulo ko. “Then why are you like that? Ano bang sinabi sayo ni Franz? You’d rather believe him than me?”

Finally, nakuha niya rin akong lingunin. “You know what, it doesn’t matter what he said.”

“The hell with what he said! Ano bang gusto mong gawin ko?”

Napatayo siya. “The problem with you is you’re so secretive. Danny, I know all about you na. Why do you still have to keep things from me pa?” sagot niya.

“Teka, I don’t quite get what you’re saying. Is this about the fact that Franz still texts me?”

Tinitigan niya lang ako.

“Sige. You really wanna know? I didn’t tell you because I didn’t want us to reach a point where we’ll argue. Turns out, I was wrong. I should have just mentioned it instead. Hahantong din pala sa ganito eh. Ano, masaya ka na?”

“Is it that difficult to tell me?” sabi niya.

“Alam mo, just forget it. It was intentional on my part because I was avoiding this, but in the end, I’m still at fault. Sige lang. I’ll take all the blame.”

Sa sobrang asar ko, minabuti ko nalang umalis. Di ko na ninais na magtagal pa para lang makipagtalo. Ano naman mapapala ko dun? Wala. Magpapa-taasang ihi lang kami dun. Kaya umalis nalang ako. Bago ako makalabas ng pinto, narinig kong sainabi ni Matteo ang “Fine!” Ayoko na dagdagan ang inis ko kaya hindi ko na siya sinagot. Umuwi nalang ako.

Sumakay ako ng taxi pauwi. Putcha, pagtapos ng lahat hahantong din pala sa ganito? Tinanong ko tuloy ang sarili ko. Mali ba ang ginawa ko? Di ba umiwas ka lang naman sa gulo? Pero bakit ganito? Ikaw pa ang lumalabas na masama. Di manlang niya naappreciate na ayaw mong magaway kayo sa sobrang liit na bagay.

At kelangan ko ba talaga sabihin sayo lahat? Sinong nagsabing dapat malaman mo ang lahat-lahat tungkol sakin? Di naman dahil tayo na eh hindi na ako pwede maglihim. Nabuhay na ko ng ilang taon sa paglilihim. At hindi ibig sabihin na ngayong nandito ka na, kelangan magbago ang lahat. Some secrets are meant to be kept, to spare you the pain and to save me from shame.

Bahala ka sa buhay mo. May pride din naman ako. Pagtapos kita pagsilbihan gaganitohin mo ko? Di ko akalain na ganyan ka pala. Akala ko you were mister perfect.

Sa sobrang pagiisip, di ko namalayang malapit na ko sa bahay.

“Sir, saan po dito?” tanong ni manong driver.

Ay, nandito na pala kami sa street namin. “Manong paki tabi mo nalang dun sa tapat nung pulang gate,” sagot ko.

Pagbaba ko ng taxi, pumasok na ako. May pasok ang mga kapatid ko sa skwela kaya si Nanay lang ang dinatnan ko. Nagmano ako sa kanya. Kinamusta niya ako at ang party ni Matteo. Ang tipid ng mga sagot ko. Ok lang po. Masaya.

Wala ako sa mood makipag-usap kaya nagpaalam nalang akong matutulog na ko. Wala naman akong appointment ngayon. Pumasok ako sa kwarto ko at nahiga sa kama. Naiinis parin ako. Kung bakit ba naman kasi nabuhay pa itong si Franz.

Bigla kong naalala na may text nga pala akong hindi nabasa. Kinuha ko yung cellphone ko. Walang icon ng envelope akong nakita. Binasa talaga ni Matteo? Tinignan ko yung inbox ko. Binuksan ko yung unang message.

Yabang naman. Punta ka dito sa pad ko. I know you want to.

Ito yung binasa kong text ah. Nasan na yung sumunod dito? Binura ni Matteo? Shit talaga. Hindi ko na malalaman kung anong nabasa niya. Ayaw niya naman sabihin eh. Lalong hindi ko tatanungin kay Franz ang tungkol dun. Ano, magmumukha na naman akong tanga? No way.

Nakadapa ako sa kama. Pinagmamasdan ang cellphone ko. Kahit na galit ako, may isang parte parin sakin na iniintay ang text o tawag ni Matteo. Di ko alam kung gano ako katagal sa ganung posisyon. Nakatulog pala ako.

“Anak,” narinig ko ang boses ni Nanay. “Anak, gising na. Magtanghalian na tayo.”

Dalawang oras rin pala ako nakatulog. Tinignan ko ang cellphone ko pero ni isang text o missed call ay wala. Ok, fine. Kung yan ang gusto mo, bahala ka.

Tumayo na ko para maghilamos at magmumog.

Kaming dalawa lang ni Nanay ang magtatanghalian. Nakahanda na yung pagkain nung lumabas ako ng C. R. Umupo na ko para kumain.

“May problema ka ba, anak? Ang haba ng mukha mo,” sabi ni Nanay. Inabutan niya ako ng baso saka umupo sa tapat ko.

“Po?” gulat kong tanong. “Wala naman po.” Tapos ngumiti ako. Pilit.

“Ako pa lolokohin mo. Kabisado kaya kita,” sabi ni Nanay.

“Wala po talaga, Nay,” sagot ko. “Kulang lang ho ako sa tulog.”

Kumain nalang ako. Di na ulit nangulit si Nanay. Pero alam kong pinagmamasdan niya ako. Alam kong alam niya na merong gumugulo sakin. Pero hindi ko alam kung my idea siya kung ano yun.

Di ako nagparamdam kay Matteo mula nun. Dumaan ang dalawang araw ng hindi kami nagkikita at naguusap. Nagmamatigas ba ako? Hindi ko yun naisip. Baka siya ganun. Pero ako, hindi. I just wanted him to know na hindi lang siya ang nasaktan sa nangyari. Ang lagay ba eh wala rin akong karapatan magtampo? Hindi ko naman pinilit na tama ako eh.

Pero, ang hirap din pala. Miss na miss ko na siya. Walang oras ang dumaan na hindi ko tinignan ang cellphone ko. Hinihintay kung tatawag o magtetext manlang. Kaya lang wala talaga. Namimiss niya rin kaya ako?

Ikatlong araw na matapos ang away namin sa pad niya. Gaya ng mga nagdaang araw, ang lalim ng iniisip ko. Pinipilit kong ngumiti, kaya lang ang hirap. Hanggang sabi ko sarili ko, tama na. Walang mangyayari kung patuloy akong ganito. Sige na, admit it. Ikaw ang mali. Ikaw ang dapat magpakumbaba.

Nagdesisyon akong puntahan nalang si Matteo. Para matapos na ito.

Paglabas ko ng bahay, nagulat ako.

Nasa tapat ang kotse ni Matteo.



Dahan-dahan akong lumapit sa kotse ni Matteo. Binuksan ko ang pinto at pumasok ako.

“Kanina ka pa?” Di ako makatingin ng derecho sa kanya. Nahiya ako bigla.

“Yeah,” sagot niya. “I was waiting for you to come out.”

“Wala kang trabaho?” tanong ko.

“Meron. But I told Tito Jonas I’m sick. I just wanted to see you.”

Di ko na napigilan. Hinawakan ko yung kamay niya na nasa kambyo. Pinisil niya ang kamay ko.

“I’m sorry,” sambit ko. Tapos tinignan ko na siya.

“No, I’m the one who needs to say sorry,” sabi niya. “I was blinded by anger. I didn’t hear you out first. I’m sorry, Danny.”

“Ako talaga may kasalanan. Patawarin mo sana ako, Matty.”

“Ok. Both of us are at fault,” sabay ngiti sakin.

“Sige, tayong dalawa na nga.” Nagtawanan kaming dalawa. Para kaming tanga talaga. Hay salamat! Ganun lang pala yun! Pinatagal ko pa. Di ko naman pala ikakamatay ang paghingi ng sorry.

“I missed you so much.” Nakatitig lang siya sakin. Para akong matutunaw. “You know, I’d give you a kiss if only Tita isn’t looking at us.”

“Huh? Nakatingin satin si Nanay?” gulat kong sabi.

Tumango lang siya. Buti nalang I didn’t do something stupid! “Tara!” sabi ko.

Nag-drive na si Matteo. Di ko na tinignan kung talagang nakatingin si Nanay. Laking pasalamat ko nalang talaga at wala naman kaming ginawa ni Matteo na ikagugulat niya.

Pagdating namin sa pad ni Matteo, pakiramdam ko safe na kami. Wala nang ibang makakakita samin dito. Amin lang ito. Kaya ayun, sa sobrang pagka-miss namin sa isa’t isa, di na kami nakapagpigil pa. Ramdam na ramdam kong miss na miss niya ko sa mga halik at yakap niya. Gayun din naman ako, kaya nakalimot na ko sa sarili ko.


Nakahiga si Matteo sa tabi ko. Ako naman nakadapa. Napagod kami sa aming bonding moment.

“Matty,” sabi ko.

“Yup,” sagot niya.

“Would you get angry at me if I asked what Franz said?” mahina kong tanong.

“Does he still text you?” sabi niya.

“Nope. Natakot yata sayo.”

“Good.” Tapos sabay kindat sakin. Napangiti nalang ako. “From now on, promise me you won’t keep anything from me, ok?”

Tumango ako.

“Ok. He said that you were running after him. That you wanted him back,” sabi niya.

Ang kapal talaga ng mukha nun! Bakit ko naman gagawin yun, eh wala naman siya sa kalingkingan ni Matteo.

“Sige. Aaminin ko. Hinabol ko nga siya. Pero nuon pa yun. Nung tanga pa ko. I was hoping that one day, he’ll come back to me,” sabi ko.

“What happened? What changed?” tanong niya.

“I realized I was being stupid. He doesn’t deserve to be loved. At napagod na ko.”

“What if you get tired of me, too?”

Natawa ako. “Sa kama lang naman ako napapagod sayo!”

Natawa siya sa sinabi ko. “You ha. You’re a very naughty boy!”

“Ang daya mo,” sabi ko. “Alam mo na lahat tungkol sakin pero ako hindi.” Binaba ko yung mukha ko sa kama habang nakatukod yung dalawa kong siko. Sinilip ko siya sa ganung posisyon kung anong reaksyon niya.

Nakatitig siya, tapos maya-maya nagsalita na rin. “You don’t need to know about my past. What’s important is my present and future with you.”

Sus! Nagpaka-mysterious na naman. Pero sabagay, tama nga naman siya. Wala din namang halaga sakin kung malaman ko ang nakaraan niya.

“You’re the reason why I now believe in the goodness I thought I never had,” sabi niya.

Teka lang, naguluhan ako dun ah. Anong ibig niya sabihin dun? Mabait ka naman talaga ah.

Napansin niya sigurong naguluhan ako sa sinabi niya. Kaya tinuloy nalang niya ang kwento. “Danny, I’ve been very bad in the past. The Matty you know now is far from what I was before.”

Di naman ako makapaniwala sa sinabi niya. Parang hindi totoo.

“Do you have any idea why I knew you were like that when I met you? I mean you were unhappy and all?”

Umiling lang ako.

Tumango muna siya bago nagsalita. “Its because I destroyed someone else’s life.”

Nagulat ako. Hindi ko in-expect yung sinabi niya. “Panong destroyed?” tanong ko.

“I was a complete jerk. All I cared about was myself. How I should be happy. How I should be satisfied. I went into that relationship without really giving attention to him, to how he was feeling.”

What the hell? Hindi ako handa sa mga naririnig ko. “He?”

Tumango siya. “Yes. He.”

Wow. All the while I thought mga babae yung nakarelasyon niya.

“You remember me telling you I had two relationships? He was the second,” paliwanag niya.

“And the first?” tanong ko.

“Its a she.”

“But why call yourself a jerk? You’ve been together for 2 years. That’s a pretty long time.”

“Yeah. But all I did was make him cry. I didn’t appreciate everything he’s done for me, for us. I hate to admit it, but I was only in it for the sex.”

Natulala ako. Si Matteo ba talaga itong kausap ko?

“Complete jerk, eh?” sabi niya sakin. “Those were the times. You might ask if I ever loved him? Now that I think about it, I should say no. I just played with his feelings for two years. The only time that I came to my senses was when he dumped me. He cried. I saw the pain in his eyes.”

Di ko namalayan na hindi ko na pala inalis ang tingin ko kay Matteo. Nakita ko kung gano kahirap para sa kanyang sariwain ang nakaraan. Ang lungkot niya nung mga oras na yun.

“Why did you do it then?” tanong ko.

“You know the need to feel good? The need to feel you are loved? That you’re number one? That’s me, Danny. Its difficult to explain. But that just consumed me.”

Sumasakit ang ulo ko sa sinabi niya. Ang hirap unawain sa isang upuan lang.

“I needed to get away from it all. I was so ashamed of myself, of what I was. I flew here hoping I’d change. And it came. The moment I met you.”

Sa totoo lang, kahit na ganun ang sinabi niya about his past, I can’t get myself to hate him. Even though I felt bad for his ex, I admired Matteo more. He was mature enough to admit his mistakes, and strive to better himself.

Di na ko nagsalita pa. Niyakap ko nalang siya. Nagpasalamat siya sakin.


Tumunog yung doorbell. May bisita si Matteo.

Tumayo siya sa kama at nagsuot ng tank top. “Wait here,” sabi niya sakin.

Pagkalabas niya ng kwarto, nagsuot din ako ng damit at nahiga muli sa kama. Naririnig kong kausap ni Matteo yung bisita niya.

Ah. Si Tito Jonas pala. Naninigurado lang daw siya sa lagay ni Matteo. Nagoffer siyang magbantay, pero tinanggihan siya ni Matteo. Ako nalang daw, tutal kasama naman daw niya ako.

Si Dan nandito? Tanong yan ni Tito. Yup, sagot ni Matteo. Medyo natahimik silang pareho ng ilang minuto. Tapos narinig ko nalang na pinaalala ni Tito na may event daw yung telecom company na ine-endorse niya bukas ng gabi. Tinanong siya ni Matteo kung pwede daw ba akong isama. Matagal bago sumagot si Tito. Hanggang sinabi nalang niya na “Bahala ka.”

Narinig ko nalang sumara ang pinto. Maya-maya, bumukas na yung pinto ng kwarto at pumasok si Matteo.

“You’re coming with me tomorrow night,” sabi niya.

Nag-hesitate ako. “Sigurado ka?”

“Yeah,” sabi niya.

“Wag nalang kaya. Wala naman akong gagawin dun.”

Tinawanan lang ako ni Matteo. “Anong wala? Of course you’ll be there for a purpose.”

“Ano?” tanong ko.

“Drive my boredom away.”



Gaya ng sinabi ni Matteo, isinama niya nga ako sa event ng telecom company. Sa totoo lang, parang na-out of place ako dun. Sosyalan masyado. Lahat ng mga pinaka-mayayamang tao sa bansa, lahat ng mga socialite, ilang kilalang mga artista, nagsama-sama. Di naman sa hindi ako sanay sa sosyalan. Teka, si Sharlene Yuzon lang naman yata ang best friend ko. Pero kasi, masyadong maraming camera ang nandun. Picture dito, picture doon. Smile dito, smile doon. Lagi akong nasa tabi ni Matteo. Hindi niya ako hinayaang mawala sa paningin niya. Sweet! Sabi niya sakin, makikita ka ulit sa lifestyle section ng broadsheet kinabukasan. Bakit ulit? Tanong ko. Wala akong alam na lumabas na pala ang litrato ko dati. Yung dun sa isang fashion show ni Matteo na pinuntahan namin ni Sharlene. Ah! Siguro kaya sinabi ni Franz sa text na sikat na ko. Nakita niya siguro yun.

May napansin lang ako nung gabing yun. Hindi na gaya ng dati ang pakikitungo sakin ni Tito Jonas.


Ako na yata ang pinakamaswerteng tao sa buong mundo. Ni sa hinagap, hindi ko naisip na ang isang kagaya ko eh mamahalin ng isang katulad ni Matteo. Kahit na amin lang ang relasyon namin, masaya parin kaming dalawa.

Everywhere Matteo goes, kilalang-kilala na siya ng tao. May nagpapalitrato at pilit na gusto siyang maging kaibigan. Mabait naman siya at hindi siya suplado sa mga fans niya. Maraming nagpapa-autograph sa kanya sa mga magazine na siya ang nasa cover.

Isang beses nga, I tried to Google his name. Ang dami nang lumabas na mga larawan at articles. May fanpage na rin siya sa Facebook. Topic na din siya sa isang online forum. Aba! Sikat na talaga! Tinignan ko yung forum na yun. May mga nanghihingi ng information about him. Natawa nalang ako sa mga nabasa ko. Marami ang nagsabi na siya na daw ang dream guy nila. Sana raw ay maging boyfriend nila si Matteo. Sa loob-loob ko, asa naman kayo! Akin na siya! Hahaha!

Pero may napansin akong isang post. Galing sa username na Franz10042010. Sabi niya eh may bagay daw siyang alam na ikagugulat ng lahat. Maraming nag-quote sa post na yun at tinatanong kung ano yung alam niyang yun. Di na siya ulit sumagot.

Napaisip tuloy ako kung tama ba ang hinala ko. Si Franz kaya yun? At yung relasyon ba namin ang tinutukoy niya? Naalala ko yung naging away namin ni Matteo kung kailan tumawag si Franz. Hindi naman na-mention ni Matteo ang pangalan niya diba? Pano naman niya masasabing si Matteo yung karelasyon ko? Ay! Masyado lang akong paranoid. Hindi yan. Nagkataon lang yan. Pero, I bookmarked that page just in case.

Di ko yun namention kay Matteo. Para hindi naman siya magalala. Saka hindi naman ako siguradong si Franz nga yun diba? At hindi yun makakatulong sa kanya. Dapat ay mag-focus lang siya sa kanyang trabaho.

With the rate his career is going, alam kong siya ang tatanghalin bilang Hottest Bachelor ng bansa.


“Anak, kamusta na pala si Sharlene?” tanong sakin ni Nanay isang gabi habang nanonood ng TV.

“Po?” Nagulat ako sa biglang tanong. Lumilipad kasi ang isip ko, kahit na nakatingin ako sa TV.

“Sabi ko kamusta na si Sharlene. Di ko kasi nakikitang kasama mo,” sabi ni Nanay.

“Ah. Busy po kasi masyado yun. Paminsan nga hindi na rin nakakatext eh,” sagot ko.

“Ganun ba.”

Bigla namang pinakita yung commercial ni Matteo. Eto yung bago niya para sa telecom company. Parang may tumusok sa tagiliran ko sa kilig.

“Ang gwapo talaga ni Matt, no?” sabi ni Nanay. Di ako sumagot. Syempre naman, mamaya kung ano isipin niya.

Pakiramdam ko nakatingin siya sakin. Tapos nagsalita ulit.

“Napansin ko anak, mukhang magkasundong-magkasundo kayo ni Matt.”

“Opo. Masaya po kasi yan kasama. Makulit parang bata,” sagot ko naman.

“Oo nga. Pansin ko rin lagi kang masaya. Kaka-iba,” sabi niya.

Nahiwagaan naman ako. “Ano ba yan, Nay?”

“Wala. Baka lang kako may nagpapasaya na sa anak ko,” sabi niya sabay tingin sa TV.

Napailing ako. “Nay, matagal na kong masaya. Kayo ang nagpapasaya sakin. Mga taong mahal ko.”

“Alam mo anak, wala namang problema kung may nagpapasaya sayo. Normal lang yun.”

“Teka lang, bakit ba parang pinagpipilitan niyo yan? Ano bang ibig niyo sabihin?”

“Dan, matanda na ko. Nag-aaral pa ang mga kapatid mo. Nasa high-school palang ang bunso mong kapatid.”

Alam ko na kung anong ibig niyang sabihin. Di na ako umimik.

“Matagal pa bago maka-tapos ang mga kapatid mo. Hindi ko kakayanin sila pag-aralin.”

“Nay, ano bang akala niyo? Iiwan ko kayo?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot. Nag-isip pa yata. “Kung saan ka masaya anak, dun ka. Wag mo na kami isipin. Bahala na kung hindi makapagtapos ang tatlo mong kapatid.”

Napa-iling ako. “Ano bang pumasok sa isip niyo at ganyan kayo makasalita?”

“Malaki ang responsibilidad natin sa pamilyang ito. Pero hindi kita masisisi kung pagod na pagod ka na.”

What the fuck! “Derechohin mo na nga ako, Nay. Nahihilo na ko sa paikot-ikot mo eh.”

“Mahal mo ba siya?”

Ano bang alam ni Nanay? “Sino?”

Hindi na niya sinagot yung tanong ko.

Alam na ba niya ang relasyon namin ni Matteo? Si Matteo ba ang tinutukoy niyang mahal ko? Has she really caught on with what Matteo and I have?

“Pinalaki kita ng maayos, Dan. Alam kong alam mo kung ano ang tama at mali. Matalino kang bata,” sabi niya.

Hindi ko siya sinagot.

“Lahat tayo may kalayaang mamili. Pero hindi lahat ng pinipili nating gawin ay tama. Maaring maging masaya tayo, pero kadalasan may mga maapektuhan ng dahil dun.”

I’m led to believe that she knows about me and Matteo.

“Sana yung tama ang piliin mo, anak.”

Kahit naasar ako sa sinabi ni Nanay, nakaramdam ako ng guilt. Malaki ang responsibilidad ko bilang Kuya. Hindi ko basta pwedeng kalimutan yun. At tama na, alam ko namang maling mahalin si Matteo. Hindi na niya kailangan pang ipagduldulan sakin yun.

Naging makasarili na ba ako? Puro kaligayahan ko nalang ba ang importante ngayon? I looked back at the past months. Wala na nga akong ibang ginawa kundi samahan si Matteo. Pero hindi ko naman kinakaligtaan ang responsibilidad ko. Ako parin naman ang dating Dan na sumusuporta sa pamilya ko. Hindi ba pwedeng pagtuunan ko naman ang sarili ko? For once?

Hindi na ako inimik ni Nanay. Tumayo siya at iniwan niya ako sa sala.

Sa pag-iisip ko, nabigla ako nung tumunog ang cellphone ko. May nagtext. Pagkita ko sa pangalan ng sender, lalong uminit ang ulo ko.
Si Franz.

Kamusta na kayo ng iyong famous boyfriend? Pakilala mo naman ako sa kanya minsan.

Hayop ka talaga. Ayaw mo parin akong tigilan ha.

I don’t know what you’re talking about.

Message sent.

Ilang saglit, nag-reply ulit siya.

Oh please, don’t deny it. I know about you and Matt Rutigliano.

Fuck! Kung kanina inis at guilt ang nararamdaman ko, ngayon naman takot na. Pano niya nalaman?

What the fuck do you want? Didn’t I tell you to stop bugging me?

Napa-isip tuloy ako kung pano niya nadiskubre. Imposible naman na nakita niya kami sa public na sweet dahil hindi naman kami ganun pag nasa labas kami. Paano niya nalaman?

Pakilala mo na ko sa kanya. Heard he’s mabait daw. Or do you want to get famous the wrong way?

My heart was beating so fast. He definitely knows! Ganun na ba kami kahalata? Nalaman kong dalawang tao na ang nakakaalam sa tunay na ugnayan namin ni Matteo sa iisang gabi lamang.

Fuck off Franz!

Sumagot agad ang hayop.

Haha! Don’t tell me I didn’t warn you. LOL

Shit! Hindi ako makapag-isip ng tama. Everything was a blur.

Ano bang motibo mo? Bat mo ba to ginagawa sakin? Bat mo ba kami ginugulo?

Nagantay ako ng reply niya. Medyo natagalan kasi.

Wala lang. I just want you to suffer.

Demonyo talaga.



You’re so pathetic.

Message sent.

Beep. Beep.

Kaya nga we’re perfect for each other dahil we’re both pathetic.

At talagang pinareho mo pa ko sayo. Oy! Magkaiba tayo.

Asa ka naman. Parang sinabi ko na rin sa sarili kong “Nasa kutchon na ko, baba pa ko sa sahig.”

Ang bilis niyang sumagot.

Straight from the horse’s mouth! Di inamin mo din. Haha!

Hayop ka talaga!

So what’s your point?

Message sent.

Beep. Beep.

Wala lang. If I’m miserable, you also should be. Enjoy coming out of the closet!

Nasusuka ako sa sobrang kaba.

Utang na loob Franz. Patahimikin mo na ko.

Beep. Beep.

Huminga ako ng malalim.

Magkita tayo.

Para saan pa? Sa anong dahilan?

Ewan ko sayo.


Hindi ako makatulog. Nakahiga lang ako sa kama. Paikot-ikot. Pano na to? Pano kung totohanin niya ang banta niya? Naisantabi ko muna ang mga napag-usapan namin ni Nanay. Mas madaling problema lang yun. Ito, iba to eh. Mas malaking gulo to.

Pilit kong inalala kung may pagkakataon bang nahuli kami ni Franz. Pero wala talaga akong maalala. Saka matagal ko nang hindi nakikita si Franz. Nasa malayo siya sa huling pagkakaalam ko. Imposible talaga.

Bigla kong naisip yung instance na nagkausap sila sa cellphone. Sinabi ni Matteo sa kanya na boyfriend ko ang kausap niya. Pero hindi naman binanggit ni Matteo ang pangalan niya. Pano niya malalamang kami? Nagpa-imbestiga ba siya? Pero bakit niya pa gagawin yun? Wala naman siya mapapala eh. Tapos na kami. At alam niya yun.

Or is he that good to connect events with each other? I’m positive he saw my pictures on the newspapers. Tapos nakausap niya ang isang foreign sounding guy sa phone na nagpakilalang boyfriend ko. Sino pa nga ba ang maiisip niya kundi si Matteo. Yun nga kaya ang nagyari? Ganun siya kagaling?

Is this just his way of getting back at me? Dahil hindi niya matanggap na hindi na ko ang dating Dan na nagkakandarapa sa kanya? Dati, nakukuha niya pa ako sa mga sweet nothings niya, ngayon hindi na. Misyon niya lang bang sirain ako at si Matteo? Para gaya ng sabi niya, mag-suffer ako?


Kung noon ay lagi akong tahimik na nag-iisip, ngayon siguro triple pa. Di mawala sa isip ko ang sinabi ni Nanay. “Maaring masaya ako, pero may maapektuhan.” Ito na ba yun? Ito na ba ang ibig niyang sabihin?

Nung minsang magkasama kami ni Matteo sa pad niya, dumaan si Tito Jonas. May ibinigay siya kay Matteo na freebie dahil sa kanyang endorsement. Hindi ako pinansin ni Tito. Parang anino lang ako. Wala. Kahit na bumati ako sa kanya, parang wala siyang narinig.

Bakit siya ganun? Galit ba siya sakin? Sabi ni Matteo wag ko na daw yun pansinin. Pero hindi pwede eh. Nagiging salot na ba ako? Dahil sa relasyong ito?

Hindi ko na sinabi kay Matteo kung anong nasa isip ko. Komplikado masyado eh. Dahil sakin, ang daming magugulo, masasaktan. Si Nanay, sina Charles, Bong at Joyce, si Tito Jonas, at lalong lalo na si Matteo, kung sakaling hindi tumigil si Franz.

Ito ba ang gusto mong mangyari, Dan? Tanong ko yan sa sarili ko. Hindi lang ikaw ang masisira. Pati na rin si Matteo, ang career niya, lalong-lalo na ang pamilya mong pilit mong itinataguyod. Matitiis mo ba ang lahat ng ito, dahil gusto mong maging masaya? Yun nalang ba ang importante sayo ngayon?

Parang gustong sumabog ng kalooban ko. Iniisip ko palang ang pwedeng mangyari, hindi ko na kinakaya. Ayoko. Hindi naman dapat humantong ang lahat sa ganun dahil lang ipinagpilitan ko ang karapatan kong sumaya. Pano naman sila? Hindi lang naman ako ang tao sa mundo.


Magmula nung nagkausap kami ni Nanay, hindi na niya ako kinibo. Naramdaman kong masama ang loob niya sakin. Kahit na kausapin ko siya, hindi niya ako pinapansin.

“Kuya, magkagalit ba kayo ni Nanay?” tanong sakin yan ni Joyce.

Tumawa lang ako. “Hindi.”

“Eh bakit di kayo nag-uusap?”

“Kinaka-usap ko naman siya ah. Siya lang yung hindi nasagot,” sabi ko.

Nakakapansin na ang mga kapatid ko. Masakit sakin ang nangyayari. Pero ano bang dapat kong gawin?

Lahat sila importante sakin. Kaya nahihirapan ako. Ngunit kelangan ko gawin kung ano ang tama. Kailangan kong magsakripisyo para sa ikatatahimik ng bawat isa. Tama. Sakripisyo.

Nakapag-desisyon na ako. Iiwan ko na si Matteo.


“Hey, you’re so quiet these past few days. Something wrong?” tanong ni Matteo.

Di ako agad nakasagot. Di ko alam kung pano umpisahan.

“You know you can tell me what’s on your mind.”

“Matty, let’s stop this,” sabi ko ng walang paligoyligoy.

“I’m sorry?” sabi niya.

“I said let’s stop this. Ayoko na.”

Nagulat siya sa sinabi ko. “But why? I thought…”

“Please. I want out.”

I knew I hurt him when I said those words. Nakatitig lang siya sakin, hoping I’m just fooling around. Pero I wasn’t. Ito ang dapat kong gawin. Masaktan na kaming pareho, wag lang kaming magkasiraan lahat.

“Why?” tanong niya.

Hindi ako sumagot.

“Tell me why!” sigaw niya.

“Pagod na ko.” Then I walked out.



Ang sakit. Ayoko sanang gawin to pero kailangan eh. Hinabol ako ni Matteo, pero di gaya ng dati, nakatakas ako sa kanya. Gusto kong sabihin sa kanyang nagloloko lang ako. Na hindi ako seryoso. Kaya lang hindi pwede. Nag-desisyon na ako. Kailangan ko yun panindigan.

Tama naman ang ginawa ko eh. Pero bakit ganun? Ang bigat ng kalooban ko. Ang hirap dalhin. Iba ito sa naramdaman ko nuon kay Franz. Nuon, ako nalang ang nagmamahal saming dalawa. Pero ngayon, pareho naming mahal ang isa’t isa.

Para naman ito sa ikabubuti naming lahat diba? Hindi na magtatampo si Nanay. Hindi na rin magagalit sakin si Tito Jonas. Hindi masisira ang career na pinaghirapan ni Matteo. At lalong hindi na rin manggugulo si Franz. Fair deal naman yon. Pero, ako ang talunan.

Bakit hindi mo ipinaglaban ang pagmamahalan niyo? Ang korni mang pakinggan, ngunit bakit nga ba hindi mo ginawa? Alam mo, sabi nila, not all battles are worth fighting. I know, I’m fighting a losing battle kahit na ipagpatuloy ko ang relasyon namin ni Matteo. Dahil sa huli, di ito ang tanggap ng lahat. Abnormal. Duwag ba ko? Naisip ko ang paratang nuon sakin ni Matteo. Hindi naman. I think I’m brave enough to accept defeat.

Ito na marahil ang plano ng buhay para sakin. Ang maging Padre-de-Pamilya at a very young age at ipagpatuloy yun hanggang sa makuha nang tumayo ng mga kapatid ko sa sarili nilang mga paa. By then siguro, pwede na kong magmahal uli. By then, sana libre pa si Matteo at mahal niya parin ako. Sana, pero medyo malabo yata yun.

Hindi ko na sinagot ang mga tawag, text, emails at messages ni Matteo. Ayoko nang pahirapan pa ang sarili ko. Pinoprotektahan din naman kita, Matteo. Para sayo rin itong ginagawa ko. Sana maintindihan mo.

Malimit siyang tumambay sa tapat ng bahay. Pero ni minsan, hindi ko siya nakuhang harapin. Pakiramdam ko may takot din siya sa skandalo kaya hindi siya gumawa ng eksena. Wala namang ibang rason pa diba?

At pinaalam ko pa kay Franz na wala na kami. Tanga ba ko talaga? Siguro. Or dahil sobra ko lang mahal si Matteo.


“Dan!” bati sakin ni Sean.

“Uy, pasensya na ha. Na-late ako,” sabi ko. Month-end na kasi. Magbabayad siya para sa kanyang insurance. Nagkita kami sa paborito naming coffeeshop.

“Ok lang. Kadarating ko lang din naman,” sagot niya.

Inabot na niya sakin yung envelope na may lamang pera. Binigay ko sa kanya ang resibo.

“Parang nitong nakaraang mga linggo, tahimik ka,” sabi ni Sean.

Tumawa lang ako.

“Actually, si Sharlene ang nakapansin. Di ka naman kasi ganyan eh,” paliwanag niya.

“Wala yun. Madami lang akong iniisip,” sagot ko.

“Baka naman mabaliw ka niyan, hinay-hinay lang,” biro niya.

Oo. Malapit na ko talagang mabaliw. Dalawang linggo na kaming hindi nagkikita ni Matteo. Dalawang linggo ko na siyang na-mi-miss. Dalawang linggo ko na rin pinapahirapan ang sarili ko.

“Huy. Na-offend ka ba? Sorry. Nagbibiro lang naman ako.”

“Ah hindi. Wala yun,” sabi ko. “Kamusta na kayo ni Sharlene?”

“Mabuti naman. I’m the luckiest guy on earth!” masaya niyang sabi.

At ako ang unluckiest sa buong mundo. Napalunok nalang ako.

“Congrats,” sabi ko.

“Alam mo, parte ka na talaga ng buhay namin. Dahil sayo, nakita ko ang pagkakamali ko.”

“Di mo ba alam na mali ka talaga? Parang malabo naman yun,” sabi ko.

Natawa siya. “Alam ko naman siyempre. Pero ang mali ko, I didn’t do anything about it. Mahal ko nga si Sharlene. Pero kahit alam kong mali yung ginagawa ko, wala akong ginawa para baguhin yon.”

Di ako kumibo.

“Dan, everyone’s capable of change. Kung gugustuhin lang nila, magagawa nila.”

“Yeah, it’s a matter of choice.”

“Tama ka. Natutunan ko nga na hindi dapat katakutan ang pagbabago. It should be embraced.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Gaya nung sakin, I embraced the idea of change. Kung hindi ko ginawa yun, gaya parin ako ng dati. You know, everyday we face situations where we need to choose, and oftentimes our choices constitute a need to change. At kadalasan, yun ang kinakatakutan ng mga tao.”

Nakinig lang ako sa lahat ng sinasabi ni Sean.

“Tignan mo, maraming takot magbago dahil unang-una sa lahat, takot sila sa sasabihin ng mga tao. What if hindi nila ako matanggap? What if ayawan na nila ako? What if mawala ang lahat sakin?”

Ako ba ang pinapatamaan nito?

“Yan ang hirap eh. Mas iniisip pa ang ibang tao. Kesa sa sarili. Ako nga, kilala ako ng mga kaibigan ko dati bilang mainitin ang ulo, basagulero. Pero nung upakan mo ko nun, hindi ako nakalaban manlang. Bakit? Dahil ikaw yung tama. Mula nun, sinabi ko sa sarili kong kailangan kong magbago. Natakot ba ko nun? Oo. Inisip ko ano nalang ang iisipin ng barkada ko? Nagulpi lang ako, tiklop agad ako. Image. Yan ang iniingatan natin lahat diba?”

“Eh wala namang masama kung ingatan ang image ha. Pano kung yun nalang ang huling bagay na meron ka? Would you still give it up?” tanong ko.

“Hindi ko alam kung anong tamang sagot sa tanong mo. Magka-iba tayo ng pinagdadaanan eh. Pero ako, ang sagot ko jan ay oo. Dahil kapalit ng image ko nuon ay ang kaligayahan ko. Si Sharlene.”

Napa-isip akong mabuti. Alam kong si Matteo ang kaligayahan ko. Pero handa ba akong harapin ang sinasabi ni Sean na “change”?

“Bro, pano kung piliin ko yang sinasabi mong ‘change’ pero masira ang lahat?”

“Panong masisira ang lahat?” tanong niya.

Ayokong ipagtapat sa kanya ang lahat. Pero I need something concrete na pwede kong panghawakan sakaling kailangan kong magdesisyon muli.

“Pano kung yung pagbabagong hinihingi ng pagkakataon eh hindi lang ako ang maapektuhan? Pano kung mahagip nun ang buhay ng ibang tao?”

“Ang tangi mong magagawa eh panindigan ang desisyon mo. Hindi mo pwedeng isisi sa ibang tao ang kahihinatnan ng desisyon mo. Oo, maraming factors ang magcocontribute sa mangyayari, pero at the end of the day, sayo lahat ang bagsak nun.”

Ang hirap sa totoo lang. Gulong-gulo na ako. Pero alam kong tama si Sean. Nuon ko pa hinarap yang “change” na yan. Nung nagdesisyon akong mahalin si Franz. Pero I never realized that I didn’t embrace it. Gaya ng ginagawa ko ngayon samin ni Matteo.

Anong gagawin ko ngayon? Babalikan ko ba si Matteo o hindi? Hay.

Only time will tell.



“Anak,” sabi ni Nanay.

Aba, mukhang hindi na galit si Nanay. Kaming dalawa lang ang nasa bahay. Nasa eskwelahan ang tatlo kong kapatid.

“Bakit po?” sagot ko.

“Mag-usap nga tayo,” sabi niya.

Umupo ako sa tabi niya. Kinakabahan. Ano kaya ang sasabihin niya?

Pinagmasdan niya ako. Pinag-aralan.

“Nahihirapan ka na ba?”

“Saan po?” tanong ko.

“Sa lahat.”

“Anong lahat?”

Hinaplos niya ang ulo ko. “Bata ka palang, alam ko nang matalino ka. Responsable. Wala akong naging problema sayo, alam mo ba yun?” tanong niya.

Ngumiti lang ako.

“Laking pasalamat ko talaga na hindi mo ako iniwan. Hindi ka natakot sa laki ng responsibilidad na nasa harap mo. Matatag ka, anak. At sobrang proud ako sayo. Hindi ko man laging nasasabi, pero napaka-swerte kong ikaw ang naging anak ko.”

Naluluha si Nanay habang sinasabi yun. Mababaw lang kasi ang luha niya.

“Kaya nasasaktan akong makita kang nahihirapan.”

Tumingin ako sa kanya. Kita na ba sa itsura kong ang bigat ng kalooban ko?

“Anak, pwede mo naman sabihin sa Nanay ang dinadala mo. Wag mong solohin yang nasa loob mo.”

Hindi ko na napigilan. Parang may tumulak sa luha ko para bumagsak. Niyakap ako ni Nanay. Tinapik ang likod ko.

“Mahal mo ba siya?”

Tinanong na niya sakin dati to. Pero hindi ko sinagot. Sa pagkakataong to, binigay ko na ang hinihingi niya.

“Sobra, Nay.”

Para akong bata kung humagulgol. Ngayon lang ako ulit umiyak ng ganito. At ngayon lang ako nakita ni Nanay na ganito.

“Di ko akalaing darating ang araw na ito,” sabi niya.

“Ako rin po,” mahina kong sagot. “Patawarin niyo sana ako.”

“Bakit kita kailangan patawarin? Dahil tunay kang nagmamahal?”

Hindi ko na nakuhang sumagot.

“Bakit ka nagpipigil? Bakit mo kailangan pahirapan ang sarili mo at si Matt?” Hinawakan niya ang mukha ko at tinignan ako ng derecho sa mata. “Kung mahal niyo ang isa’t isa, bakit niyo kailangan maghiwalay?”

“Komplikado, Nay. Ang daming problema. Mahirap.” Umiiyak parin ako.

“Eh sino bang nagsabing madali ang magmahal? Kaninong relasyon ba ang hindi komplikado? Lahat tayo dumadaan sa problema. Kayanin mo, anak. Hindi kita nakilalang duwag.”

Umiling lang ako. Ayaw paawat ng mga luha ko sa pagbasak.

“Alam kong mahal ka ni Matt. Nakita ko yun sa tuwing nandito siya at sa tuwing nakabantay siya sa labas. Wag mong sayangin ang pagkakataon para lumigaya.”

“Wala na po, Nay. Hiwalay na kami.” Basang-basa na pisngi ko ng luha.

“Eh di puntahan mo siya at bumalik ka. Kausapin mo siya.”

Di ako nakasagot.

“Alam kong ang pamilyang ito ang isa sa mga dahilan kung bakit ka bumitaw sa relasyon niyo. Patawarin mo ako. Hindi ko matanggap nung una. Pero nung makita kong nahihirapan ka, nakita ko ang sarili ko noon sayo. Ayokong mangyari sayo ang pinagdaanan ko. Lumaban ka, anak. Hindi pa huli ang lahat.”

“Pero mali parin, Nay.”

“Kaligayahan mo ang importante sakin. Aanhin ko ang tama kung hindi ka masaya? Aanhin ko ang mabuti kung mapapasama ka lang?”

“Nay,” sabi ko.

“Gawin mo kung ano ang nararapat sayo. Wag mo kaming isipin. Wag mo intindihin ang sasabihin ng iba. Wala yung halaga.”

Niyakap ko si Nanay ng mahigpit. Ito lang ang kailangan ko. Wala na ko pakialam kung ano pa man ang mangyari.

“Bumalik ka na, anak,” nakangiting sabi ni Nanay.

At dahil dun, alam ko na ang dapat kong gawin.


Dali-dali akong nagayos ng sarili ko. Naligo at nagbihis.

“Nay, salamat po.” Niyakap ko siya ulit ng mahigpit. Sobrang saya ko talaga.

Nakangiti si Nanay. “Wala yun. Wag na natin sabihin sa tatlo ang tungkol dito. Hindi nila kailangang malaman.”

“Opo,” sagot ko.

“Hala! Puntahan mo na si Matt!” Pinalo niya ang puwet ko.

Nilingon ko siya muna bago ako tuluyang humaripas ng takbo.

Magkahalong saya at kaba ang nadarama ko. Sana, maging maayos ang lahat.

Sumakay ako ng taxi papunta sa condo ni Matteo. Dala ko ba yung susi ko? Kinapa ko yung bulsa ko. Ah eto. Buti nalang.

Matteo! Hintayin mo ako! Papunta na ko!

Hindi pa nahinto ang taxi, binuksan ko na ang pinto. Halos malaglag ang bayad ko sa sahig sa pagmamadali ko.

“Salamat, manong!” Sinara ko yung pinto at tumakbo na patungong elevator.

Ang tagal mo! Bilis naman! Pagbukas ng pinto, pinindot ko ang button number 9 at sinara ang pinto. May papasok pa nga sana pero hindi ko na sila hinayaan.

Dinukot ko ang susi mula sa bulsa ko at sinuksok sa keyhole ng pinto ni Matteo. Pinihit ko ang doorknob.

Tamang-tama naman na nasa harapan ko si Matteo pagbukas ko ng pinto. Nagulat siya ng makita ako.

Tumakbo na ko at niyakap siya. Mahigpit na mahigpit. Grabe! Para akong baliw. Napahawak nalang siya sa magkabila kong balikat. Hindi ko siya binitawan. Hindi ko rin siya hinayaang makapagsalita.

“Matty, I’m so sorry! Ako ang may kasalanan. I don’t know what came over me pero pinagsisisihan ko na yun. God knows how much I missed you. Please, take me back.”

Hindi gumagalaw si Matteo. Ang higpit yata ng pagkakayakap ko sa kanya. Pasensya na, sobra ko lang siyang na-miss.

Bumitiw ako sa pagkakayakap ko sa kanya. Ngayon ko lang ulit makikita ang mukha niya. Pero, teka lang. Bakit gulat na gulat parin siya? At, lagpas ang tingin niya sakin.

“Matty,” sabi ko. “What’s wrong?”

Hindi siya sumagot. Napakamot lang siya sa ulo.

“Oh my God!” sabi ko.

My heart was pounding. May kasama siya?

“Sinong nanjan?” tanong ko sa kanya.

Napabuntong hininga nalang siya. Tapos umiling.

Pinagpawisan ako ng malagkit. Shit!

Naglakas-loob akong humarap sa kasama niya. Dahan-dahan.

Totoo ba ito? Binuking ko sa kanya ang sarili ko?

Gulat na gulat siya sa nakita niya. Hindi niya akalain lahat.

Alam na niya. Alam na…

ni Sharlene.




Oh my God. Pinaglalaruan ba talaga ako ng tadhana? Ang puso ko nalaglag sa paanan ko.

Ang tahimik ng lahat. Walang ni-isa samin ang nagbukas ng bibig para magsalita.

Tinakpan ko ang mukha ko sa kahihiyan. Napaupo nalang ako. Please! Patayin niyo nalang ako.

Tinayo ako ni Matteo at pinaupo sa sofa. Narinig kong naglalakad si Sharlene patungo sa lazy boy. Umupo si Matteo sa tabi ko.

Nakatingin lang ako sa sahig. This is not happening. Hindi pa ako handa ipagtapat kay Sharlene ang lahat. Kaya lang, napasubo na ako.

Tinitingnan pala ako ni Sharlene. Hindi ko napansin. Ano kayang iniisip niya?

“Kelan pa?” Siya na ang bumasag sa katahimikan.

“Eleven months ago,” sagot ko.

“Oh my goodness. Ganun na kayo katagal?” gulat niyang sabi.

Tumango lang ako. Nakatingin sa sahig. Di ko makuhang tumingin manlang sa kanya.

“Over ka, Dan!” biglang sabi niya.

Sa gulat ko sa iniba ng tono ng boses niya, napatingin ako ng derecho sa kanya.

“Bakit?” tanong ko. Napatingin din ako kay Matteo. Siya rin pala nagulat sa naging reaksyon ni Sharlene.

“Diyos ko ha. Itago daw ba? Best friend ba kita? As in?” nakangiti niyang sabi.

Totoo ba to? Hindi ito ang inaasahan kong reaksyon sa kanya. Akala ko magwawala siya at pagsasampalin ako.

“Di ka galit?” tanong ko.

“Sus! Ano pa nga bang magagawa ko? Nanjan na yan eh!” Tumayo siya nilapitan ako. “Alam mo, best friend kita. Kahit na ano ka pa, tanggap kita.”

Niyakap ko siya. Para akong nabunutan ng tinik. Naramdaman ko ring unti-unti umakyat ang puso ko sa dibdib ko. Ok, OA lang. Pero parang ganun na rin ang naramdaman ko sa sobrang saya!

“Salamat,” bulong ko sa kanya.

“Sus! Arte mo!” Nagtawanan kaming tatlo. Hinawakan niya ang kamay ni Matteo. Nakangiti.

Binabawi ko na ang sinabi ko. Mukhang nasa side ko ang tadhana ngayon.

“Swerte mo! Matabang isda ang boyfriend! Naman!” biro niya.

“Loka-loka,” natatawa kong sabi. Inakbayan ako ni Matteo. Masaya rin si loko.

“Bakit ba? Alam mo ba ang bulong-bulungan sa publishing house? Si Matt daw ang number one sa Hottest Bachelor list. Magiging official na yun pag labas ng magazine. Saka grabe! Rarampa si Matt sa Bachelor Bash! Kainggit ka, Dan!” tuloy-tuloy niyang sabi.

“Minsan lang ako swertehin, no!” sabi ko.

“Hey! I’m the lucky one between the two of us. Because you returned,” nakangiti niyang sabi sakin. Ngayon lang ako ulit kinilig. Nakalimutan ko na kung anong pakiramdam nun.

“Ano ba yan! Nakakasuka!” biro ni Sharlene.

Binato ko siya ng unan. Napaka-light na ng atmosphere sa pad ni Matteo. Di gaya kanina na tensyonado.

“Teka lang, ano nga pala ang ginagawa mo dito?” tanong ko kay Sharlene.

“Inaakit si Matt, bakit? May angal ka?” sabi niya.

“Excuse me, malaki ang tiwala ko kay Matty. Di niya ko ipagpapalit sa sexing katulad mo!” natatawa kong sabi.

“Loko ka talaga! Hmmmm… Aminin! Sexy talaga ako!”

Pumarada pa siya sa harap namin ni Matteo. May sayad talaga itong si Sharlene.

“Pero seryoso, nagpunta ko dito para kamustahin ka kay Matt. Diyos ko ha! Sarili kong best friend di nagsasabi sakin. Nagbakasakali lang naman ako baka may alam si Matt sa problema mo. Di ko akalaing ikaw pala ang magsasabi ng lahat.”

Tumango ako. Nakaakbay parin sakin si Matteo. Di na ko nahiya. Hinawakan ko na yung kamay niya.

“Ano ba? Kelangan ba talaga yan?” sabi ni Sharlene sa pag-holding hands namin ni Matteo.

“Inggit ka lang,” biro ko.

“Hay naku. Matawagan nga si Sean!” Tapos napatigil siya. “Ay! Sorry! Hindi pala. Atin lang to.” Tapos nagkiss siya sa direksyon ko.

“Hoy alagaan mo si Sean ha. Saka sabihin mo salamat sa advice niya nung isang araw.”

“Ha? Kelan ito? Nag-date kayo?” Ang OA ng reaksyon niya.

“Hoy tumigil ka nga. Adik ka talaga!”

“Di nga? Nag-advice siya sayo? Shit! Parang mas lalo ko siyang minahal!”

Ito talagang babaeng to, sa isip ko. Pero mas lalo ko siyang minahal bilang best friend ko. Siya na yata ang pinaka-best sa lahat ng best. Gulo no?

“Hay naku talaga! Buti nalang at hindi tayo pinakasal ni Daddy kundi… Nako talaga,” biro niya.

Napatawa ako ng malakas.

“So, Dan. Matagal mo na bang alam? Na yan ang gusto mo?” tanong niya.

“Oo. Nung college pa.”

“Oh my God talaga! Di nga? Over!” gulat siya.

“Oo nga. Kulit!”


“Nung naging kami ni Franz.”

Halos lumuwa yung mata niya. “Franz Bustamante? Naging kayo?”

Tumango lang ako.

“Sus! Baka may ibang sikreto ka pa jan, lubusin mo na. Baka bukas hindi ko na ma-take.”

Natatawa si Matteo sa tabi ko. “Ano ba. Wala na.”

“Sure ka ha?”

“Sira! Syempre naman!” Kinurot ko ang pisngi niya.

Sinakal naman niya ako. “Grabe ka ha! Boyfriend ng bayan ka pala!”

“Ito naman kung maka-boyfriend ng bayan. Siya lang kaya tapos si Matty na.”

“Oy, pero aminin! Ang swerte mo…. Haba ng hair.”

“Hair sa ilong!” sabi ko.

“Loko! Pero sandali. Serious to. Alam na nila Tita?”

“Si Nanay lang. Ayoko ipaalam sa mga kapatid ko.”

Tumango siya. “Good. Tama yan. Basta, I’m happy for you! Sa inyong dalawa. Congrats!”

“Salamat,” sabi ko. “Teka, you haven’t answered me pala, Matty. Will you take me back?” Nakatingin ako kay Matteo.

“Anytime,” sagot niya.

May ginawang sound si Sharlene. Di ko mawari kung ano ba yun. Pero parang kinikilig naman.

“Isa ngang kiss,” sabi niya.

Si Matteo naman, excited! Hinawakan ang ulo at hinalikan ako sa labi.

“Shit!” sigaw ni Sharlene. “Ok, I need to vomit. San nga yung C.R.?”

Nagtawanan kaming tatlo.


Gumaan ang kalooban ko matapos ang lahat ng nangyari. Wala na kong tinatago kina Nanay at Sharlene. Sila kasi yung inaalala kong masasaktan pag nalaman nila ang totoo. Pero hindi pala. Tinanggap rin nila ako ng buong-buo. May mas sasaya pa ba dun? Ah, oo nga pala. Ang makasamang muli si Matteo.

Isang taon. Grabe, pakiramdam ko parang isang linggo palang mula ng maging kami. Ang tagal na pala namin. Ito na yung pinakamahaba kong relasyon. At pinaka-seryoso.

Naikwento ko na rin pala kay Sharlene ang tungkol kay Franz. Yung pangloloko niya sakin, at yung banta niya samin ni Matteo.

“Kapal ng mukha! Asan ang proof niya na kayo nga? Epal talaga,” sabi ni Sharlene.

“Sana tumahimik nalang siya,” sabi ko.

“Ikaw naman kasi! Di ka nagiingat eh!” Hinampas niya ko sa braso.

“Sorry naman,” sagot ko.

“Hayaan mo siya. Wala naman siyang pruweba. Walang maniniwala sa kanya.”

Sa sinabi niyang yun, parang nakaramdam ako ng konting ginhawa.

Pero panandalian lang pala yun.

Dahil isang araw, nakabunggo ko sa grocery ang demonyo.

Nagkita muli kami ni Franz.



“Look who’s here. The famous Daniel,” sabi ni Franz. Peste talaga to.

Tinignan ko lang siya ng masama.

“Oooh. Aren’t you even gonna say ‘hi’?”

“Marami pa kong gagawin. Tumabi ka sa daraanan ko,” sabi ko.

“Ang suplado mo naman. Let’s have coffee muna. Kasama mo ba si boyfriend? Balita ko kayo na ulit.”

Umiinit ang ulo ko habang nakikita ko siya. Pero naisip ko, siguro time na ito para ayusin kung ano meron samin. At baka mapigilan ko pa kung ano ang maitim niyang balak.

Pumayag akong mag-usap kami. Hindi sa kung ano mang rason. I know what I came for. Yun lang at wala nang iba. Kung iniisip niyang nandun ako dahil may pagmamahal parin ako sa kanya, o kaya eh gusto kong maging magkaibigan kami, aba. Nagkakamali siya.

“So kamusta naman kayo?” tanong niya. Fishing?

“Derechuhin mo na ko. Ano bang pakay mo?” sabi ko.

“Ang hot mo naman. Mag-kape ka muna.”

“Kung inaakala mong masisira mo kami, nagkakamali ka. Ako na ang nagsasabi. Nagsasayang ka lang ng pagod. Kaya kung ako sayo, tumigil ka na. Wala ka namang mapapala eh.”

Natawa siya sa sinabi ko. “Wait a minute. Ako ang sisira sa inyo?”

“Diba yan ang gusto mo? Magkahiwalay kami para maging miserable ako?”

“Oh Dan. I thought you were bright pa naman.”

Lalo akong naiinis habang tumatagal.

“Hindi ako ang sisira sa inyo. Ikaw,” sabi niya.

“What the fuck do you mean? You sound like a bastard with a very hurt ego,” sagot ko.

“Whatever. Pero you’re right. Wala naman akong mapapala kung maghiwalay kayo.”

“Bakit mo ba ginagawa sakin to? Bakit ba ayaw mo kong patahimikin?”

“Fine! I admit, nung una, I wanted to destroy you. Yeah, I was hurt dahil I can’t accept being turned down. Ako nagawa nun eh. Pero ikaw, you turned me down a good number of times. Akala ko umaarte ka lang. Yun pala totoo na. So I decided to pick on you. Destroy you if I can. Turns out, di ko na pala kailangan gawin yun. Dahil you’re doing it yourself.”

“What do you mean?”

“Masyado ka naman yatang confined sa mundo niyo ni Matt? You really have no idea sa tinutukoy ko?” tuya niya.

Umiling lang ako.

“Well then. Like I said, ikaw mismo ang sisira sa inyong dalawa. I don’t think you’ve heard of the rumors circulating about Matt and you, am I right?”

Nakatitig lang ako sa kanya.

“There’s alot of buzz about Matt’s sexuality. Ikaw naman kasi. Hindi ka nagiingat. People always see you together. Isn’t it suspicious? Two good looking guys, hindi mapaghiwalay? And you’re always seen going to Matt’s pad, siya naman lagi kang sinusundo sa bahay niyo. Heck! Ang swerte niya to even meet your family. Di mo ginawa yun sakin ah.”

“What’s so suspicious about that? We’re really close friends. Ang dumi lang ng mga isip niyo,” depensa ko.

“Oh come on. Kahit ikaw ganun din ang iisipin mo pag nakakakita ka ng kagaya niyo. Wag kang hipokrito.”

Di ako nakasagot.

“Celebrities thrive because of gossip. Its always about the publicity. Pero, this case is different. Dito, unti-unting nasisira si Matt. Dahil sayo. Kakayanin ba ng konsyensya mo na masayang ang lahat ng pinaghirapan niya? Sa isang iglap, mawawala ang lahat? Tandaan mo, he’s almost there. Yung Bachelor Bash nalang ang hinihintay. And that will ultimately seal the deal sa kanyang celebrity status.”

Eto na naman. Akala ko tapos na ko sa usaping to. Hindi pa pala. Wala akong idea na ganun pala kalaki ang impact ko sa career ni Matteo ngayon. At totoo ba ang lahat ng sinasabi ni Franz? Ayoko man maniwala pero may point siya.

Di ko na hinintay na maubos ko yung kape ko. Umalis na ko.


Pinapupunta ako ni Matteo sa pad niya ngayon. Rest day niya ulit. Sa susunod na linggo na yung Bachelor Bash at sigurado na ang kanyang pagrampa. Bilang Number One.

Hanggang ngayon, ang lakas parin ng kapit sa utak ko ng mga sinabi ni Franz sakin. Di ko maalis talaga. Hindi ko na rin inusisa pa ang lahat ng detalye ng mga tsismis na tinutukoy niya. Ayoko na rin namang alamin.

Nung papunta ako sa pad ni Matteo, para akong tanga. Palingon-lingon. Tinitignan ko kung may nakakakita o nakakakilala sakin. Paranoid ba? Nag-i-ingat lang naman. Ngayon ko pa talaga ginawa eh no, parang huli na yata ang lahat.

Bago ko ipasok yung susi para buksan ang pinto, nakarinig ako ng pagtatalo mula sa loob. Si Matteo at si Tito Jonas. Bakit sila nagaaway? Nakinig ako ng mabuti.

“Have you heard what people are saying?” tanong ni Tito.

“No,” sagot ni Matteo.

“Pinagpe-pyestahan ka na, Matt! Wala ka bang pakialam talaga?”

Walang sagot mula kay Matt.

“Ano ka ba naman! Do you even have the slightest idea what damage this can do to your career?” sigaw ni Tito.

“The hell with what people think. Let them,” sagot ni Matteo.

“Matt, you’re on top now. This is what we’ve been working for. This is what we’ve always wanted! How can you act that way?”

“No, Tito. I never wanted this. You were the only one.”

“Anong pinagsasasabi mo?”

“I can easily give everything up for a normal life.”

“Sabihin mo nga. Ano ba talaga ang namamagitan sa inyo ni Daniel?”

“We’re just friends,” madiing sagot ni Matteo.

“Bullshit! Wag mo kong gaguhin, Matt! Do you honestly think people will believe that crap?”

Di sumagot si Matteo.

“Matt, this guy is ruining your career. Magisip ka naman!”

I’ve heard enough. Tama nga si Franz. Ako ang sumisira kay Matteo.

Imbes na pumasok ako bigla, kumatok nalang ako.

“Stop it. Dan’s here,” narinig kong sabi ni Matteo.

Maya-maya, bumukas na ang pinto. Nakangiti si Matteo. Parang wala lang nangyari. Akala niya wala akong alam.

“Come in,” yaya niya.

Pumasok ako. Tinignan ko si Tito Jonas. Mainit ang ulo. “Good evening, Tito,” sabi ko.

Tinignan siya ni Matteo. Parang sinasabing “Umayos ka!”

Pero gaya ng dati, di niya ko inimik.

Naglakad siya patungo sa pinto. Lumabas, at binagsak ang pinto.

“Don’t mind him. He’s just frustrated with work,” bulong sakin ni Matteo. Niyakap niya ko.

Di ko na siya sinagot. Ninamnam ko nalang ang yakap na yun.



“Are you ok? You seem quiet. You know I get nervous when you’re like that,” sabi ni Matteo.

Umiling lang ako.

“Dan,” sabi niya. Pero hindi ko na siya hinayaang makatapos magsalita. Nahinto siya nang idampi ko ang daliri ko sa labi niya.

Nginitian ko siya. Halatang nagtataka siya, pero hinayaan niya lang ako.

Hinawakan ko ang buhok niya. Dinama ko ang bawat kulot. Ang bawat hibla sa pagitan ng aking mga daliri.

Mula noo, hinaplos ko ang makinis niyang mukha.

Kilay. Pilik mata. Ilong. Baba.

Pinagmasdan ko ang outline ng kanyang napaka-gwapong mukha.

Tinakpan ko ng dalawang kamay ko ang buo niyang mukha. Napapikit si Matteo. Pumikit na rin ako.

Kinabisado ko ang lahat ng nararamdaman ng mga palad ko.

Unti-unti kong naramdaman ang paghalik ni Matteo. Ang lambot ng labi niya. Ang init ng mga halik niya.

Tinanggal ko ang mga kamay ko at pinatong ko sila sa kanyang dibdib. Niyakap niya ako.

Damang-dama ko ang bawat paghinga, paglunok, at pagtibok ng puso ni Matteo.

Dahan-dahan niyang tinaas ang suot kong damit. Pinasok ang mga kamay at hinaplos ang aking likod, habang ako nama’y pinisil ang kanyang matikas na mga braso.

Binigyan ko siya ng isang mabilis na halik sa labi. Tapos isa pa. At isa pa uli.

Mabigat ang paghinga ni Matteo.

Hinalikan ko siya muli, isa sa magkabilang pisngi. Naramdaman kong humigpit ang yakap niya sakin.

Pinasok ko ang mga kamay ko sa loob ng kanyang t-shirt. Ang kinis ng dibdib niya, pati na rin ang kanyang tiyan. Dahan-dahan kong tinanggal ang suot niya.

Tinignan ko siya sandali. Napakaswerte ko sayo, Matteo.

Kinuha ko ang kamay niya at dinala siya kwarto.

Tinulak ko siya pahiga sa kama.

Pumatong ako.

Ang ganda ng ngiti niya. Nakakatunaw talaga.

Hiningahan ko siya sa tenga. Nakiliti siya.

Halik sa likod ng tenga. Halik sa leeg. Halik sa Adam’s Apple.

“You like that?” bulong ko.

Tumango lang siya habang nakapikit.

Tinuloy ko na ang ginagawa ko.

Kinuha ko ang kamay niya at tinaas ko. Pinatong ko ang ulo niya sa kanyang mga palad.

Pinagmasdan ko siyang muli. What a magnificent sight.

Minasahe ko saglit ang kanyang dibdib. Pababa sa kanyang tiyan.

Gustong-gusto ko ang pakiramdam ng balat niya sa aking mga palad.

Bahagya akong umurong. Umayos ako para hindi kami parehong mahirapan.

Nilanghap ko ang kabuuan niya. Ang bango. Amoy baby. Pilit kong tinandaan ang amoy ng lahat ng sulok ng kanyang katawan. Ayokong malimutan to.

Tinanggal ko na ang suot ko.

Kumapit sakin si Matteo. Maya-maya ay inilapat niya ang katawan ko sa katawan niya.

Ang init. Nakakapaso. Nakakabaliw.

Inikot niya ako at siya naman ang puma-ibabaw.

Binigyan niya ako ng isang matinding halik sa labi. Ang tamis ng labi niya. Ang lambot ng dila niya. Ang lagkit ng laway niya. Ang init ng hininga niya.

Napakapit ako sa kanya. Napakasarap ng pakiramdam ko. Parang ngayon ko lang naranasan ang ganito.

Ang sarap pagmasdan ni Matteo na sobrang pawis.

Hirap at sarap.

Pagod at ligaya.

Katawan sa katawan.

Isa kami ngayong gabi.

Isa kami sa paggalaw. Isa kami sa bawat pag-ungol. At nag-i-isa ka lang para sakin, Matteo.

Pumatak ang luha ko ng di ko namamalayan.

Humalo sa tagaktak kong pawis.

Sobrang ligaya. Sobrang sarap. At sobrang hirap.

“I love you, Danny,” sambit ni Matteo.

Kinagat ko ang labi ko.

Pumatak muli ang aking luha.

“You’re my everything. This is for you,” sabi niya sakin.

Ikaw din ang lahat para sakin.

Hanggang sa huli, ako’y iyo.

Sa sobrang pawis, dumulas ang singsing ko. Gumulong sa sahig.

Mahal na mahal kita Matteo. Gagawin ko ang lahat para sayo.

Napapihit siya habang nakahawak sa balikat ko.

At nadama ko, ang init ng kanyang pagmamahal.


Nakatulog ng nakadapa si Matteo. Nasa tabi niya ako.

Napagod siya ng husto.

Normal na ang kanyang paghinga.

Parang anghel lang na nasa kama.

Binigyan ko siya ng isang halik sa pisngi.

Bahagya siyang gumalaw.

Ibinulong ko nalang ang gusto kong sabihin.

“I love you, Matty.”



Isang taon mahigit na ang nakalipas mula ng umalis si Matteo ng Pilipinas. Matagal na kaming walang communication sa isa’t isa. Malimit ko parin siyang maalala, pero hanggang dun nalang yun. That’s all it is, a memory.

Single parin ako. Hindi ko rin naman binalikan si Franz. Wala narin naman talaga akong balak. Poot lang ang nararamdaman ko sa kanya. Isa lang ang mahal ko. Hanggang ngayon, si Matteo lamang.

Simula nung maghiwalay kami, mas naging madalas ang paglabas namin ni Sharlene. At kasama namin si Sean. Kung dati eh hindi maganda ang naging pagsasama namin ni Sean, ngayon siya na ang naging pinakamalapit kong kaibigang lalaki.

Malapit na ang 28th birthday ko. Sumobrang advanced birthday gift ang natanggap ko bago ang nakalipas na bagong taon. Yep, nakuha ko rin ang inaasam-asam kong promotion. Hindi na ako ahente. Isa na akong Junior Branch Manager. Sa wakas, natupad ko na rin ang pangarap ko. Sana, sa susunod makamit ko rin ang posisyong Branch Manager. Well, hindi naman masamang mangarap.

Kasama ko nag-celebrate in advance ng birthday ko ang lahat ng mga malapit sakin. Naron ang buong pamilya ko, sina Nanay, Charles, Bong at Joyce. Naron din sina Sharlene, Tito Gary, Tita Lani, Fredrick, at ang kauuwi lang galing Amerika na si Kuya Arthur. Syempre, pwede bang absent si Sean? Di sinakal ako ni best friend nun. Kasama rin ang mga kaibigan kong galing trabaho, sa pangunguna ni Tito Ric. Ngayon lang ako nagdiwang ng ganito kalaki. Sobrang saya ko. Mas masaya siguro kung nandito si Matteo. Alam ko matutuwa yun pag nalaman niyang nakamit ko na ang pangarap ko. Pero, wala siya eh.

San na kaya siya ngayon? Kamusta na kaya siya?

Isang araw, may sorpresa akong natanggap.

Pagkalabas ko ng opisina, may nakita akong matangkad na lalaking nakatayo sa may pintuan. May hinihintay yata. Pagtingin ko ng mabuti, nagulat ako. Si Matteo. Tumingin siya sakin. Kumaway.

Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin ng mga oras na yun. Sobra kong na-miss itong tao na to. Pero maraming tao. At iba na ang sitwasyon ngayon. Sa totoo lang, gusto ko siyang yakapin ng mahigpit at halikan.

Siya ang lumapit sakin. Nanigas na naman kasi ang buo kong katawan.

“Are you free tonight?” tanong niya.

Tumango lang ako.

Naglakad na kami. Pareho kaming tahimik. Nagpapakiramdaman siguro. Ito kasi ang unang pagkakataon na nagkita kami pagkatapos namin maghiwalay. Dun kami nagpunta sa Italian Restaurant kung san siya pumirma ng kontrata sakin.

“You look good. Better than the last time I saw you,” sabi niya.

“Salamat. Ikaw rin. Mas lalo ka pang gumwapo,” sabi ko.

Tumawa siya. Namiss ko yung tawa niya.

“Why did you leave?” tanong ko.

Tumingin siya ng direcho sakin. “Why did you? Why walk out on me?”

“I did it because it was the right thing for you. I can’t take the fact that I’m standing in the way. You were this close to realizing your dreams, Matt. I can’t let you miss that opportunity because of me,” paliwanag ko.

“Did it ever occur to you that maybe it wasn’t what I always wanted?” sabi niya. “Thanks for playing the hero, but it wasn’t at all necessary. What I wanted more than anything is a normal life with the one I love.”

“I didn’t have any other choice, Matt,” mahinang sabi ko.

“Who told you to choose?” tanong niya.

Hindi ako nakasagot. Ngayon ko naramdaman ang pagsisisi. Pinangunahan ko siya. Ngayon eto ako, mag-isa. Di niya sinipot ang Bachelor Bash. Lumipad siya patungong Amerika matapos ko siyang iwanan sa ikalawang pagkakataon.

Ilang minuto rin kaming natahimik. Ako ang bumasag sa katahimikan.

“Then why come back, Matt?” Ang hirap sa kalooban. Gusto kong maiyak, pero naubos na yata ang luha ko.

“Because I left something.”

“Ano yun?” tanong ko.

“My heart,” sagot niya. “I left it with you.”

Shit. Mas lalo lang akong nahihirapan. Ok na ko eh. Akala ko naka-move on na ko. Hindi pa pala.

“Ano ba, Matt. Pinapahirapan mo ko lalo eh,” mahina kong sabi.

Pinagmasadan niya lang ako.

“What do you want me to do?” tanong ko.

“Keep me in your memory,” sabi niya.

Huh? Ano to, totorturin ko ang sarili ko habambuhay?

“Matt,” pero di ko natapos ang sasabihin ko dahil may napansin ako. May singsing si Matteo sa kaliwang kamay. Sa ring finger niya.

Napansin niya yatang nakita ko yun. Umamin na siya. “I’m married now, Dan.”

Oh my God. Wala na bang mas masakit pa dito? Naglaho na ang pagasa kong magkaka-ayos pa kaming dalawa. Wala na talaga.

“She’s awesome. Maybe in the future you two can meet.”

Ah ganun ba. Tinignan ko siya sa mata. Mukha naman siyang masaya. Akala ko nuon ako na ang magiging dahilan ng kasayahan niya, hindi pala.

“She’s pregnant now. In two months’ time, I’m gonna be a Dad,” sabi niya.

“I know you’ll be a great Dad.” I tried my best to keep my composure.

“Remember the time I promised you that someday, magiging surname ng pangalan mo ang surname ko? I’m keeping that promise, Dan,” sabi niya.

Ano? Pano pa mangyayari yun, eh may asawa ka na? At kahit na wala kang asawa, hindi parin yun mangyayari.

“What are you saying?” naguguluhan kong tanong.

“I’m naming my son after you. Daniel Marc Rutigliano.”

Di ko na napigilan ang sarili ko. Naiyak na ako.

“Dan, you’re the best thing that ever happened to me. I will never forget you. Us,” sabi niya.

Tumango nalang ako dahil hindi ko na kaya magsalita.

“It may seem that I belong to her, but my heart belongs to you. Don’t ever forget that,” tapos hinawakan niya ang kamay ko.

Patuloy lang ang tulo ng luha ko. Hindi ko maipaliwanag kung ano ang talagang nararamdaman ko.

“Walking away doesn’t mean I’m leaving. It just means that I’ll be loving you from afar.”

Wala na akong nasabi. Tanging hikbi lang ang naisagot ko sa kanya.

Tumayo na si Matteo. After one final look at me, he walked away.

Sinundan ko siya ng tingin.

Hindi na siya lumingon.

Naiwan akong magisa.

With my thoughts.

Sadyang malupit ba ang tadhana? O ito na talaga ang nakalaan para sakin simula’t sapul? Marahil, pareho silang tama. Marahil, ang tunay kong kaligayahan ay ang aking pamilya at mga kaibigan. Kakalimutan ko ba si Matteo? Hindi rin. Pilitin ko man yung gawin, alam kong hindi ko kaya. Dahil gaya ng sinabi niya, he’s also the best thing that happened to my life. So bakit ko naman kakalimutan ang isang napakagandang bagay?

Tumayo ako at nagpunas ng luha.

Kaya ko to.

Lumabas ako ng restaurant ng taas noo. Huminto ako saglit at dinama ang mahinang ihip ng hangin. Nagumpisa akong maglakad, pero iba sa direksyong tinahak ni Matteo.




Three and A Half Hours

Chapter 1


Physics: 94 over 100.
Math: 90 over 100.
English: 98 over 100.
Social Studies: 92 over 100.

Matataas lagi ang scores na nakukuha ko. But guess what? Never akong nakakuha ng perfect score. Sabi nila, almost perfect na daw ako. Pero kita mo nga, asaan ang 100 out of 100 sa exams ko? Hindi ako perfect, at never akong magiging perfect. Pero…gusto ko.

My name is Jino Anthony Mendez. 15 years old. Malinis akong tao. Ayaw ko sa madumi. Ayaw ko sa mababahong lugar. Marami akong ayaw. Minsan nga, mga classmates at friends ko, naartehan na sa akin eh. Madalas din akong mag isa, nagbabasa ng libro at nag-aaral. Pilit kong ginagawang perpekto ang pag aaral ko. Malay niyo, one of these days, maging perfect ang scores ko. Hay, how I wish talaga na mangyari na yun.

3rd year high school. Wow. Isang taon nalang, 4th year na. Next year, college na. Nakakatuwa. Excited na ako. Sabi pa sa akin ng classmates ko, tyak daw hindi daw ako mahihirapan sa college kasi ngayong high school palang daw, parang college na ako umasta dahil sobrang seryoso akong mag-aral. Candidate kasi ako for Valedictorian.

Pero may mga bagay talaga na hindi may mga tao kang makikilala…

Habang papunta ako sa classroom pagkatapos kong kunin ang mga test papers ko sa Faculty, may nakasalubong akong isang lalaki. Ang tangkad nya, mga 5’9 siya (5’7 lang kasi ako. Nakakahiya). Tapos bigla nya ako kinausap.

“Hey, ikaw ba yung best candidate for Valedictorian? Si Jino Mendez?”

Huh? Best candidate?

“Uhm…ako nga si Jino Mendez pero hindi ako ang best candidate for Valedictorian. Perhaps you were referring to someone else…”

Natawa yung lalaki.

“Eh diba sinabi ko yung name mo? Eh di ikaw nga ‘yon”

Medyo pilosopo ka dong ha. Nginitian ko nalang.

“Okay. Yes, what’s your concern?”

“Uhm…kasi, you’re from the cream section, right? So, adviser mo si Mrs. Rodriguez. Kasi, bagsak ako sa 1st grading exam nya sa English, so baka pwede mo akong…”

“Ano gagawin ko?” sambit ko naman.

“Pwede mo akong…tulungan?”

Tama ba ang narinig ko? Kaka-meet palang, parang ang laki na ng pabor na hinihingi sa akin?

“Huh? B-bakit…Bakit ako?”

“Eh kasi…matalino ka, syempre dapat dumikit ako sa matalino. At for sure, matutulungan mo ako. Favorite student ka ata nun…teka, ano ba ginagawa mo sa kanya? Sinisip-sipan mo ba? Hahaha” sabi nya sa akin.

Medyo…nainsulto ang ego ko dun ha.

“Look, Mr. Whoeveryouare, go find someone else. I’m not sip-sip cause I’m not a straw, okay? So, before I punch you, umalis ka sa harapan ko, okay?”

Nag-walk out ako. Tawa sya ng tawa sa akin.

“Hoy! Ganyan ba mga valedictorian? Masusungit? At hindi ako si Mr. Whateveryayayoursuchaloser! Darryl ang pangalan ko…DARRYL!”

Sinigaw pa nya ang name nya ha. Sige, nice meeting you Darryl. Sana, di na mag cross ang landas naten. Nakakasira siya ng araw.

Chapter 2

Bumalik na ako sa classroom, at umupo sa desk ko. Napansin kong nakatingin sa akin si Alex, ang isa kong kaibigan na parang laging lutang, pero hindi, mabait ito. Alexandro Dizon ang tunay nyang name, kaso ayaw nyang binabangit ang buo nyang pangalan. Hindi ko alam kung ano ang tunay na rason pero sabi nya “basta”.

“Nakabusangot ka na naman, tikboy!” sabi sa akin ni Alex.

“Oo nga, napansin ko din kanina yun pagpasok nya” dagdag naman ni Daphne, or Daph.

Si Daphne Barrios ang maituturing kong best friend dito sa school. Matalino siya, sa katunayan isa rin siya sa mga candidates for Valedictorian sa batch namin. Sya ang lagi kong sinasabihan ng mga problema ko.

“Ah wala naman…”

“Kalimutan mo na nga muna yan Jino. Itsura mo, “wala naman”. Asus, mamaya, manlilibre ako!” sabi ni Alex sa akin, halatang pinapagaan ang mood ko, gaya ng parati nyang ginagawa.

“Wow, sosyal ka ha. Sige ha”

Nuong lunch break, akalain mong ang daming binili sa amin ni Alex. Pizza, burgers, Fit N’ Right tapos Caesar Salad. Wow.

“Thanks Alex ha. Gusto mo ata kaming patabain” sabi ni Daph. Natawa nalang ako dahil masaya kaming kumakain. Ang kulit ni Alex, may kinukwento siya about duon sa pinsan nya na 10 years-old na, umiihi pa sa kama. Tapos ang dami pa nyang kinukwento kagay nung mabahong paa daw nung ex-girlfriend nya, kung paano siya mangodigo minsan at iba pa. Tawa kami ng tawa ni Daph.

Habang kumakain ay nakita ko nanaman ang isang pamilyar na mukha. Yung mukha na nakita ko kanina lang. Si…Darryl? Yes, Darryl nga ata yun. Natatandaan ko dahil siya lang ata ang taong may pinaka-brown na kulay na mata na nakilala ko. Naglalakad siya papunta sa table duon sa may likuran. Malayo ang table ko sa kanya, kaya hindi rin nya ako napansin.

“Daph, kaya medyo mainit ang ulo ko kanina, kasi dahil may bumati sa akin kanina” sabi ko kay Daph, na naka upo sa kaliwa ko.

“Sino?” sagot naman nya sa akin. Nakinig na din si Alex.

“Yung Darryl ba yun”

“Ay talaga?” singit naman ni Alex.

“Si Darryl Alfonso, yung taga Section IV”

“So, kilala mo siya?” sagot ko naman kay Alex.

“Abay oo naman. Wala ka kasing alam sa mga underground section dito sa atin eh. Yang si Darryl, madalas ko yang makitang nagyo-yosi sa labas at madalas mahulihan ng kodigo sa exams. Suki siya ng guidance office” explain naman ni Alex.

“Yuck. Naninigarilyo pala siya” sabi ko naman.

“Interesting yung character nya ha. Asaan ba siya?” tanong sa akin ni Daph. Tinuro ko si Darryl sa kanya.

“Ayun oh. Yung nakaupo sa may kanan. Yung nakaharap…dito?”

Patay. Nakita ako ni Darryl na nakaturo sa kanya. Tumayo siya sa kanyang upuan…at naglakad…papunta sa table namin.

“I..I..I need to pee” sabi ko sabay tayo at lakad ng mabilis. Nagulat nalang sina Daph at Alex sa akin.

Mabilis akong naglakad, hindi papunta ng banyo pero palabas ng canteen. Napahiya ako duon ah. Ngayong nalaman ko na underground pala itong si Darryl, I’m in trouble. As in.

Sa bawat hakbang ko, ramdam kong may sumusunod.
Sa bawat lingon ko, may nakikita akong sumusunod.
Malapit sa akin.
Sige parin ang sunod kahit na mabilis na ang lakad ko.
Hangga’t ako ay lumingon.

Sinundan ako ni Darryl.

Chapter 3

“Bakit mo ako tinuturo?” sabi niya sa akin. Halata sa tono ng boses nya na medyo galit siya. Ako naman ay anduon lang, nakatingin sa kanya, gulat at tahimik.

“Hoy, bakit ka nga tumitingin?” tanong nya ulit. Wala parin akong imik.

“Pipi ka ba? Kanina lang nagsasalita ka ha” sabi nya ulit. Sumagot na ako.

“Wa…wala. Na ikwento ko kasi na nakausap kita kanina, kaya ayun, tinuro kita” Medyo ninenerbyos ako dito. After nung nalaman ko na medyo bad boy pala itong si Darryl, mahirap na.

“Ah…akala ko naman kung ano na” sabi nya sa akin. Nakahinga din ako ng maluwag.

“Anyway, ano bang class mo mamaya?” dugtong nya. Nagulat naman ako sa tanong nya.

“Ha…uhm, Home Economics nalang atsaka Arts…bakit?”

“Wala lang natanong ko lang.”

Natahimik din siya ng ilang sigundo. Tapos nagsalita siya ulit.

“Teka..alam kong hindi mo pa ako kilala at hindi pa tayo friend pero…pwedeng humingi ng favor?” sabi nya sa akin. Medyo halatang kabado siya nung sinasabi nya yun. Tumango lang ako, senyales na ituloy na nya ang sasabihin nya.

“Pwede bang magkita tayo sa tapat ng school? Uwian? May sasabihin kasi ako” sabi nya.

“Eh, sabihin mo na kaya ngayon?”

Napatitig lang sya sa akin, para siyang kinakabahan. Anong nangyari sa kanya?

“Ma…ma…mamaya nalang! Kasi may klase pa ako. Mahaba-habang kwentuhan kasi ang kailangan…at yosi. Sige na, ba-bye!” bigla nalang siyang tumakbo after nun. Natulala ako na naiwan duon.

Bumalik na ako sa table namin. 10 minutes nalang kasi, tapos na ang break. Pagbalik ko duon, napansin ni Daph ang reaksyon sa mukha ko.

“Mukha kang nag donate ng dugo. Ang putla mo. Bakit?”

“Uyyyy ikaw ha. Anong ginawa mo sa CR? Ang tagal mo ha” sabat naman ni Alex sabay tawa ng malakas.

“Sira. Wala, kinausap kasi ako ulit ni Darryl…” sabi ko naman.

“Hala ka!” sabi ni Alex. Nananakot ata. Di ko nalang siya pinansin. Ewan ko ba.

Uwian na ng mga 3rd year ng 2:00. Lumabas na lahat ng estudyante mula sa kanya-kanyang classroom. Ako naman ay naiwan pa sa loob at kinokopya pa ang mga kakailanganin kong notes sa libro. Nauna na sina Daph at Alex, dahil si Daph ay pupunta pa ng ospital dahil na-confine yung kapatid nyang bunso. Si Alex naman, gigimik ata.

Mga 30 minutes na akong nagsusulat ng notes duon, ng may maalala ako.

May gusto palang kumausap sa akin. Si Darryl.

Dali-dali akong tumayo sa desk ko at lumabas. Hindi ko na napatay ang aircon dahil sa pagmamadali ko. Lumabas ako ng school at nakita ko duon si Darryl, nakatayo.

Unti unti akong lumapit. Sa tirik na tirik na araw, medyo namumula ang maputi nyang pisngi. Hindi kasi ako ganun kaputi eh. Sorry naman. Ang daming nasindihang sigarilyo sa may paanan nya.

“Ang lakas mo namang manigarilyo!” bungad ko sa kanya. Nagulat siya sa akin. Huling hit-hit na nya iyon at itinapon na nya.

“Ang tagal mo kasi. Isang kaha na naubos ko”

“Ano? Isang kaha? Kadiri.”

“Kadiri ka diyan. Cool kaya” defense naman nya.

“Anyway, ano bang sasabihin mo sa akin?” nagmamadali kong sabi sa kanya.

“Upo naman tayo” sabi nya.

Umupo kami duon sa may bench sa tapat ng mini-restaurant. Wala masyadong kumakain duon. Sabi kasi nila di daw masarap ang luto. Pagkaupo namin, medyo lumayo ako ng konti kay Darryl. Amoy na amoy ko kasi ang sigarilyo nya. Nakakainis na nga eh. Gusto ko siyang layasan.

“Oh, anong sasabihin mo?” sabi ko naman.

“Bagsak kasi ako sa English nuong nakaraang 1st grading. Sabi ni Mam Rodriguez, kailangan ko daw bumawi ngayong 2nd grading. Delikado daw kasi ako. Eh nalaman ko na ikaw ang pinaka-matalino sa batch natin, kaya naisipan kong magpatulong sayo. Sige na, wala lang kasi talaga akong malapitan eh” paliwanag nya sa akin.

“Wala ka bang malalapitan na classmate mo? Bakit ako?”

“Hindi mo lang alam. Halos lahat ng classmate ko takot sa akin. Kasalanan ko rin kasi eh. At…kaya ikaw…kasi…mukha kang mabait at…at…mukhang madaling mag-adjust sayo” sabi niya sa akin. Nag-isip muna ako sandali bago ako nagsalita. Mukha naman kasing mabait itong si Darryl, kumpara sa mga sinabi ni Alex eh…na sa kung iisipin, parang wala lang talaga.

“Sige na nga. Ano bang gusto mong oras? At ilang araw sa isang linggo?” tanong ko.

“Hmmm…twice a week nalang siguro. After class…ikaw bahala kung ilang oras”

“Okay. Three and a half hours…para mabilisan tayo. Malapit na ang exam.” sabi ko. Para akong professor ha.

“Di nga? Ang tagal naman nun! Three hours tapos puro aral? Parang di ko kakayanin!” reklamo nya sa akin. Napakamot siya ng ulo at napakunot ng noo. Seryoso akong humarap sa kanya.

“Anong mas di mo kakayanin? Ang bumagsak or mag-aral ng three and a half hours?” diretsang tanong ko sa kanya.

Tahimik ulit siya. Nakakunot parin ang noo nya at parang kinakabahan. Kamot ng ulo dito, kamot doon. Naghihintay lang ako kung ano isasagot nya.

“Sige na nga! Fine, three and a half hours”

Papayag din pala ito eh.

“Sige, deal” sabi ko sa kanya.

“Ililibre nalang kita after ng sessions natin. Nakakahiya naman ang for free sessions. Sobra. Salamat talaga Jino ha.”

“Sure. Basta magpaka-bait ka ha. Ayaw ko ng pasaway na estudyante. At ayusin mo yang uniform mo. Ang baho mo na. Amoy yosi ka.” sabi ko, sabay tayo at alis. Di ko alam kung bakit ko ginawa yun. Lumingon ulit ako sa kanya…

Nakangiti siya sa akin. Parang sobrang nagpapasalamat sa tulong ko sa kanya. Masarap din sa pakiramdam na makatulong ka sa iba no. Siya ang 6th student na i-tututor ko.Sana ma-handle ko siya ng maayos.Sana makatulong ako.Sana, maka pasa siya.

Chapter 4

Pagkatapos nuon ay umuwi na ako ng bahay. Mga 4:30 na ako nakauwi dahil medyo matrapik. Pagdating ko sa bahay ay si Aling Delia na agad ang bumungad sa akin. Ano daw ang kakainin ko mamayang dinner? Mapili din kasi ako sa pagkain. Sabi ko sa kanya, maghanda nalang siya ng mixed vegetables at coleslaw sa akin. Mag titinapay nalang ako. Ewan ko ba, pero super light lang dapat ang dinner para sa akin. Minsan lang ako mag-rice.

Pag-akyat ko sa kwarto ko ay nilapag ko ang gamit ko, tapos nagtangal ng sapatos. Nagpahinga lang ako sandali at nag-shower na kaagad. Ayaw ko ng amoy byahe, kaya naliligo ako kaagad para maalis. Maraming nagsasabi sa akin na sobrang arte ko daw para sa isang lalaki, pero ganun talaga ako. Gusto ko lang kasi talagang maging malinis at maayos ang lahat. After maligo, ARAL, aral, aral at aral. Ni-ready ko na din ang mga ipapareview kong lessons kay Darryl bukas. Nawili ata akong mag-aral ngayon dahil bumaba na ako eh dinner na.

Nagkwentuhan kami ng pamilya ko. As usual, joke time lagi si Daddy pati na si Ate Hannah. Masaya kaming pamilya, wala namang gaanong problema. Sakto lang.

Madalas may nagtatanong sa akin: Bakit daw wala pa akong girl friend? Eh sa wala akong panahon sa ganyan eh. May babae kasi nuong 2nd year high school ako. Pangalan nya eh Diane. Na in-love ako sa kanya ng sobra, only to found out na aalis na pala siya patungong states. Isang linggo din akong umiyak nuon ha. Alam nila Daph at Alex yun. Simula nuon, mas dinagdagan ko ang oras ko sa pag-aaral. Yung oras para sa love, napunta sa pag-aaral.

Fast forward na nga. Kinabukasan sa school, medyo maaga akong pumasok. 8:30 palang nasa school na ako, eh 9 am ang class namin. Nag stay ako duon sa student lobby, palagi kaming tambay duon nila Daph at Alex nung 2nd year after class or kapag absent ang isa kong teacher. Ngayon, madalang na kaming magpunta duon.

Habang nagrerelax ako sa upuan, may biglang tumawag sa akin.


Sino yun? Pagka lingon ko, si Darryl pala.

“Oh, Darryl? At bakit master ang tawag mo sa akin? May pangalan kaya ako” sabi ko naman.

“Eh master, syempre, ikaw ang magtuturo sa akin, kaya dapat ka lang tawagin na MASTER!” paliwanag nya sa akin. Ang hyper nya ngayong umaga.

“Masyado kang magalaw! Nahihilo ako sayo”

“Ay sorry master.” sabi nya saka umupo sa tabi ko.

“Master, saan mo ba gustong mag aral tayo mamaya?”

“Hmmm…hindi ko pala yan nasabi sayo yan kahapon. Sige, pwedeng dito nalang, kung okay lang sayo”

Ngumiti siya sa akin tapos sabi nya, “Okay master! Walang problema, kahit saan, basta turuan mo lang ako”

Tuwang tuwa si loko.

“Siguraduhin mo lang ha. Dapat, seryoso ka talaga na matuto. Kahit anong effort ko sayo kung hindi ka naman 100% committed, wala ring silbi” sabi ko sa kanya.

Nagulat ako sa kanya. Hinawakan nya yung kamay ko. Ang higpit nga eh. Hindi lang basta hawak, parang hawak ng….mag syota?

“Seryoso ako, master” sabi nya. Tapos, siya naman ang biglang umalis. Tapos tumingin sya ulit sakin, tapos nag sign sya. Ewan ko ba, ang hirap i-describe, parang kinatok nya yung dib-dib nya tapos tumuro sakin. Ewan ko, ang weird nya.

Umalis na rin ako kasi narinig ko nang nag ring ang bell. Parang ang bilis naman ng oras. Di pa nga umiinit ang bench na kinauupuan ko eh, time na agad. Pagpasok ko sa classroom ay kadarating palang ni Daph. Si Alex, wala pa pero sabi nya aabsent daw sya ngayong araw na ‘to. May topak nanaman ang lokong yun. Pagka upo ko…

“Daph” sabi ko habang kinakalabit ko siya. Humarap siya sa akin, tila curious.

“May nagpapatutor sa akin mamaya”

“Sino naman?”

“Si Darryl Alfonso. Yung sinasabi ko sayo kahapon” sabi ko, tila ninenerbyos. Nagulat si Daph sa akin.

“Seryoso ka? Akala ko ba hindi kayo okay nun?”

“Akala ko rin eh. Kaso, yun pala, gusto daw nyang magpaturo sa akin sa english, kasi binagsak siya ni Mam Rodriguez last grading”

Napakunot ang noo ni Daph at tumingin sa akin ng diretso.

“Eh bakit sa lahat pa ng people, sayo pa siya lumapit?”

Napaisip din ako…at nagulat.

“Ha? Ewan ko. Sabi nya kasi…mukha daw akong mabait”

Tumawa ng malakas si Daph. Nagtinginan sa kanya yung iba naming classmates.

“Alam mo siguro crush ka nun”

Dun ako nagulat ng todo.

“Hoy mahiya ka nga! Ang tikas-tikas ng dating nun. Ano ka ba…walang ganyanan!”

Tawa parin ng tawa si Daph. Medyo naaasar na ako pero okay lang. Ganun naman yun eh, pag nagsimula nang tumawa, parang wala ng bukas.

“Ikaw talaga Daph!” sabi ko at nakitawa na rin lang ako.

“Ano ba ang pagaaralan niyo?” tanong ni Daph sa akin.

“Ang ganda ng tanong mo! Syempre, lessons” sabi ko sa kanya. Tawanan lang kami ng tawanan.


Naglalakad na ako papunta duon sa student lobby. May nakita akong lalaki na naka cap na naka upo duon sa table na lagi kong inuupuan. Nang lumingon siya at tinanggal ang cap, si Darryl pala.

“Wow. Punctual” sabi ko sa kanya, seryoso ang mukha ko. Sya naman, todo ngiti.

“Master! Ano lesson natin ngayon?” tanong niya sa akin. Umupo ako sa upuan sa opposite side nya. Magkaharapan kami.

“Ang baho mo nanaman. You smell like a burning nicotine and tobacco” sabi ko sa kanya. Nakatakip pa ako ng ilong.

“Master naman…alam mo namang di ko mapigilan eh”

“Pwes pigilan mo. Ayoko ng amoy yosi ka kapag may lessons tayo. You know that smoking can cause bad breath, yellow teeth, breathing problems, heart diseases, cancer sa lungs, and worst, DEATH” seryoso kong pagkakasabi sa kanya. Natulala siya sa mga sinabi ko. As in, wala siyang sinabi na kahit ano.

“So ano, are you going to quit smoking or not?”

Napayuko siya at may kinuha sa may bulsa nya sa polo. Isang stick ng sigarilyo. Tinignan nya ito at inamoy. Tapos tinapat nya ito sa mukha ko.

“Anong gagawin mo?” tanong ko sa kanya. Medyo nababad trip na ako.

Sa gulat ko, bigla nyang binali ang stick ng sigarilyo sa harapan ko.

“Ayan master. I will try my best”

Tinapon nya ang baling yosi sa may basurahan. Nagulat naman ako sa ginawa nya. Simula nuon, seryoso na ang mukha niya.

Sinimulan na namin ang pag-aaral. Tinest ko ang writing skills nya. Jusko, medyo mahina siya sa grammar. Eh ang English sa amin eh more on writing. Sa 2nd grading, speech writing ang exam. Naku, kailangan ko syang tutukan ng maigi.

“Master, masakit na ang ulo ko” sabi nya sa akin. tatlong oras na kasi kaming nagaaral.

“30 minutes pa, Darryl. 30 minutes”

“Master, pwede bang tawaran ko muna?”

Hindi ako nagsalita. Patuloy ako sa pagsusulat. Napansin ko siyang nakakunot at pinagpatuloy nalang ang pagbabasa ng libro.


“Hay salamat! Tapos na ang three and a half hours. San mo gusto kumain?” tanong nya agad sa akin. Ang saya-saya nya.

“Wag na. Next time mo nalang ako ilibre” sabi ko sa kanya.

Ang kulit nya. Hinatak nya ang kamay ko at dire-diretso kami ng lakad.

“Uy, san mo ako dadalhin?”

“Naku master, kailangan kitang ilibre. Ang dami kong natutunan sayo ngayon” sabi nya sa akin.

Pagkalabas namin ng school. Nakakakapit parin ang kamay nya sa akin. Nagtitinginan na ang mga tao. Nakakahiya.

Chapter 5

“Ano ba, Darryl? Bitiwan mo nga ako. Nakakahiya na” pabulong kong sabi sa kanya. Binitiwan nya ng marahan ang kamay ko.

“Eh ikaw kasi Master eh, ayaw mo pang mag palibre” sabi naman nya sa akin. Ang kulit talaga nya. Sa sobrang kulit nya, wala na akong nagawa kung hindi pumayag. Medyo nahihiya din naman kasi ako, pero sabi nga sa kasunduan namin, ililibre nya ako after our tutorial class.

“Saan mo gustong kumain?” tanong nya.

“Kahit saan”

“Walang kainan na ang pangalan ay Kahit Saan” sabay tawa.

“Pilosopo! Sige na nga, duon nalang tayo” sabi ko habang tinuturo yung coffee shop duon sa may tapat ng school namin.

“Sure ka ba?” tanong nya. Tumango nalang ako. Tapos, lumakad na kami papunta duon sa coffee shop. Pagbukas namin ng pinto, wala masyadong tao. Mga tatlong table lang ata ang may tao, out of six: Isang babae dun sa table na malapit sa bintana sa left side, tapos sa likod nung table nya, tatlong estudyante, dalawang babae, isang lalaki. Sa table naman sa may bandang bar, isang lalaki at babae. Duon kami umupo sa may malapit sa pinto.

“Order ka na, master” sabi nya sa akin.

“Huy, hinayhinayan mo naman ang pagtawag ng master. Medyo nakakahiya” sabi ko, tapos napangiti ako.

“Marunong ka pala ano?”

Napatingin ako sa kanya, kasi tumitingin ako ng oorderin.

“Marunong ng ano…?”

“Marunong ngumiti” sabi nya. Akala ko naman kung ano na…ha?

“Asus. Syempre, tao ako” sabi ko, tapos tumawa ako.

“Aba, at marunong ka ding tumawa!” sabi niya ulit.

“Sanalagi kang ganyan, ano?Parahindi ka mukhang laging mananapak. Haha. Kaya siguro single ka, kasi lagi kang nakasimangot. Natatakot sayo ang mga girls!” pagpapatuloy nya. Humarap ako sa kanya at napangisi.

“Hindi naman sa ganun. Masyado lang akong busy at walang panahon dyan sa love life na yan. Mas maraming important things na kailangan kong problemahin, kaysa sa love na yan” sabi ko. Natahimik na naman sya.

“So, na in-love ka na ba?” tanong nya sa akin. Napatingin ako ulit sa kanya.

“Sir, oorder na po ba kayo?” sabat naman nung waitress. Ang pangalan nya Annie, nakalagay kasi sa nametag nya.

“Ay sige. Isang Caesar Salad tapos Frap. Ikaw, Darryl?”

“Chocolate mousse saka isang hot black coffee”

Tapos, umalis na si Miss Annie.

“Back to our question, Master. Na inlove ka na ba?” tanong nya ulit. Inalis ko ang salamin ko, hinawi ang buhok ko at tumingin ako ulit sa kanya. Napansin ko ang tangos ng ilong nya, habang nakatitig din siya sa akin.

“Oo naman. Nung 2nd year high school. Ang name nya, Diane. Diane Enriquez. Classmates kami nuon at madalas kaming ni-la loveteam sa classroom dahil lagi kaming partners sa activities. Kapag hindi ko kasama yung barkada ko, siya ang madalas kong kasama, kausap sa phone at ka-chat. Until one day, na realize ko na gusto ko na pala siya. Tapos, nung aamin na ako…sinabi nya sa akin na aalis na pala siya. Nasaktan ako nuon, kasi di ko man lang nasabi sa kanya yung nararamdaman ko. Ang hirap pala nun sa loob, no?” sabi ko sa kanya.

“Alam mo, siguro hindi talaga sya para sa’yo” sabi naman nya.

“Paano mo nasabi?”

“Eh kasi,sana, hinayaan ng pagkakataon na masabi mo sa kanya ang nararamdaman mo, kung talagang parra sa’yo siya. Pero hindi eh. May mga ganun talaga minsan. Kala mo, siya na pala, yun pala, hindi, may iba ka pang makikilala at magpapasaya sayo…” sabi nya sa akin. Malalalim din pala itong si Darryl.

“Siguro nga, Darryl, tama ka.” sabi ko. Dumating na ang order namin.

“Anong gagawin mo, kung…magkita ulit kayo?” tanong niya sa akin.

“Hindi ko alam, Darryl eh. Hindi ko alam kung magiging masaya ako, excited, malungkot, magagalit…ewan. Perosananga, makita ko siya ulit”

After kong sabihin yon, napayuko si Darryl. Tapos, uminom siya ng kape nya.

“Kain na tayo!” sabi nya, tapos nakangiti sya.

Kumain na kami. Tahimik kami throughout, tila naubos na ata ang pinagkwentuhan namin.

After kumain, tinanong muli ako ni Darryl.

“Master, okay ka lang?” nagulat naman ako sa tanong niya.

“Oo naman. Wala namang problema eh” sabi ko, pero tila maski ako, hindi ako kumbinsado sa sagot ko.

“Sige…master, maiwan na kita. Salamat talaga, sa uulitin ulit, master” sabi nya, saka naglakad palayo.

Muli kong naisip si Diane.

Chapter 6

Sumakit bigla ang ulo. Hindi ko alam kung bakit, pero nung sumakay ako ng jeep, bigla nalang sumakit. Haay, bakit ba kasi napunta kay Diane ang topic kanina. Medyo nang hina lang ako. Naalala ko nanaman siya. Ayaw ko na. Bumabalik kasi yung feelings ko sa kanya. Eh, ayoko nang maramdaman kasi alam kong malabo na. Sabi nga ni Darryl, hindi kami siguro ang nakatadhana para sa isa’t isa. Haay. Pero hindi naman ako nagmamadali na makahanap. In fact, parang ayaw ko pa. Kailangan kong magsumikap muna, para maka pasok ako sa magandang college, at para magkaroon ng magandang buhay in the future. Ayaw ko ng distraction.

Pagka uwi ko nang bahay ay same routine ang ginawa ko: kumain, nanuod ng TV ng konti, naligo na, at umakyat na para mag-aral.

Mga 12:45 na pero gising na ako. Normal na sa akin ang ganuon. Habang nag su-surf ako sa web, napansin ko na may nag add sa akin sa YM.

“Darryl Alfonso (onyx_05) added you as his new contact”

Inaccept ko na din. Kilala ko naman kasi si Darryl. Maya-maya.

“Darryl Alfonso: Master”

Nag-PM siya sa akin. Ano ba yan, hindi kasi ako mahilig mag chat masyado. Pero laging bukas ang YM ko in-case na may magtanong sa akin or what. Pero in general, hindi ako mahilig. Oh well, baka may itatanong lang sa akin itong si Darryl.

“Jhino Anthony Mendez: Bakit?”

“Darryl Alfonso: Bakit gising ka pa?”

Tinangal ko saglit ang salamin ko at kinuskos ang mata ko. At binalik kong ulit.

“Jhino Anthony Mendez: Nag-aaral pa kasi ako.”

“Darryl Alfonso: Di nga master? Gabing gabi na kaya? Tama na yan!”

“Jhino Anthony Mendez: Hindi. Mamaya pa ako matutulog. Ba’t ka ba nag PM?”

“Darryl Alfonso: Eh kasi, online ka pa. naisip ko lang kasi gabi na tapos online ka. ayun”

Nasa kalagitnaan ako nang pag reresearch. Mga 3 minutes later, gumulantang sa akin ang sobrang lakas na BUZZ ng YM.


“Darryl Alfonso: Master, ba’t di ka nagrereply?”

“Jhino Anthony Mendez: Ang kulit mo. Nag aaral nga sabi ako”

“Darryl Alfonso: Ah ganun master ha. Siger, guguluhin kita!”

“Darryl Alfonso: MASTER!”

“Darryl Alfonso: MASTER!”

“Darryl Alfonso: MASTER!”

“Darryl Alfonso: MASTER!”

Ay nakakainis naman itong si Darryl! Nag aaral yung tao eh.

“Jhino Anthony Mendez: Darryl, tumigil ka. Pag hindi ka tumigil, last review session na natin ang kanina.”

“Darryl Alfonso: Ay sige master! Hindi na pa ako mang gugulo. Sorry po”

“Jhino Anthony Mendez: Good. Now, don’t disturb me. I’m studying”

Hindi na nag reply si Darryl. Hay, buti naman at hindi na. Mga 2:30 AM, natulog na ako. Nag offline si Darryl mga 1:32 AM, hindi na daw nya ako kayang hintaying matulog. Sabi ko, wag na nya akong hintayin. Nagpalitan na rin kami ng cellphone numbers dahil nakakalimutan kong hingin sa kanya yun.

Kinabukasan, sa first subject, walang teacher. As usual, nag diwang lahat ng classmates ko, maski din naman ako. At least may time ako para maka bonding ko ulit sina Daph at Alex. Nagpunta kami duon sa tambayan namin dati (yung pinag rereviewhan namin ni Darryl).

“What’s wrong with Jhino?” sabi ni Alex kay Daph, habang kumakain sya ng turon na dala niya. Luto ata ng mom nya. Masarap gumawa ng turon iyon.

“Anong what’s wrong with me?” sabi ko naman.

“Ay, andyan ka pala Jhino” sagot naman ni Alex sabay tawa ng malakas.

“Jhino, parang may problema ka, tulala ka nanaman!” tanong naman sa akin ni Daph.

“Eh kasi kahapon…may napag usapan kami ni Darryl…”

“Ah talaga? Ano yun?” sabi ni Alex. Nakatingin silang dalawa sa akin. Tila seryosong nakikinig.

“Si Diane…”

Hindi alam ni Alex at Daph ang ire-react nila. Ramdam ko yun.

“Oh, what’s with Diane?” tanong sa akin ni Daph.

“Nakwento ko lang sa kanya…pero Daph ang hirap. Bumabalik kasi eh” sabi ko, napapayuko na ako dahil ayaw kong ipakita na nahihirapan ako.

“Wag mo kasing hayaang bumalik. Ramdam ko kasi tikboy eh, parang ikaw mismo ayaw mo pa siyang pakawalan.” sabi ni Alex.

“Eh, ayaw ko na talaga! Kita mo, nahihirapan ako. Sabihin ko lang ang pangalan nya, ang hirap na sa pakiramdam. Atsaka hindi ko na siya na oopen no, kahapon lang” defense ko naman.

“Kahit na hindi mo siya binabangit, kahit hindi mo ikikuwento, deep inside you know that you can’t let her go. Kaya masakit parin, kasi nakakakapit parin siya dyan sa utak mo, at sa puso mo”

Hindi ako makapag salita sa sinabi ni Alex. Alam niyo kasi, hindi usual kay Alex ang mga ganitong bagay. Alex is a very cheerful and happy-go-lucky man, at once in a blue moon siyang magsalita ng mga ganun. Kaya talagang natatamaan ako.

“Aba, aba, Alex Dizon, iba ata ihip ng hangin ha? Ganyan ba ang effect ng turon?” hirit naman ni Daph. Tawanan silang dalawa. Napatawa din ako.

“Guys, salamat ha. Napatawa niyo ako” sabi ko sa kanila.

“Walang hiya ka Daph. Sa susunod, ikaw naman ang aadvisan ko ng malupit-lupit. Kakain ako ng mga 4 na turon para sure talagang malupit” sabi naman ni Alex. Lalo kaming tumawa. Sana laging ganito, laging masaya.


Start na ng 2nd session namin ni Darryl. Himala, at mas tahimik ngayon siya at mas focused. Minsan lang siya magsalita at kung magsasalita pa, kadalasan tanong.

Nung matapos ang review session namin, nilibre nya ako sa canteen kasi sabi ko gusto kong mag-kanin nalang.

“Master, anong oras ka na natulog kagabi?” tanong niya sa akin.

“Mga 2:30 am…ikaw ba? Mga Quarter to two, out ka na sa YM eh”

“Ah ewan ko…5 am? hahaha.”

“Ikaw talaga” sabi ko naman at napangiti ako. Ngumiti din siya habang magka titigan kami. Tapos biglang may nahulog sa bulsa nya. Lighter.

“Akala ko ba, nag quit ka na?”

“Ah…oo..tinatago ko lang itong lighter. Bigay kasi sa akin ito eh”

“Siguraduhin mo lang ha”

Nag-tawa lang sya. Tapos kumain na ulit kami. Maya-maya…


May tumawag sa akin. Babae. Mula sa likod.

“Jhino, tawag ka ata nung babae” sabi ni Darryl sa akin habang nakaturo siya.

Si Diane…bumalik siya.

Chapter 7

Mukhang namanhid ang buo kong katawan. Huminto ata ang oras. Ang mga mata ko’y nakatuon lamang sa kanya. Parang kami lang dalawa ang nasa canteen nung mga oras na iyon. Hindi ako makapagsalita. Hindi ako makakilos. Si Diane nga iyon. Nasa harapan ko.

“Di…Diane?” finally, nakapag salita ako. Unti unti siyang lumapit sa akin. Ganun pa din siya. Maganda at may nakaka aliw na ngiti.

“Kamusta ka na?” tanong nya sa akin.

“O…o…okay lang” sabi ko. Napalingon ako kay Darryl. Parang nagulat din siya pero hindi siya nagsasalita. Maya-maya ay tumayo ako.

“Diane, si Darryl nga pala…” pakilala ko. Nakipag kamay naman si Diane kay Darryl. Hindi ko talaga alam kung ano ang gagawin ko. Bakit ngayon pa dumating si Diane?

“Maiwan ko muna kayo…” sabi ni Darryl sa akin. Ayaw ko sanang umalis si Darryl, kaso, baka naman kung ano isipin ni Diane. Habang tinitignan kong umalis si Darryl, lalong sumisikip ang dibdib ko. Ngayon, kaming dalawa nalang ang magkakilala sa loob ng canteen.

“Duon tayo sa dating tambayan. Usap naman tayo”

So pumunta kami duon sa madalas naming tinatambayan. Tahimik pa din ako. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Ayaw ko siyang tignan, pero hindi ko alam kung bakit. Nung makarating, umupo na kami sa upuan.

“Bakit ka ba umalis?” agaran kong tanong sa kanya. Napangiti si Diane at tumingin sa akin.

“Umalis ako dahil kailangan kong puntahan ang kuya ko na nasa States. He’s on his coma na, and the doctors said that he’s going to leave us soo. Pasensya na kung nung day na nagpaalam ako sayo, hindi ko kaagad nasabi ang rason kung bakit ako aalis. Masyado akong tuliro nuon” paliwanag nya sa akin. Naisip ko lang, ang bilis nyang mag explain. Hindi ko pa nga tinatanong, nag explain na agad siya. Siguro nga, nagsi-sisi siya dahil biglaan ang pag alis nya.

“Ang dami mong naiwang dito sa Pilipinas. Ang daming kaibigan mo ang naghanap sayo. Bigla ka na lang kasi umalis.” sabi ko.

“Parang ang lamig mo sa akin, Jhino. We used to be so warm and close to each other” medyo nalulungkot na sabi sa akin ni Diane. Hindi ako nakapag salita.

“Siguro dahil na rin sa tagal ng ating hindi pagkikita. We have no communication nung andun ako so wala akong update sayo at sa mga nangyayari sayo. I guess it’s my fault” matapos nyang sabihin yun, napatingin ako sa kanya.

“It’s not your fault. It’s nobody’s fault. You left, we have to move on. *I* have to move on. Now that you’re back, I guess we need to rebuild our friendship…”

“I’m okay with that…” sabi naman nya.

Nagusap pa kami ng maraming bagay. Like nag ho-home study na pala siya, kung kailan namatay ang kuya nya at kung ano naging buhay nya sa America. Okay lang naman ang conversation namin pero may kulang talaga.

Mga 7 pm, lumabas na kami dahil pasara na ang school at uwian na ng mga nag CAT.

“Thanks for visiting, Diane” sabi ko sa kanya.

“Next time, sabihan mo sina Alex at Daph. I miss them, too”

“Don’t worry, I will. Sige, bye” at ayun na nga. Sumakay na siya sa taxi at umalis na. Nang lumakad ako ng kaunti sa right side, nakita kong anduon pa si Darryl, hinihintay ako.

“Oh, ba’t andito ka pa?” tanong ko sa kanya.

“Hinihintay kita eh. Baka umiyak ka after kayong mag-usap, at baka kailangang dalhin kita sa ospital” sabi ni Darryl saka ngumiti. Natawa naman ako sa kanya.

“Oy hindi ah. Kita mo bang lumuha itong mata ko?”

“Akala ko lang naman” sabi nya sa akin. Natahimik kami ng ilang seconds. Then he breaks the silence.

“Dala ko kotse ko, hatid na kita?” offer nya sa akin. Ha? As in ha? Nagulat naman ako. Sa offer nya, at sa fact na may kotse sya. Galante talaga itong si Darryl. Hindi na ako naka tangi dahil nakakahiya naman dahil hinintay nya ako tapos parang mababale-wala nalang.

Habang nasa daan kami, nagtanong sa akin si Darryl.

“Anong napag usapan niyo ni Diane?”

“Ah, wala yun” sabi ko, saka humarap ako sa bintana. Sa unahan ako naka upo.

“Share na dyan, master”

“Wala naman. Kung ano-ano…kung bakit siya umalis and the likes…super simple”

“So, hindi mo nasabi sa kanya yung feelings mo?”

Umiling nalang ako.

“Alam mo Darryl. Diba sabi ko sayo, pag nakita ko siya, siguro, babalik ang lahat. Pero kanina, parang…hindi. Pure platonic feelings nalang. Wala nang iba pa…ewan ko.”

“Hmmm…sigurado ka na ba diyan?”

Tumango ako.

“Eh di, iyon. Wag kang manghinayang sa feelings na nawala, lalo na’t di mo naman nasabi sa kanya. Mabuti nang hindi nya nalaman na minsan nagkagusto ko sa kanya. Malaking problema yun”

Once again, malalim nanaman si Darryl.

“Eh paano kung siya naman ang nagka gusto sayo? Paano kung ikaw ang dahilan kung bakit siya bumalik?” sabi niya sa akin.

“Ewan ko…pero still, may kaunting puwang parin dito sa puso ko. Ah, I don’t know. I’m confused”

“Bakit kasi naghahanap ka pa ng iba…may mga tao naman sa paligid mo na nagpapa-halaga sayo…hindi mo lang sila pinapansin…” sabi nya, mahina, pero narinig ko. Haay, ano kayang meron kay Darryl ngayon? Sorang seryoso nya.

“Darryl, I don’t know but…hindi pa tayo masyadong close but…you’re so deep…and magaan ang loob ko sayo…” sabi ko sa kanya. Totoo naman iyon. Bihira akong makipag kaibigan, pero magaan talaga luob ko kay Darryl.

“Well, the feeling is mutual master. Oha, English yan ha!” sabi nya, sabay tumawa ulit. Natawa na din ako sa kanya. Nagulat nalang ako nung bigla nya akong inakbayan habang nag da-drive sya.

“Basta, Jhino, kapag may problema ka, andito lang ako para makinig” sabi nya sa akin. Hindi ko alam, pero ang gaan ng feeling ko nung sinabi nya yun. I feel…uhm, secured? Hindi ko alam.

Medyo malapit na kami sa bahay pero hindi ko alam….

Ayaw ko pang bumaba ng car nya…

Chapter 8

“Uy, dito na ba tayo liliko?” sabi sa akin ni Darryl. Malapit na kami sa bahay.

Pagka liko ay mga ilang bahay lang nilampasan namin at ayun, bahay na.

“Thanks for giving me a lift” sabi ko, saka ko binuksan ang pinto at bumbaba sa kotse.

“Anytime, master” sabi nya. Nag ba-bye na siya saka umalis. Hangga’t sa maka-layo na ang kotse ni Darryl, hindi pa ako pumasok sa loob ng bahay.

Quarter to 8 na ako nakarating. Pagkapasok ko sa bahay ay tinanong ako kaagad ni mama at papa kung bakit ako ginabi. Sabi ko, bumalik na si Diane from states. Nagulat si Mama. Sabi ko ay nagkwentuhan muna kami at medyo natagalan. Nakwento ko na rin na hinatid ako ni Darryl dito. Sabi nila, gusto daw nilang makilala si Darryl one day. After nun, kumain na ako at umakyat na sa kwarto ko at nagkulong.

Mga 10 pm, nagulat nalang ako na pumasok si mama sa kwarto ko…

“Bakit gising ka pa?” tanong nya sa akin.

“Ay, ma, kasi po nag aaral pa ako. Malapit na kasi ang exams”

“Anong malapit? Eh diba 2 weeks pa? Marami ka pang time”

Tumayo ako nilapitan ko si mama.

“Ma, don’t worry. I’m just studying, at okay lang ako. Sige na, matulog ka na, at may pasok ka pa bukas” sabi ko, saka ko niyakap si mama.

“Eh kasi naman Jhino, baka lagi kang puyat. Ayaw kong nagkakasakit ka” sabi sa akin ni mama.

“Don’t worry, I’m fine. Sige na, matulog na po kayo” sabi ko, tapos sinamahan ko na palabas ng pinto si mama. After nuon, bumalik na ako sa study table ko. Tapos biglang nag-ring ang text alert tone ko sa cellphone. Tinignan ko kung sino ang nag-text. Si Darryl…

From: Darryl

“Master…tulog ka maaga ha.”

Sabi nya. So, nagreply ako.

“I doubt that. But thanks for the concern”

Sent. After 30 seconds or so, nag reply sya kaagad. Ang bilis nya naman magtext.

“Okay. See you tom”

Hindi na ako nag reply. So nag-aral na ulit ako. Basa-basa ng konti ulit…

Then mga 11:30, humiga na ako. Shocks, himala. 11:30, nasa bed na ako. Hindi ko alam kung bakit.



Medyo matamlay akong pumasok sa school. Hindi ko nga alam kung pero ang tamlay ko talaga. Di naman ako puyat. In fact, ang aga ko ngang natulog kagabi eh. Pagpasok ko ng room, sumalubong agad sa akin sina Alex at Daph.

“Jhino, totoo ba yung nabalitaan ko? Bumalik na daw si Diane?” bungad sa akin ni Alex. Napa titig ako sa kanya. Still, napaka dull ng mukha ko.

“Daig mo pa babae kung maka sagap ka ng chismis” sabi ko sa kanya. Humagalpak naman sa tawa si Daph. Mukhang natuliro si Alex sa sinabi ko.

“Hala? Ngayon nga lang ako nagsabi sayo ng “chismis” or kung matatawag ngang chismis yun. Narinig ko lang kanina nung pumasok ako” sabi ni Alex sa akin.

“Narinig ko din yan Jhino. Mas malakas nga lang ang radar ni Alex. Certified chismoso na” sabi ni Daph saka tumawa ulit ng malakas. Nagtawanan nalang ang dalawa at nag-asaran.

“Oo andito na sya. Nagusap na nga kami eh” sabi ko, saka ako lumakad papunta sa desk ko. Biglang tumigil sa pagtawa sina Daph at Alex. Sinundan nila ako sa desk ko.

“Hoy, anong pinag-usapan niyo?” tanong sa akin ni Daph.

“Wala. Random. Medyo naiilang nga ako eh”

“Talaga? Eh di ba, parang MU kayo nun dati?” sabat naman ni Alex.

“Hindi. Never no. Ako lang ata nagkaroon ng feelings sa kanya, siya, wala. As in wala” sabi ko. Natameme ang dalawa. Halata nila sigurong ayaw kong pag-usapan si Diane. Ayaw ko naman talaga, kakaiba kasi ang nararamdaman ko.

“Any…anyway, malapit na pala ang exam, right?” sabi ni Alex sa amin. Iniiba ang topic ni loko.

“Oo…sya nga pala, kamusta yung student mo?” tanong sa akin ni Daph.

“Ayos naman sya. Kailangan ko siyang tutukan sa pag rereview this last 2 weeks…” sabi ko sa kanila.


After class…

“Darryl, 2 weeks nalang, ang natitira, so kung ayaw mong mangarag, kailangan mag focus tayo ngayon…okay? Can you do it?” sabi ko kay Darryl.

“Sure Master” sagot nya.

Mga ilang araw din ang lumipas at talagang tutok ako kay Darryl at sa pag rereview nya. Kailangan hindi ko hayaang bumagsak itong estudyante ko. Tinuruan ko na din siya sa ibang subjects nya like Math and History. Hanggang sa lumipas ang two weeks, at dumating ang exam day…

Lahat ng estudyante ay ngaragan. Nagtext ako kay Darryl, sabi ko Goodluck. Nagpasalamat naman siya sa akin. Habang sumasagot ng exam, para bang kinakabahan ako. Naiisip ko din kasi si Darryl. Nakakasagot kaya siya? Or what?

After ng exams, kasama ko sina Alex at Daph na i-meet si Darryl. Nagkita-kita kami sa canteen.

“Uy Darryl!” tawag ko sa kanya, nakatayo siya duon sa tapat ng pizza stall. Dahan dahan syang lumapit.

“Master Jhino…” sabi nya.

“Siya nga pala, sina Alex at Daph. Classmates ko” pakilala ko sa kanila. Nakipag kamay naman sina Alex at Daph. Halatang kabado si Darryl.

“Master, kinakabahan ako. Baka bumagsak ako sa test” sabi nya sa akin. Kinakabahan talaga siya.

“Darryl, kaya mo yan. Wag ka kabahan.” sabi ko sa kanya, pero ako mismo kinakabahan.


Nagdaan ang tatlong araw at lumabas na ang results ng exams.

Habang naglalakad ako sa corridor…nakita ko si Darryl, tumatakbo papunta sa akin, masayang masaya. Dala-dala ang test paper nya.

“Nakapasa ako master!” sigaw nya.

Sabay yumakap siya sa akin ng pagka higpit higpit. Nagtinginan ang mga tao sa amin. Ako naman, nagulat at tinignan ko ang nalaglag na papel ni Darry

87 over 100. Salamat sa Diyos.

Chapter 9

Teka lang. Darryl…ano ba? Hindi ako makahinga sayo. Ang higpit ng yakap mo sa akin. Kitang-kita ko yung mga tao samin, nakatingin lahat sila. May mga nakangiti, may mga nagulat, may mga nagbubulungan. Maski yung salamin ko, muntikan ng malaglag dahil bigla nalang nya akong niyakap.

“Da…Darryl…hindi ako makahinga” sabi ko sa kanya. Agad namang bumitiw si Darryl. Tumingin ako sa kanya. Weird, pero namumula siya. Mukhang nahihiya na ewan. Kitang kita pa naman kasi ang puti nya.

“Sorry Master. Masaya lang talaga ako. Grabe, hindi ko inaakala na makakapasa ako! Salamat talaga sayo Master Darryl. Without you, hindi ko ma-imagine na magiging ganyan ang score ko” sabi nya sa akin. Na-touch naman ako dun.

“Wala yun…” sabi ko sa kanya, tapos nginitian ko siya.

“Dalawa ang na-accomplish ko this day…nakapasa ako sa exam at…”

“At ano yun, Darryl?”

“Napangiti kita.” sabi nya. Natahimik naman ako dun, tapos ngumiti ulit.

“Ganun ba…” yun nalang ang nasabi ko.

“Mamaya, mag celebrate tayo master. Ililibre kita sa labas” sabi naman nya sa akin.

“Huh? Wag na. Masaya na ako dahil natulungan kitang maka-pasa”

“Master, sige na. Pagbigyan mo na ako. Kailangan kitang ilibre kung hindi, hindi ako matatahimik. Malaki kasi ang utang na loob ko sayo” paliwanag nya. Nakakahiya naman kung tatangi pa ako. Nagpupumilit kasi si Darryl. Ang pangit naman kung tatangi pa ako sa offer nya. Baka magtampo sya.

“Sige na nga…”

Ngumiti si Darryl. Masayang masaya ata. Ano ba yan, medyo mababaw ang kaligayahan ito ah.

“Mamaya after class ha. Kita tayo sa labas ng school” sabi nya sa akin. Pagkatapos ay nag-bell na. Ang mga nasa labas ng estudyante ay nagsi-pasukan na sa kani-kanilang classrooms.

“Sige Darryl, una na ako. Bye!” sabi ko.


Pagka-pasok ko sa classroom.

“Uy, ba’t saktong bell ka pumasok?” tanong sa akin ni Alex.

“Nagkita kasi kami ni Darryl kanina sa may corridor. Naka-pasa sya” balita ko naman sa kanila.

“Wow! Congrats naman sa kanya. Ikaw talaga, the best teacher!” puri naman ni Daph sa akin.

“Asus, hindi naman. Tingin ko matalino yun si Darryl. May pagka-tamad nga lang” paliwanag ko naman

Hindi ko alam kung bakit pero parang ang bilis ng oras namin kanina sa klase. Nag-text na sa akin si Darryl, sabi nya nasa labas na daw siya at hinahantay ako.

Pag-labas ko ng school, nakita ko si Darryl na naka-tayo sa right side ng kotse nya.

“Huy” sigaw ko. Tumingin nya sa akin at ngumiti. Pinasakay na nya ako sa loob.

Habang nagmamaneho sya, nagtanong ako.

“Saan ba tayo pupunta?”

“Mall tayo. Libot-libot tayo then kain” sabi naman. Tumango nalang ako, since siya naman ang manlilibre, I’ll just go with the flow.

Nung makarating kami sa mall, nagsimula na kaming mag lakad-lakad.

“So, Darryl. I co-continue pa ba natin ang review sessions natin?” tanong ko sa kanya.

“Pwede rin Master. Pag malapit-lapit na ang exam, saka tayo mag resume. Pero it doesn’t mean na titigil ang communication natin ha” sabi naman nya sa akin.

“Kapag may mga projects at assignments, pwede ba kitang lapitan?” pagpapatuloy nya.

“Of course. Ako ang teacher mo, di ba?” sagot ko naman.

Nung una, nagpunta kami duon sa may Timezone at naglaro kami ng kung ano-anong arcade games. Nag enjoy ako duon sa Resident Evil game. Ang sarap barilin nung mga zombies. Tapos ang galing palang mag-dance revo ni Darryl. Magaling syang sumayaw. Grabe, naka Level 16 ata sya. Nag-quit nalang sya dahil napapagod na daw siya.

Habang naglalakad kami…

“Huy, pasensya ka na. Medyo pawis na ako. Hay, na miss ko mag dance revo at sumayaw!” sabi nya sa akin.

“Ang galing galing mo pala! Sobra. Bakit ayaw mong I-pursue yang dancing career mo?” tanong ko. Parang medyo nabalisa siya na mukhang disappointed.

“Kasi…ayaw ng parents ko. Pinatigil nila ako sa pag sasayaw” sabi nya.

“Bakit naman?”

“Eh kasi, wala naman daw akong mapapala duon. Sagabal lang daw yun sa studies ko.” paliwanag nya. Seryoso ang usapan namin.

“Kasalanan ko rin siguro yun. Natigil kasi ako sa pag-aaral dahil sa sobrang kabulastugan ko.”

“Ah talaga? Tumigil ka pala?” tanong ko naman. Nagulat kasi ako eh.

“Oo. 17 years old na ako. Ang hirap nga eh” sabi nya.
“Wala namang madali eh. Lahat mahirap. Nasa tao yan kung paano siya didiskarte sa buhay” sabi ko naman. Naglalakad parin kami.

Nung malapit na kami sa may food court, bigla kaming may naka salubong na familiar ang mukha….si Diane.

“Huy! Jhino, Darryl! Anong ginagawa niyo dito?” tanong niya sa amin.

“Naglalakad-lakad lang” sagot ko naman. Nagka tinginan kami ni Darryl. Si Diane naman ay todo ang ngiti sa amin.

“Kakain ba kayo? Sama na ako”

“Ah–kasi–” sabi naman ni Darryl. Pero hindi ko siya pinatapos. Alam ko ang sasabihin nya.

“Sige, sumama ka na. Dun kami kakain” sabi ko. Hindi ko alam kung bakit ko nasabi yun. Siguro dahil sa babae si Diane at mahirap tangihan. Pero diba, medyo ilang ako sa kanya? Ay, Jhino. Hindi mo na mababawi yan! Umoo ka na, kaya panindigan mo.


Naka upo na kami. Magkatabi kami ni Darryl, tapos nasa unahan namin si Diane. Kumakain na kami, pero si Darryl, kanina pa tahimik.

“Gaano katagal na kayong magkakilala nitong si Darryl?” tanong naman sa akin ni Diane.

“Mga 4 weeks palang…” sagot ko naman.

“Huy, mamaya Jhino pwede mo ba akong samahan? Bibili kasi ako ng bag. Sama mo na din yang si Darryl…”

Naku naman Diane. Wrong timing ka. Pero mukhang okay naman kay Darryl eh. Ang tahimik nya. After kumain ay nagpunta kami sa bilihan ng bag.

“Jhino, anong mas maganda, itong red or itong black?” sabi nya, habang pinapakita niya sa akin yung dalawang bag. Habang namimili kami, gumagaan ulit ang loob ko sa kanya. Mahilig talaga sa bag itong si Diane, so it’s like the old times na kasama nya akong namimili ng bag nya. Tawa kami ng tawa dahil hindi makapamili ng bag.

Ang pinili nya eh yung itim na shoulder bag. Binayaran na nya at nagpasalamat sa akin.

“Hay Jhino, I can’t buy a bag talaga without you” sabi nya.

“Okay lang yun Diane”

“Sige, Jhino, Darryl, aalis na ako. Salamat ha. Bye” sabi nya sa akin. Umalis na siya.

Si Darryl, kanina pa talaga tahimik. Kanina pang namimili kami ng bag ni Diane, tahimik siya.

“Uy tara, alis na tayo” sabi nya sa akin. Seryoso ang mukha nya. Ako naman, sumunod nalang. 6:30 pm na din kasi. Ano kayang problema nya?

Sa loob ng kotse…

“Uy, may problema ba?” tanong ko. Ang tahimik parin kasi nya eh. Patuloy lang sya sa pag mamaneho at seryoso padin ang mukha. Hindi siya umimik. Kaya napayuko nalang ako.


“Ikaw naman kasi. Sabi ko, ililibre kita. Sabi ko, mag-bonding tayo. Eh bakit sinali mo pa si Diane? No offense to her” sabi nya.

“Ah…pasensya na, kasi yung tao eh, saka babae yun”

“Matuto kang tumangi minsan. Di naman lahat, laging oo eh diba. Para kasing wala ka nang ibang kasama kanina” sabi ya sa akin. Seryoso pa rin sya. Ano ba ‘to? Na gu-guilty ako. Totoo naman, na overlook ko ata si Darryl nun habang namimili kami ng bag ni Diane.

“Sorry na, Darryl…” sabi ko.

“Okay lang yun…may pupuntahan tayo”

Nagulat ako.

“Saan nanaman? Gabi na ah” sagot ko naman.

“Kahit saan. Basta tayong dalawa lang”

Chapter 10

Saan naman ako dadalhin ni Darryl? At gusto pa nya, kaming dalawa lang? Parang ang awkward naman ata ng feeling nun. Nanahimik lang ako sa kotse, nakatingin sa daan, nag-iisip. Si Darryl din, tahimik lang na nagda-drive. Hindi mahilig magpatug-tog si Darryl ng kanta sa kotse nya, kaya bukod sa ingay ng sasakyan sa labas, wala ng ibang maririnig sa loob. Kung nasa loob ka siguro ng kotse, feeling mo mag isa ka lang kasi hindi talaga kami nagsasalita.

Maya-maya ay huminto na pala ang kotse. Narinig ko na inangat ni Darryl yung break, at nakita ko na sa isang park kami tumigil. Walang masyadong tao, pero ang daming ilaw nung park.

“Anong lugar ‘to?” tanong ko sa kanya.

“St. Louis park. Madalas kami dito ng pamilya ko dati” sabi nya, saka bumaba ng sasakyan. Nagulat nanaman ako nung siya pa ang nagbukas ng pintuan para sa akin.

“Ano ba yan Darryl. Ginagawa mo naman akong babae” sabi ko, medyo nakakunot pa nga ang noo ko.

“Master, I’m your servant kaya dapat ko lang gawin ito” sabi nya, nakangiti nanaman siya. Hindi nalang ako umimik.

“Tara duon tayo Jhino” sabi nya. Tinuturo nya yung isang fountain duon na pwedeng umupo sa may gilid.

Naglakad kami papunta duon. Para nga akong batang sunod lang ng sunod sa kanya eh. Pero ngayon, mukhang masaya na ulit si Darryl. Umupo kami, nasa right side siya, ako nasa left.

“Gaya nga ng sinabi ko, madalas kami dati dito. Pero ngayon, hindi na. Simula nuong pumunta na si Ate at si daddy sa Greece, nawala na ang lahat.” sabi nya naman. Hindi naman siya mukhang malungkot, napaka natural lang.

“Alam mo Darryl, namimiss kong magpunta sa mga park” sabi ko sa kanya. Meydo malakas ang hangin, hinahangin tuloy ang buhok ko. Medyo mahaba na kasi, kailangan ko ng magpagupit. Lalo naman si Darryl. May kahabaan kasi ang buhok nya.

“Talaga, Jhino? Bakit naman” tanong niya sa akin.

“Eh kasi, madalang na akong lumabas ng bahay. Since Grade 5, halos lagi akong nakakulong sa kwarto at nag-aaral”

“Talaga? Grabe, siguro na bore ka. Ba’t ba lagi kang nag-aaral na lang?” sagot nya. Humarap siya sa akin at halatang nakikinig sya ng mabuti.

“I want to be perfect someday” sagot ko naman. Alam kong medyo conceited, pero yun naman talaga. I’m just being honest. Pero…natawa sa akin si Darryl.

“Master, sorry pero mukhang malabo yan. Never kang magiging perfect” sabi nya. Humarap ako sa kanya.

“Paano mo naman nasabi yan?”

“Haay, master. Kahit ano pang libro ang basahin mo, kahit ano pang research at aral yan, may flaws ka pa rin, so hindi parin perfect yun” sagot naman nya.

“Alam mo ba kung bakit gusto kong maging perfect?” sabi ko sa kanya. Seryoso ako nung mga panahon na yun. Tumingin lang siya sa akin, at nakikinig.

“Nung Grade 4 ako, may kapatid akong babae. Bunso siya. Si Althea, 5 years old. I love her so much. As in gagawin ko ang lahat para sa kanya. Then isang gabi, nilalagnat siya. Sobrang taas. Sinugot namin siya sa ospital nuon, tapos nalaman namin na na-Dengue pala ang kapatid ko. Ilang linggo siya sa ospital nuon. After school, I’ll make sure na lagi akong nakakadalaw sa kanya. Every saturdays and sundays, ako nagbabantay sa kanya. Tapos, nung 2nd week nya sa ospital, Friday nuon, she said something to me…

“kuya, I love you so much. Salamat sa pag-aalaga mo sa akin…”

Hindi ko napansin na tumutulo na pala ang luha ko. Umiiyak ako. Nakatingin lang si Darryl sa akin at nakikinig ng mabuti.
“Tapos kinabukasan, at 6:49 PM, my sister passed away…” ayun, humagulgol na ako ng tuluyan. Hinimas-himas ako sa likod ni Darryl.

“Hindi ako umiyak, hindi ako nagpakita ng kahit anong sign ng grieve. Pero mahal na mahal ko talaga ang kapatid ko. Kaya siguro…kaya siguro hindi ko din nasabi kay Diane nuon ang feelings ko sa kanya kasi natatakot akong someday, iwan din nya ako. Ayaw ko ng maramdaman yung sakit na yun Darryl. Ayoko na” sabi ko, habang umiiyak pa din. Tahimik pa din si Darryl, nakikinig. Halata sa mukha nya ang lungkot.

“Sabi ko sa sarili ko nuon, mag-aaral akong mabuti. Para makahanap ako ng gamot para sa kamatayan. Para ma-prevent ko na yung death, para wala ng ibang tao na makakaramdam ng sakit na naramdaman ko nuon” sabi ko, talagang nauutal na ako sa sobrang pag-iyak.

“Sige lang Jhino, ilabas mo lang yan. Mabuti na rin yan. Ilang taon mo din itinago yan, kaya ngayon, iiyak mo. Pero ito lang…ang death, part yan ng cycle ng buhay. Lahat ng tao mamamatay, nauna lang si Althea. Wag mong isarado ang puso mo para sa pagmamahal, kasi malay mo, may mga taong gustong pumasok sa puso mo, pero dahil sarado nga at hindi mo binubuksan, nababalewala.” sabi naman sa akin ni Jhino. Umiiyak talaga ako.

Sinandal ako ni Darryl sa balikat nya. Duon ako umiyak pa ng umiyak. Nakaakbay parin sa akin si Darryl habang umiiyak ako. Tahimik lang siya, nakikinig sa bawat pag-iyak ko.

Hindi ko namalayan ang oras. Tumigil na ako sa pag-iyak, pero nakasandal parin ako kay Darryl. Tapos sabi nya…

“Gabi na. Ihahatid na kita sa inyo”

Tumayo na kami, at ako naman ay nagpahid na ng natitirang luha sa may mata ko. Tapos sumakay na kami sa kotse.

Mga quarter to 9 na ako nakarating sa bahay. Binati ako ni mama at papa.

“Oh, Jhino. Bakit ngayon ka lang?” tanong sa akin ni papa.

“Uhm…lumabas lang po ako kasama si Darryl…” sabi ko.

“Sino si Darryl?” tanong ni mama.

“Kaibigan ko po. Next time po, baka ipakilala ko po siya” sabi ko naman.

“Tinatawagan ka kasi kanina namin ng papa mo, hindi mo naman sinasagot”

Tinignan ko ang cellphone ko na nasa bag ko. Tama nga. 14 missed calls.

“Sorry ma, pa. Kasi naiwan ko sa kotse nya yung bag ko, kaya ayun, di ko napansin”

Pero ang totoo, nanduon ang bag ko. Hindi ko lang binubuksan kasi nga umiyak ako ng umiyak. Hindi ko nalang kinuwento kina mama at papa ang nangyari. Baka kasi malungkot sila. Nakapag move na kasi sila kay Althea. Ayaw ko nang pati sila madamay sa ka emohan ko. Tinanong ako nila mama kung kakain pa ako. Sabi ko, hindi na. So, umakyat na ako.


3 days later…

“Jhino, sa Saturday, nag-aaya si Diane sa bahay nila. Pizza bonding daw tayo. Ka-chat ko kasi siya kagabi sa YM” sabi sa akin ni Daph. Seryoso talaga si Diane na re-build ang friendship namin.

“Aba Daph, kailan ka pa natutong mag YM? Siguro naghahanap ka ng foreigner sa chatrooms no?” biro naman ni Alex. Nagtawanan kaming dalawa.

“Magitigil ka! Anyway, Jhino, kamusta naman si Darryl?” tanong ni Diane. Napatigil ako sa pagtawa nuon. Pati si Alex.

“Okay lang sya. Bakit mo naman natanong?” sagot ko naman.

“Ay, type mo si Darryl Alfonso? Ano ba yan, Daphne!” sabi naman ni Alex.

“Hindi no! Kasi napapansin ko, si Jhino, ang ating kaibigan here…” sabi ni Daphne, tapos naglakad siya at umupo sa table ng desk ko. Tapos umakbay sa akin.

“…ay lagi kong nakikitang ka-bonding itong si Darryl Alfonso. Hmmm, I smell FISHY” sabi ni Daph, tapos tumawa sya ng malakas.

“Daph, iba na yan ha. Kaibigan ko lang talaga sya no.” sabi ko naman, medyo napikon ako, pero okay lang.

“Hmmm, wala akong sinasabi ha. Defensive much?” sabi naman ni Daphne.

“Baliw ka na talaga Daph. Maghanap ka nga ng boyfriend mo, at dun ka sa kanya kiligin!” sabi ko naman, tumawa lang kami ni Alex.



Nagtext sa akin si Darryl. Sabi nya, magkita daw kami duon sa palce kung saan kami nag-aaral. Maya-maya, nakita ko si Darryl. Medyo mabagal maglakad, at pipikit-pikit.

“Oy, ano nangyari sa’yo?” tanong ko sa kanya.

“Alam mo ba, master, wala akong tulog. 4:30 AM na ako humiga sa kama eh” sabi nya. Ang lalim nga ng mata nya, may konting eyebags at hikab ng hikab.

“Eh, ba’t di ka pa umuwi? Ba’t gusto mo pang makipag kita?” tanong ko. May inabot siya sa akin dalawag papel. Essay.

“Ipapacheck ko kasi ang essay kong ‘to eh. Paki tignan ang grammar, para bago ko I-type, ayos na” sabi niya sa akin.

“Eh bakit ayaw mong i-grammar check nalang?” tanong ko.

“Ayaw kong computer ang mag correct sa akin…” sabi nya. Nakadukmo na siya sa mesa. Hindi na ako nagsalita, binasa ko nalang ang essay nya.


“Jhino…” tinatawag ako ni Darryl, nakadukmo parin sya.

“Ano?” sagot ko. Di siya sumagot. Maya-maya…


“Ano?” wala paring sagot. Tuloy sa pagbasa. Maya-maya…


“Darryl, bakit?” tanong ko sa kanya. Nakadukmo parin siya. Yung boses nya, parang kakagising lang na pinipilit magsalita.

“Wala lang…gusto ko lang sabihin ang pangalan mo…” sabi nya sa akin. Natulala ako sa kanya.

“Jhino…Jhino…Jhino…” at natahimik na siya. Nakatulog na.

Chapter 11

Natapos ko na ang essay ni Darryl. Maayos naman, pero may kulang pa. Ang essay nya eh tungkol sa present Philippine condition. Ang sabi nya, ang bansa daw natin ay papaunlad na, pero may pumipigil daw. Di nya sinabi. Ayun, parang hindi nya sinabi kung ano or sino ang pumipigil na yun. Parang may hole tuloy. Pero ang pinagtataka ko lang, natapos ko na at lahat ang essay nya (medyo nag-bleed na nga dahil naglagay ako ng corrections), eh hindi parin gumigising si Darryl. Naghintay ako. Pati ako tuloy, inaantok na. After 10 minutes, nagising na din si Darryl. Sa wakas.

“Good morning!” sabi ko sa kanya, pero seryoso ang mukha ko.

“Uy, master…” sabi nya. Para syang naalimpungatan, tapos mapulapula ang mata nya, at pati pisngi nya. Typical look ng isang bagong gising.

“Nakatulog ka na ng tuluyan dyan” sagot ko naman.

“Sorry na Master. Tapos mo na ba?”” tanong nya. Tapos inabot ko sa kanya yung papel.

“Para namang dinugo ito, pero salamat na din” sabi nya sa akin. Panay pa nga ang punas nya sa kanyang mata.

“Sige, umuwi ka na at matulog” sabi ko, tapos tumayo na ako at sinaklay ang bag ko sa likod ko.

“Okay master. Commute lang ako ngayon, di ako nagdala ng car. Kasi inaantok talaga ako” sabi nya sa akin. Tapos tumayo na din siya at nagsimula ng maglakad. Maya-maya, lumingon siya sa akin at ngumiti. Tapos nag wave na siya at umalis. Maya-maya, nag text sa akin si Daphne. Pumunta daw ako duon sa may coffee shop, kasama daw nya si Alex. May sasabihin daw sya.

At nagpunta nga ako duon. Nakita ko si Alex at Daph, nanduon sila sa table sa labas, malapit duon sa may entrance.

“Oh, bakit?” tanong ko sa kanila, tapos umupo na ako duon sa upuan na katabi ni Daph.

“Alex, Jhino…” panimula sa amin ni Daph.

“Naranasan niyo na bang masaktan sa pag-ibig?” tanong sa amin ni Daph. Bigla kaming tumawa ni Alex.

“Ako? Syempre, way back in my emo days. Alam mo yun di ba?” sagot ko naman, pero tumatawa pa din.

“Asus, yun lang ba sasabihin mo Daph? Well, hindi pa ako nakakaranas nyan!” sabi ni Alex saka biglang tumawa ng malakas.

“Akala ko pa naman, manlilibre ka” biro ko naman. Tapos nagpalitan pa kami ng biruan ni Alex, tapos tawa kami ng tawa. Tapos biglang nag nagbago ang mukha ni Daph. Parang…iyak?!

“Ako oo…” sabi nya, parang pinipigilan nya ang luha nya. Natahimik kami ni Alex.

“Clyde…Clyde, yung 4th year…Clyde left me!” sabi nya, at tuluyan na nga syang umatungal sa iyak. Natulala lang kami ni Alex sa kanya. Nang mag sink-in na sa akin ang mga pangyayari, nagsimula ko nang himasin ang likod ni Daph.

“Tahan na Daph…teka, sino ba yang si Clyde?” tanong ko sa kanya.

“Si Clyde Manuel ba? Yung 4th year? May relasyon talaga kayo nun?” tanong naman ni Alex. Tapos, medyo huminto na si Daph sa pag iyak. Umayos kami ni Alex ng upo para makinig kay Daph.

“Kasi diba, Alex, nabangit mo na nag wa-YM na ako madalas. Dahil kasi kay Clyde yun…” sabi nya, tapos medyo umiyak siya. Pero nagpatuloy padin.

“Hindi ko pa nasasabi sa inyo ito, pero nanliligaw siya sa akin. Mga 3 weeks na ata. Palagi kaming magka-chat at magka text nun. Tapos minsan, sinasabi ko sa inyo na uuwi na ako pero nagkikita kami. Tapos…tapos…” umiyak ulit siya.

“Tapos…??” tanong ni Alex.

“Tapos kanina, nagkasalubong kami palabas ng gate. Nag hi ako sa kanya…tapos may kasama syang…babae!” sabi ni Daph, tapos umatungal nanaman sya.

“Ha? Talaga?” sabi ko kay Daph.

“Oo…nasaktan ako…kasi sabi nung babae…”Babe, sino yan?” tapos tinuro ako. Tapos sabi nya, “I don’t know her”. Ang kapal ng mukha!!!” sabi nya, tapos umiyak nanaman sya.

“Calm down, Daph” sabi ko kay Daph. Tapos, bigla siyang tumigil sa pag-iyak.

“Ang kapal nya. Akala nya, siya lang ang guy na manliligaw sa akin. Hindi no. Bahala sya sa buhay nya!” sabi nya sa amin.

“Bitterness is in the air…” sabi ni Alex, tapos tinuturo nya ang side ni Daph. Natawa ako, tapos si Daph tumingin kay Alex.

“Hindi ako bitter! Naiinis lang ako sa ka-ta-nga-han ko!” sabi ni Daph ulit.

“Okay lang yan Daph. Marami namang kaming lalaki dito sa mundo. Hindi lang si Clyde no. I’m sure marami pa diyan…” sabi ko naman.

“Marami pang magpapaiyak sayo” banat naman ni Alex.

“Hoy Alex tumigil ka nga! Kailangan ni Daph ang support natin” sagot ko kay Alex. Nagtatawanan na kami.

“Guys, alam niyo, kayo nalang ang mga boyfriends ko ha. Pero platonic lang. Kayo nalang ang date ko sa prom…” sabi nya sa amin.

“Sa Prom? Baka hindi ako pumunta…” sabi ko. Nagulat silang dalawa?

“Wait…what? Hoy, may mga nagkaka-crush sayo, kaya dapat pumunta ka” sabi ni Alex sa akin.

“Hindi ko alam…hindi ko kasi feel” sabi ko.

“Pag-isipan mo nga yan, Jhino. Malayo pa naman ang prom. Marami pang pwedeng mag-bago” sabi naman ni Daph sa akin.

Habang nasa byahe, natawa lang ako. Nagpunta ako duon para kay Daph, at nagtapos ang usapan tungkol sa akin. Ano bang mayroon sa akin? Isa akong ordinaryong estudyante. Hindi ganun kaputi, may salamin, medyo mapayat, 5’7 ang height, may pagka singkit ang mga mata, mahilig mag-aral, malinis sa katawan at perfectionist. May kakaiba ba? Well, para sa akin wala. Ewan ko lang sa iba.

Pagkadating ko ng bahay, mga 5:19 na ata ng Hapon yun. Nag computer ako. At nag browse ng kung ano-ano sa internet. Tapos binuksan ko ang Facebook ko. In-add na pala ako ni Darryl, so kinonfirm ko naman. Then after a few minutes, I got bored, so I turned off the PC nalang.

Humiga ako sa sofa at tumingin sa bubong namin. Para akong na hypnotize sa umiikot na electric fan at medyo pumikit-pikit ako.

Nakatulog ako…7:15 na ng magising ako. Nagising ako sa tunog ng cellphone ko. Wala pa pala sina mama. Unusual yun kasi mga 6:30 nasa bahay na sila. Tinignan ko ang cellphone ko at tumatawag pala si Darryl.


“Jhino, Darryl to”

“Oo nga. Sabi nga din ng cellphone ko”

“Nakauwi ka na ba?”

“Oo. Kanina pa. Bakit?”

“Wala lang. Bye *TOOOT*” binaba na nya kaagad. Weird? Napakunot ako dahil biglang out of the blue, tatawag siya, tapos bigla rin nyang iba-baba? Weird talaga.

Mga 7:30, dumating na sila Mama at Papa. May dala silang pizza at chicken. May party pala sa opisina nila Mama at sinama nya si Papa. Sayang, dapat sinama nila ako. So, kumain na kami nila mama at papa.

“Jhino, narinig ko bumalik na daw si Diane dito” tanong sa akin ni Mama.

“Opo ma. Mga June pa ata” sabi ko.

“Oh, eh bakit hindi mo sinasabi sa amin?”

“Eh hindi naman po siya bumalik sa school. Home study po ata siya”

“Naku, yung batang iyon, napakabait. Ano bang nangyari at nagpunta ng America yun?” tanong naman ni papa.

“Pumunta po ata sya duon dahil sa kuya nya na namatay…” sabi ko. Nalungkot ang mukha nila mama at papa.

“Kawawang bata. Kamusta naman siya?” tanong ulit ni papa.

“Okay lang po…” sabi ko at nagpatuloy na sa pagkain. Haay, buti nalang at hindi na sila nagtanong ulit.

Pagka higa ko, mga 10:00 pm, hindi ako makatulog. Ginawa ko na ang homework ko, nagreview na ako at lahat, hindi pa din. Ewan ko kung anong rason pero sobrang mulat talaga ang mata ko. Siguro marami din akong iniisip…

Kagaya ni Diane…at ang get together namin sa kanila sa sabado with Daph and Alex..

Ang mga ipapasang requirements…

Si Daph…okay na kaya siya ngayon?

Si Alex…naku, gumawa ba ng homework namin yun?

Si Darryl…ano kaya ang ginagawa nya ngayon?

Then mga 4:51 am…nakatulog na ako….


Tumunog ang alarm clock ko. Pinatay ko. Tulog ulit. After 5 minutes, tunog. Patay ulit. After 5 minutes, tinignan ko.

9:45 am. Shoot. Late na ako.

Chapter 12

Pero teka…ano ito? Bakit parang ang sakit ng mga kasu-kasuan ko. Tumayo ako. Ugh, nahihilo ako! Lumabo nanaman kaya ang mata ko? I don’t think so dahil parang ganun pa din naman ang paningin ko kung walang salamin. At pag dampi ko ng palad ko sa leeg ko…

Gosh, ang init ko.

Bumaba ako ng dahan-dahan. Nahihilo talaga ako. Nakita ako ni mama.

“Jhino? Anong nangyari sayo?” tanong ni mama. Hindi na ako nagsalita. Lumapit nalang ako sa kanya at dinampi nya ang kamay nya sa leeg ko.

“Ang taas ng lagnat mo ha!”

“Oo ma. Kaya pala hindi ako magising-gising” sabi ko kay mama. Umupo na ako at kumain ng kaunti, para maka inom ako kaagad ng gamot. Inasikaso muna ako ni mama, bago siya pumasok sa office nya. Mga 10:30, umalis na si mama. Ako naman, ay nahiga nalang sa kama ko. Tinignan ko ang cellphone ko. Ang daming messages nila Daph at Alex. “Asan ka? Late ka na” sabi ni Alex. “Jhino! Bakit ka absent?” sabi ni Daph, at madami pang iba. Nagtext ako sa kanila, at pati sa iba ko pang classmates.

“Classmates, I can’t come to school today. May sakit ako, I got 38.5 fever. Don’t worry, it’s not fatal so baka bukas makikita niyo na ako sa school . Pakisabi nalang sa mga teachers natin na bukas ko nalang ipapasa ang mga homeworks ko.Thanks!”


Tinabi ko na ang cellphone ko at pumikit. Haay, ang hirap talaga ng may sakit. Hindi ka makakilos ng maayos, at higit sa lahat, hindi ka makapag-aral. Haay, ang hirap talaga. After a few minutes, nag vibrate ang cellphone ko. Nagtext si Darryl.

“may sakit ka, master?”

Nagtaka ako. Ayun, naalala ko din. Kasama pala sa groups ko si Darryl, kaya naka receive sya ng GM ko. Nag reply naman ako.

“oo. haay..”



“pagaling ka master” sagot naman nya. Hindi na ako nag reply. Hindi sa ayaw ko syang kausapin, but because hindi ko talaga kaya. Gusto kong humiga at pumikit.

Habang nakahiga, ang dami nanamang pumapasok sa isip ko. Habang nakapikit, ang daming images ang nagre-register sa isip ko. Random things, kung baga.

Kagaya nung one day, ako at si Daph ay napagtripan na itago ang bag ni Alex nung 1st year kami. Halos maiyak si Alex sa kakahanap nung bag nya. Natatawa talaga ako.

Isa pa eh yung memories namin ni Althea. Naglalaro kami dito sa bahay. Masayang masaya. I miss her so much. Siguro binabantayan nya ang big brother nya ngayon, kaya naaalala ko siya.

At si Darryl…ang aking bagong kaibigan. Naalala ko yung una kaming nagkita, at kung pano ako nainis at naweirdohan sa kanya.

Medyo patulog na ako ng biglang kumatok yung katulong namin at pumasok sa kwarto ko.

“Jhino, may naghahanap sayo” sabi ni manang. Ako naman, dahan dahan na minulat ang mata ko at lumingon kay manang sa bandang right.

“Sino po?”

“Classmate mo daw. Paakyatin ko ba?” sabi naman ni Manang. Hala, sino naman yon? Mga past 11:30 palang at di pa tapos ang klase, pero bakit may classmate ako dito?

Naramdaman kong umakyat na ang “classmate” ko. Tapos binuksan nya ang pinto.

“Master…?” sagot ni “classmate”. Anong classmate? Hindi ko classmate si Darryl.

“Darryl?” sabi ko. Bigla pa nga akong napatayo sa gulat eh. Anong ginagawa nya dito? Anduon lang sya, saklay ang bag nya, naka winter bonnet na black and white stripes at ang kanyang trademark: ang uniform namin na polo, tapos yung mangas eh nakafold ng twice. Tapos, ginawa nyang baton ang pants nya.

“Huy, what brings you here? Hindi…hindi pa tapos ang klase mo diba?” sabi ko sa kanya. Parang wala akong sakit kung pagsabihan ko siya.

“Eh..sabi mo may sakit ka eh” sabi nya, parang inosenteng bata. Napakunot ang ulo ko.

“Anong…eh hindi pa nga tapos ang class mo tapos pupunta ka dito? What the…” sabi ko, kaso di natuloy kasi sumakit talaga yung ulo.

“Oh, master, wag ka na kasi magalit…concern lang naman ako eh” sabi ni Darryl. Tapos, lumapit sya at umupo sa gilid ng kama ko. Ako naman, humiga na at tumalikod sa kanya.

“You should prioritize your studies first.” sabi ko. In a very serious tone.

“Nandito na ako, kaya wala ka ng magagawa” sabi naman nya sa akin.

“At kasalanan ko pa? Ako ang tutor mo, and I don’t tolerate cutting classes. Atsaka, ayaw kong may bumibisita sa akin kapag may sakit ako”

“Bakit naman?” tanong nya sa akin. Then, humarap ako sa kanya.

“Because I don’t want people to see me as a weak person”

Namulagat naman ang mata ni Darryl.

“Ay, hindi ako agree dyan master. Lahat tayo, may kahinaan. Kahit pa itago mo yan, makikita’t makikita yan” katuwiran nya.

“Well, alam ko naman yun. Pero ayaw kong makita nila akong ganito, ayaw ko ng kinakaawan ako…basta, I have my own reasons and I don’t want to share it anyway.” sabi ko sa kanya. Natulala nanaman sa akin si Darryl. Tapos, ngumiti nalang siya sa akin. Maya-maya, pumasok na si manang.

“Jhino, uminom ka na ng gamot” sabi ni manang, tapos nilapag nya yung gamot duon sa mini-table sa tabi ng kama ko. Tapos nun, lumabas na si manang.

“Uy, Jhino. Uminom ka na daw ng gamot” sabi ni Darryl sa akin.

“Mamaya na. Salamat sa pagdalaw Darryl. Sige na, kasi magpapahinga pa ako” sabi ko naman. Tumayo na si Darryl sa pagkakaupo nya sa kama ko. Seryoso ang mukha nya.

“Sige, master…” sabi nya. Tapos, tahimik siyang lumabas ng kwarto. Feeling ko, lalo akong nilagnat. Ayaw ko kasi talagang may dumadalaw sa akin pag may sakit. Feeling ko, ang hina-hina ko. Pero, I feel bad for Darryl. Parang nag effort syang pumasok ng school para dumalaw, tapos napagsalitaan ko pa siya ng ganun. Hindi rin naman kasi nya alam.

Maghapon akong nakahiga at natulog. Mga bandang 8:00, bumangon na ako. Bumababa na din ang lagnat ko. Salamat naman sa Diyos. Pagkababa ko, andyan na pala si mama. Si papa, mamaya pa daw uuwi.

“Magaling ka na?” tanong sa akin ni mama.

“Opo ma” sabi ko.

“Haay, salamat naman. Jhino, may dumalaw pala sayong classmate mo?” sabi ni mama. Ako naman, umupo muna ako sa sofa.

“Opo ma. Si Darryl. Hindi ko siya classmate, schoolmate ko lang. Student ko siya, tutor nya ako” sabi ko naman.

“Ah, siya pala si Darryl. Bakit hindi mo man lang pinaakyat? Inaya ko nga sanang kumain kasi ayan nga’t nakaluto na si manang. Kaya lang sabi nya uuwi na daw siya at dumalaw lang. Hayun nga’t kakalabas lang eh. Sa kanya pala yung kotse duon sa may tapat” sabi ni mama sa akin. Nagulat ako sa mga sinabi ni mama. Higit pa akong nagulat sa ginawa ni Darryl.
“Eh…eh…ma, kanina pa siya dito eh…” sabi ko. Gulat talaga ako.

“Opo ate, kanina pa po iyong batang yon. Tinatanong ko nga kung bakit di pa siya umuuwi, sabi nya, tutulungan daw nya ako dito sa gawaing bahay kasi daw ay may sakit nga itong si Jhino. Ang bait ng batang iyon, ate” sabi rin ni manang. Lalo pa akong nagulat.

“Aba Jhino. Ipakilala mo naman siya sa amin. Ang bait naman ng kaibigan mo. Oh siya, maghugas ka na ng kamay at kakain na tayo”

Andun ako, nakaupo sa sofa. Ang mga mata ko ay mulagat, nakasalubong ang kilay ko, at nagiisip ako. Bakit ganun si Darryl sa akin. Pero…

Na-touch ako sa ginawa nya.


Chapter 13

Pagkatapos kong kumain ay umakyat na ako para humiga muli. Kailangan kong magpahinga para makapasok ako sa school bukas. Naisip ko ulit yung ginawa ni Darryl kanina. Nahihiya ako sa kanya. Kinuha ko ang cellphone ko at tinext ko siya.

“darryl, thank you ha”

Sent. Nilagay ko yung cellphone ko duon sa tabi ng unan ko. Tapos nag reply. Si Darryl nga.


Yun lang. Tapos, maya-maya, pumasok sa kwarto ko si daddy. Kinamusta nya ako.

“Jhino, kamusta?” sabi ni dad. Nasa may pinto siya, naka tayo. Bumangon ako sa kama ko.

“Ayos lang po. I’m fine na” sabi ko.

“Naku, ayos ka talaga. Ang bilis mong gumaling!” tapos, natawa si daddy.

“Nagtext si Ate Hannah mo. Nag-aalala sayo. Muntik nang lumipad mula sa dorm nya” sabi nya ulit. Tumawa na naman ako. Thanks, Dad.

“Wag ka kasing masyadong nagpapagod sa pag-aaral. Alalahanin mo naman ang sarili mo”

“Thanks dad. Don’t worry, hindi na po ako magpapagod next time” sabi ko. Tapos ngumiti si daddy, tapos lumabas na ng kwarto ko.


Kinabukasan, maaga pa akong dumating ng school. Pumasok na ako sa classroom. Tapos, nagbasa ako. Nakita ko si Sir Domingo, yung prof ko sa Physics. Pinasa ko na yung assignment ko. Kinamusta nya ako, at kung magaling na daw ba ako. Sabi ko, oo.

Maya-maya, narinig ko na ang boses ni Daphne. Kasabay nya si Monina, yung isa naming classmate. Pagpasok nya sa loob, sumigaw ba naman nang pagkalakas lakas na “JHINOOOOOOOO” tapos yumakap sa akin.

“Grabe, magaling ka na?” tanong nya sa akin. Mukha syang excited talaga.

“Obvious ba? Kaya nga andito na ako eh” sabi ko naman. Saka tumawa kami ni Daphne.

“Pero medyo wala pa akong lakas eh…pero kailangang pumasok. Uminom naman ako ng gamot” sabi ko ulit. Tumawa nalang si Diane.

“Ikaw pa, eh ang bilis-bilis mong gumaling sa sakit eh. Hindi ka rin naman namin nadalaw kahapon ni Alex dahil alam kong off-limits kami sa bahay mo kapag may sakit ka!” sabi ni Daphne. Ang bunganga nanaman nito. Tumawa nalang ako. Tapos…

“Pero alam mo, may dumalaw sa akin kahapon” sabi ko. Tumigil sa pagtawa si Daph at nanlaki ang mata.

“Tama ba ang nadinig ko? May dumalaw sayo? Eh sino?” tanong nya. Ang dami nyang tanong!


“Sino?” pangungulit sa akin ni Daph.

“Si Darryl…” sabi ko, in a very low tone. Nag chuckle si Daphne sa akin. Ako naman, mukhang clueless.

“Okay, Darryl ha…i-memeet mo ba sya mamayang break? Bonding tayong apat!” sabi ni Daphne.


“Hoy, wag kang tatangi ha. Hindi mo kami pinadalaw ha. Atsaka, gusto kong makilala yang si Darryl. Para maging ka-berks din namin siya” sabi ni Daph tapos tumawa ulit sya ng tumawa. May pagka lukaret talaga siya, ano? Anyway, sige na nga. Para magkaroon naman ng bagong kaibigan si Darryl. And besides, masayang kasama sina Alex at Daph, kaya sure akong mag eenjoy siyang kasama sila.


Kanina before mag start ang klase, tinext ko si Darryl. Sabi ko, bonding kami with Alex and Daph. Agad naman syang pumayag. Wow, hindi talaga KJ si Darryl. Well, malakas naman kasi ang personality nya. Antithesis ko nga siya eh; siya sobrang lakas ng personality at makapal ang mukha, ako naman anti-social at tahimik lagi. Madal-dal lang ako kapag kasama ko sina Daph at Alex.

So hinintay nya kami duon sa tapat ng canteen. Ako muna ang lumapit sa kanya.

“Darryl!” tawag ko sa kanya. Humarap siya sa akin at ngumiti.

“Master! Magaling ka na. Yehey!” sabi ni Darryl sa akin. Nangiti na rin ako.

“Hoy, dapat di mo na ginawa yung kahapon…” sabi ko.

“Anong ginawa?” sabi nya, tapos nakangiti sya.

“Asus. Don’t play dumb. Alam kong tinulungan mo si manang kahapon” sabi ko naman. Tapos, ngumiti lang sya.

“Sya nga pala…” sabi ko, tapos tinawag ko na sina Daph at Alex. Lumapit sila sa amin. Suot nanaman ni Alex ang paborito nyang red cap na palagi nyang suot tuwing Friday. Emo parin ang style ng buhok kahit na 2009 na. Ano ba yan.

“Hi, Darryl” sabi ni Daphne.

“Dude, tara, bonding muna tayong lahat” sabi naman ni Alex.

“Wag kang mahihiya sa amin. Matagal na kasi kaming walang ganun” sabi ulit ni Daph. Nagtawanan kaming lahat.

“Parang nung isang araw lang, umiiyak ka Daph ha” sabi ko naman.

“Of course, I need to move on. Damn! Boys are whatever” sabi ni Daph tapos umiirap irap pa. Natatawa talaga ako sa kanya.

“Alex, Daph, sige tara bonding tayo. Gusto ko ding makilala ang ibang friends nitong si Master Jhino. Ang swerte nyo meron kayong kaibigan katulad nya” sabi ni Darryl habang naka-akbay sa akin.

“Ay nako, swerte nyan ni Jhino at nadikit sa akin yan nung 1st year kami. Nahawa lang sa katalinuhan ko yan” banat ni Alex.

“Tama na yan! Tara na, kain na tayo” sabi ko naman, tapos pumasok na kami ng canteen.


Bumili kami ng madaming pagkain: Pizza, caesar salad (malamang sa akin ito), Burger, turon, at maraming Fit N’ Right. Take out lang kami kasi duon kami sa tambayan kumain. Magkatabi kami ni Alex, kaharap namin si Darryl na magisa lang. Tapos si Daph nakaupo sa ride side.

“Pagpasensyahan mo na Darryl ha. Ganito kami ni Alex kumain. Si Jhino lang ang puro salad at salad ang kinakain!” sabi naman ni Daph, habang kumakain (or lumalamon) ng pizza.

“Huy! Kumakain din ako ng pizza no” sabi ko naman.

“Oo. Isang piraso naman…anyway, Darryl, since potato chips lang ang kinakain mo dyan, I-interrogate ka namin” sabi ni Daph, tapos nag agree naman si Alex. Oh-oh, parang di ko masyadong gusto ito ha. Walang preno pa naman kung magtanong itong si Daphne at Alex. Si Alex ang unang nagtanong.

“Ilang pack ng yosi ang nauubos mo isang araw?”

“Uhm…dati 1 and a half a day…pero nag quit na ako ngayon.” sabi ni Darryl, tapos tumingin siya sa akin. Napangiti naman ako sa sinabi nya.

“Wow! Healthy living na si Darryl! Nice! Wag mo na gagawin yun dude. I also used to smoke nung 2nd year, pero wala rin naman akong napala. Kaya ngayon, puro kain ang inaatupag ko.” sabi ni Alex, tapos tumawa sya.

“Ako naman ang magtatanong…ilang beses ka na na-office?” tanong ni Daph.

“Hmmm…hindi ko na mabilang eh!” sabi ni Darryl.

“Naka ilang girlfriend ka na?” biglang tanong ni Alex. Natigilan bigla si Darryl. Tapos nagkatinginan kami. Nagulat nga ako eh.

“Uhm…eight?” sagot ni Darryl.

“Bakit di ka sure?” sabi naman ni Daph. Mga seryoso ang mga mukha nila.

“Kasi…eight lang talaga ang official…ayun” sabi ni Darryl. Nahihiya na siya.

“Sa walong yun, sino pinaka minahal mo?” tanong naman ni Alex.

“Hmmm…si..siguro yung last…si Riza. 2nd year ako nun.” sabi ni Darryl. Mukha syang nalungkot.

“Would you mind if…” sabi ni Daph. Ngumiti ng konti si Darryl at umiling.

“Si Riza, sya ang pinakamatalinong babae na nakilala ko. Taga ibang school siya, at talagang todo ang effort ko nuon para ligawan siya. Mahigit 3 months din ata kami nun…” kwento ni Darryl.

“And…paano kayo nag break?” sabi ni Alex. Ngumiti si Darryl at yumuko. Maya-maya, humarap muli siya sa amin.

“She died. Naaksidente ang sasakyan nila habang papunta sila sa Tagaytay…” sabi ni Darryl. Tahimik kami lahat.

“Sobrang lungkot ko. Ilang araw akong umiyak at hindi ako nakapag focus sa studies ko. Nagsimula akong magloko ng todo…hanggang sa dumating sa point na…nag stop ako dahil sa pagrerebelde” pagpapatuloy ni Darryl. Ngayon ko rin lang nalaman ang dahilan kung bakit siya nag stop. I mean, nasabi na nya sa akin na dahil sa kabulastugan, pero hindi ko alam ang dahilan ng pagrerebelde nya.

“Pinagsisisihan ko ang mga panahon na yun. Sobra. Pero at the same time, masaya ako kasi…” sabi ni Darryl.

“Kasi…?” tanong ni Daph at Alex. Sabay pa sila.

Ngumiti nalang si Darryl.

“Guys, hindi ko alam kung bakit na-share ko sa inyo ito. Siguro magaan ang loob ko sa inyo” sabi ni Darryl, tapos ngumiti sina Daph at Alex.

“Naku, okay lang yan Darryl. Friend ka na rin namin ha” sabi ni Daph, tapos tumawa nanaman sya.


After class..

“Uy, next time bonding ulit tayong apat ha” sabi ni Daphne.

“Sure thing. Aliw kang kasama, Daph. Pati ikaw Alex” sabi ni Darryl.

“Sige, una na kami! Jhino, take care ha! You too, Darryl dudez” sabi ni Alex, tapos lumabas na silang naglakad ni Daph.

“Masaya silang kasama, ano?” sabi ko.

“Oo nga eh. Sobra. Teka…libre ka ba bukas?” tanong ni Darryl. Saturday? Shoot. May bonding time din pala kami bukas kina Diane.

“Ay sorry, Darryl, kasi may bonding time din kami bukas. Sa bahay nila Diane yun” sabi ko naman.

“Okay…sige” sabi ni Darryl. Nagbago ang itsura ng mukha nya…

Parang nalungkot.

Chapter 14

“Hindi ka pa ba uuwi?” tanong ko naman.

“Uhm…oo uuwi na ako. Sige, Jhino, bye.” sabi ni Darryl. Parang nag iba ang mood nya. Hmm, siguro pagod lang yun. Ako din, pauwi na. Dumaan lang ako ng sandali ng 7-11 para bumili ng Pepsi. Tapos, diretso ako kaagad umuwi.

Pagdating ko sa bahay, sabi sa akin ni manang na tumawag daw si Diane sa bahay at sabi nya, tawagan ko daw siya pagkadating ko. Mga 4:30 na ako nakauwi ng bahay eh.

“Hello?” sabi ko. Tinawagan ko si Diane sa telephone.


“Eto, kakauwi lang. Bakit mo ako pinapatawag?”

“Wala lang. Remind lang kita para bukas. Nasabihan ko na sina Daph at Alex kanina…” sabi ni Diane.

“Okay…sure thing. Text nalang kita”

“Sure. Sige yun lang. Bye!”

“Bye” tapos binaba ko na ang phone. After nun, tinext ko sina Daph at Alex. Tapos sabi nila, mga 3 pm, punta na kami duon. Magdadala daw sila ng Ice Cream at Pizza (paborito talaga nila ito). Ako nalang daw magdala ng salad ko dahil ako lang naman daw ang kakain.


Ang bilis naman ng oras. Sabado na agad? Malapit na agad mag alas tres? Ano ba yan. Naghahanda na ako. Sinuot ko yung t-shirt ko na kulay green tapos may smiley sa gitna. Tapos yung semi-fit black jeans ko at yung white rubber shoes ko. Na-miss ko ring pumorma kahit papaano.

Mga 2:30 nagkita-kita na kami nila Alex at Daph sa tapat ng Mercury. Since may mga dala kami, nag taxi nalang kami papunta sa kanila.

Nung makarating kami duon, sinalubong kami agad ni Diane. Maganda talaga sya. Makinis ang balat nya at napaka ganda ng mata nya. Almond eyed kasi siya.

“Tara, pasok kayo” sabi nya sa amin. Ang laki ng ngiti nya sa mukha.

“DIAAAANE! Ang ganda ganda mo parin talaga! Nakaka-tibo ka!” sabi ni Daphne habang niyayakap si Diane. Natawa nalang kami ni Alex sa mga nakikita namin.

“Huy Diane, kamusta ang States?” tanong naman ni Alex.

“Ayos lang Alex. Wow, ikaw ang laki na ng pinagbago mo! Tumangkad ka ata!” sabi ni Diane sa kanya.

“Oo. Nag Che-cherifer kasi ako” sabi naman ni Alex. Natawa si Diane.

“Hali kayo, duon tayo sa may table” aya ni Diane sa amin.

Malaki talaga ang bahay nila Diane. Mayaman talaga sila. Hindi gaya ko na average lang. So, umupo na kami at nilatag ang mga pagkain. Tapos, ayun nag kainan na. Ang ingay ni Daphne at Alex sa lamesa, pati si Diane dumaldal din. Ako konting kwento lang, tapos tawa sa mga jokes, ayun. Ang sarap kasi ng kain ko.

Pagkatapos nun, nagkwentuhan kami duon sa sala nila. Mga 4:40 na nun.

“Guys, namiss ko ‘tong mga ito. Yung mga bonding natin. Haay, sana hindi nalang ako umalis” sabi sa amin ni Diane. Natigil ang tawanan namin.

“Oo nga eh. Pero at least, now, you’re back” sabi naman ni Alex. Napangiti naman ako at si Daph.

“But…hindi ko mababalik yung times na hindi ko kayo kasama. You’re my second family guys…” sabi ni Diane. Medyo nagiging malungkot ang topic.

“Siya nga pala, may boyfriend ka na?” tanong naman ni Daphne out of the blue. Napatingin ako sa kanya. Mukhang awkward ang mukha ni Diane.

“Uhm…wala pa…bakit mo naman natanong yan?” sagot ni Diane, super awkward.

“Sa ganda mong yan, wala ka pang boyfriend? Oh come on…” sagot naman ni Daphne.

“Ano ba kasing type mo sa guys?” tanong naman ni Alex. Napatingin ako sa kanya. Ngumiti si Diane at inayos ang mahaba nyang buhok.

“Simple lang. Kahit di masyadong matangkad, mukhang presentable, may sense kausap, matalino…loyal, understanding, caring and the rest of those cliches…I’m not choosy naman eh” sabi nya. Natahimik si Daphne at Alex. Tumingin sila sa akin. Mas lalo pang naging awkward ang feeling.

“Don’t worry Diane. You’ll find the perfect guy for you someday” sabi ko naman, just to break the ice.

“I do like someone right now. I just don’t know if he feels the same way, but whatever, masarap ang feeling na may kinakikiligan. I don’t know if he feels the same way but…I hope.” sabi ni Diane. Tahimik kaming lahat. Pero sina Daphne at Alex, iba ang tingin sa akin.


“Thanks for coming guys, sana maulit pa ito” sabi ni Diane. Nagpaalamanan na kami sa tapat ng gate nila. Tumawag kami ng taxi at sumakay na. 7:00 pm na nuon.

Sa loob ng taxi, iba parin ang tingin sa akin nila Daphne at Alex.

“Tikboy, I think you’re that guy” sabi ni Alex.

“Sino?” sabi ko naman.

“Jhino-boy, don’t play dumb. Sino pa, eh di yung tinutukoy ni Diane na “like” daw nya! May gusto siya sayo, kaya umamin ka na din” sabi ni Daphne sa akin. Magkakatabi kasi kami lahat sa likod ng taxi.

“Ewan ko sa inyo” sabi ko, tapos niyakap ko nalang yung bag at kumunot.

“Hoy ha, gagawa tayo ng project sa bahay niyo bukas. Damihan mo ang pagkain ha” sabi ni Daphne sa akin. Oo nga pala, gagawa kami ng project sa Physics bukas. Something about Matter and balance. Basta, bahala na sila Alex at Daphne magplano. Hindi kasi ako creative masyado.

Pagkadating ko sa bahay, tinapon ko ang bag ko sa kama at humiga. Tapos, kinuha ko yung cellphone ko sa loob. Pagka tingin ko, nagulat ako.

“You have 23 unread messages”

Ha? Ang dami. Nung binuksan ko…

Darryl Alfonso (7:46 pm)

Darryl Alfonso (7:30 pm)

Darryl Alfonso (7:19 pm)

Darryl Alfonso (7:10 pm)”

at madami pang iba. Lahat ng 23 messages, galing kay Darryl. Mga text nya, “Umuwi ka na ba?”, “Asan ka na ba? Mag reply ka nga”, “Uy…”, “Ba’t di ka nagrereply?” halos ganun.

Pero nagulat ako dun sa last text nya sa akin…

“Sige, wag ka na magreply. Good night”

Napa reply ako bigla.

“Sorry Darryl. Nagkasiyahan kasi kami kina Diane. Di ko chinecheck ang phone ko. Bakit?”

Sent. Naghintay ako ng reply. Wala. Hintay ulit. Wala parin. Hanggang sa nakatulog na ako…di nag reply si Darryl Alfonso.

Kinabukasan habang gumagawa kami ng project, hinihintay ko parin ang reply nya. Wala talaga. Nag text na ako sa kanya ng “Darryl, galit ka ba?” pero hindi talaga siya nag rereply.

“Hoy, kanina ka pa tingin ng tingin sa cellphone mo ah” sabi sa akin ni Daphne dahil kanina pa nya napapansin.

“Ah…wala, tinitignan ko lang ang oras”

“Hay nako Jhino, kahit anong tingin mo dyan sa oras hindi magiging ginto yan” sabi naman ni Daphne. Hay Daph, hindi talaga oras ang tinitignan ko.

Dumaan ang isang buong araw at hindi nag text si Darryl sa akin. Madalas ko pa namang ka-text yun tuwing weekend. Pero ngayon, nakakapanibago at hindi siya nag rereply.

Kinabukasan, habang naglalakad ako sa corridor papunta sa classroom ko, nakita kong naka upo si Darryl sa may gilid ng hagdan. Mag-isa lang siya. Pinuntahan ko siya.

“Darryl…” sabi ko sa kanya. Tumingin siya sa akin. Medyo masama tingin nya. Wala siyang sinabi sa akin. Tumingin lang siya, tapos yumuko ulit.

“Galit ka ba?” tanong ko sa kanya. Hindi padin siya humaharap sa akin. Tinabihan ko siya sa may hagdan.

“Uy, kausapin mo naman ako” sabi ko ulit. Medyo malungkot na ang mukha ko.

“Bakit di ka nagrereply kahapon?” tanong niya sa akin. Napakunot ang noo ko.

“Eh di ba sabi ko na nga sayo, nagpunta ako kina Diane. Ano bang kinakagalit mo?”

“Hindi ako galit, Jhino. Nagtatampo lang” sabi ni Darryl tapos tumayo. Ako naman, nagulat tapos tumayo na rin ako. Tapos nagsimula na siyang maglakad. Sinundan ko siya.

“Huy, sandali lang! Ano ba, bakit ka nagtatampo?” sabi ko. Humarap siya sa akin. Seryoso ang mukha nya.

“Birthday ko nung Saturday. 18 na ako. Yun ang dahilan kaya kita tinatanong kung libre ka ba” sabi nya sakin. Ako naman, sobrang nagulat.

“Eh…eh, ba’t di mo kasi sinabi sa akin kaagad?” sabi ko naman. I’m confused at shocked as hell.

“Eh di ka naman nagtanong eh” sabi nya. Ako naman natahimik nalang at napayuko.

“Sorry…” yun nalang ang nabanggit ko.

“Dyan ka na nga…” sabi ni Darryl sa akin saka naglakad na siya palayo. Ako naman naiwan nalang dun mag-isa. Ano ba yan? Nagtampo naman itong taong ito…

Chapter 15

Naiwan akong nakatayo duon at pinanuod ko lang si Darryl na lumakad papalayo. Feeling ko matutumba ako. Ano ba yan, I just missed an important day for Darryl. Anong gagawin ko? Hahabulin ko ba siya at mag so-sorry nalang? Hindi rin, kahit anong sorry ko, hindi ko na maibabalik ang araw na yun. Ano kaya? Ay, wala na muna akong panahong mag-isip. May klase pa ako.

Buong period ay tila wala ako sa sarili ko. Madalas akong tulala at may iniisip. Hindi ako masyadong nag rerecite. Nag quiz kami sa History. 8 out of 10 lang nakuha ko. Hindi pwede iyon, pero parang wala akong paki-alam. Ano ba? Kailangan kong makausap si Darryl. Gusto kong mag-sorry. Feeling ko kasi yun na ang pinaka mabigat na kasalanan na nagawa ko sa kaibigan ko. Imagine, nag celebrate sya ng birthday, tapos di ko man lang naregaluhan or nabati man lang. Ang drama ko ba? Eh kasi naman, nagi-guilty talaga ako! Ayaw ko ng feeling na ganito. Nagi-guilty. Para kasing ang sama-sama ko. Nung breaktime at habang nasa canteen kami, napansin na naman ni Daph ang pagiging tahimik ko. Si Daph kasi, kabisado na ang mga kinikilos ko.

“Huy, may iniisip ka, ano?” sabi nya.

“Oo Daph eh. May kasalanan ako kay Darryl” sabi ko naman.

“Talaga? Anong ginawa mo dun? Ang bait-bait mo ah” sabi ni Daph sa akin. Parang pinapalakas ang loob ko.

“Kasi…birthday nya nung sabado…tapos hindi ko alam. Hindi ko siya nabati…ayun, nagtampo sa akin” sabi ko naman. Natawa naman si Daph sa akin.

“Anong nakakatawa?” tanong ko.

“Para yun lang? Ba’t kasi di mo tinanong?” sabi nya.

“Eh hindi ko din alam eh…tsk, kailangan magbati kami nun” sabi ko naman. Tapos, dumating na si Alex kasi bumili siya ng pagkain nya.

“Uy, nakita ko si Darryl. Inaya ko na dito sa table natin umupo, kaso sabi nya ayaw nya. Wag nalang daw. Bakit? Anong problema nun?” tanong ni Alex sa amin.

“Apparently, nagtatampo si Darryl kay Jhino kasi nakalimutan itanong ang birthday!” sabi ni Daph sa akin. Ako naman, napayukod nalang. Haaaay, kailangan kong ayusin ‘to.


3:00 pm

Uwian na, at pinauna ko nang umuwi sina Alex at Daph. Hihintayin ko pa kasi si Darryl. Hinatid ko na sila palabas ng school. Buti nalang at tumawid ako, tapos bumili ako ng cake duon sa Coffee shop na kinainan namin dati ni Darryl. Hay, sana naman tanggapin nya ang apology ko. Sakto namang pag-pasok ko ulit sa campus eh naka salubong ko si Darryl. Nagkatinginan kami. Bigla naman nyang iniwas yung tingin nya sa akin. Medyo masama parin ang rehistro ng mukha nya. Tapos nagpatuloy sya sa paglalakad. Nung medyo lalampasan na nya ako, hinawakan ko yung braso nya.

“Sandali nga…” sabi ko.

“Bakit ba? Uuwi na ako”

“Sorry na kasi. Ano bang gusto mong gawin ko?”

“Wala naman…” sabi nya. Tapos bigla kong pinakita yung dala-dala kong box na medyo maliit. Yun yung cake na binili ko.

“Para sa’yo to, oh” sabi ko, medyo mahina ang boses ko. Kinuha naman nya, pero ang tapang padin ang mukha nya. Tinangal nya yung ribbon sa ibabaw at binuksan nya.

Ang laman nun, chocolate cake na pabilog. Tapos nilagyan ko ng design na “Sorry” sa ibabaw. Medyo pangit yun, kasi nga di ba hindi ako creative. Yun na ata ang pinaka malaking bagay na nagawa ko para mapatawad ako ng isa kong kaibigan.

Umaliwalas ang mukha ni Darryl habang nakatitig siya sa cake. Ako naman, kinakabahan.

“Akala mo, makukuha mo ako sa cake?” sabi nya sa akin. Napatingin naman ako sa kanya.

“Eh kung ayaw mo, eh di akin na!” sabi ko, tapos kukunin ko sana yung cake. Pero nilayo niya yung cake. Tinago nya sa likod nya.

“Hep, hep, hep….binigay mo na sa akin ‘to. Bakit mo babawiin?” sabi nya sa akin. Ako naman napakunot na ang ulo.

“Ang arte mo! Ako na nga itong nakikipag bati sayo ikaw pa itong nagsusungit” sabi ko naman, naiinis na talaga ako.

“EH sino ba ang may kasalanan?” sabi nya sa akin.

“Bahala ka na nga dyan!” sabi ko tapos naglakad na ako papalayo. Nakakainis na.

“Huy…wag ka nga umalis dyan…huy! Jhino!” sabi ni Darryl habang sinusundan ako. Tapos siya naman ang humawak sa braso ko.

“Sige na…sige na…okay na…friends na ulit tayo” sabi sa akin ni Darryl. Nagkatitigan muna kami ng medyo matagal saka ako nagsalita.

“Yan naman pala eh. Ikaw pa itong pa-importante. Sorry talaga” sabi ko, medyo yamot parin ako pero okay na.

“Pero, kailangan bawiin mo yung araw na yun ha” sabi nya.

“Ha? Si…sige, para makabawi naman ako sayo. Ano yun?” tanong ko naman.

“Kasi…may long quiz ako sa Physics bukas…at since ikaw ang tutor ko, sayo ako lalapit.” sabi nya.


“Pwede bang paturo ako sa’yo, sa bahay niyo nalang?” sabi nya. Nagulat nanaman ako sa biglaang kondisyon nitong si Darryl.

“What the—uhm, bakit yun pa? hindi–” sabi ko. Natigilan ako kasi naalala ko na sabi ni mama, minsan ay dalhin ko duon si Darryl dahil gusto nyang makilala. Natahimik ako ng mga ilang sigundo. Nagaantay lang si Darryl ng sagot ko.

“Si…sige na nga” sabi ko naman. Tila abot langit ang ngiti ni Darryl.

Pagdating sa bahay…

“Uy, umuwi ka na pala” bati sa akin ni manang. Mga 5 na kami nakarating kasi traffic.

“Manang, ito po si Darryl…yung dumalaw po sa akin” sabi ko kay manang.

“Aba’y andito ka ulit! Buti at napasyal ka ulit dito.” sabi ni manang. Mukhang masaya si manang dahil nandito si Darryl.

“Oo nga po eh. Magpapaturo kasi po ako kay Jhino ng Physics.” sabi ni Darryl kay manang.

“Sige manang, akyat muna kami” sabi ko naman.

“Sige bumaba na kayo mamaya kapag kakain na.” sabi ni manang, tapos umakyat na kami.

Pagpasok namin sa kwarto, umupo si Darryl duon sa upuan sa tabi ng bintana ng kwarto ko. Ako naman, hinanda ang mga libro ko.

“Jhino…” sabi ni Darryl sa akin.

“Ano?” sabi ko.

“Pwede bang maki tulog dito?” sabi nya. Nagulat nanaman ako. Ano ba yan.


Chapter 16

Bakit ganun si Darryl? Palagi nalang niya akong ginugulat. Kamusta naman yun.

“Ano? Sana naman Darryl kanina mo pa sinabi sa akin yan, di ba?” sabi ko naman. Eh sa nagulat ako eh.

“Sorry na, master. Eh kasi di ba taga Novaliches pa ako eh malayo pa ako…ayaw kong umuwi mag-isa no” sabi nya sa akin.

“Paano ang uniform mo? At ang damit mong susuutin?” tanong ko naman.

“Uhm…ah…kasi Jhino, nagdala na ako ng uniform ko…pwedeng makahiram nalang ng pajama pants? Yung undershirt ko nalang ang ipangtutulog ko” sabi naman nya.

“May dala ka na pala? So ibig sabihin, may balak ka na talagang makitulog at ngayon mo lang sinabi? Ang galing mo rin, ano?” sabi ko ulit. Medyo nainis ako kay Darryl, pero wala na akong magagawa, andito na siya eh.

“Sorry na Jhino…” sabi nya ulit. Hindi nalang ako nagsalita at nagpatuloy nalang ako sa pag-aayos ng gamit. Si Darryl naman, tumayo na, tapos tumingin tingin sa kwarto ko. Tapos, nakita nya yung picture duon sa tabi ng lampshade ko.

“Ito ba si Althea?” sabi nya, sabay kuha nung picture. Ako naman, lumingon.

“Oo, siya yan” sabi ko. Tapos ngumiti siya sa akin.

“Ang ayos nitong kwarto mo. Kumpara sa akin, sobrang gulo” sabi naman nya.

“Talagang malinis ako sa bahay, at sa sarili ko. Of course, you need to be presentable and neat” sabi ko naman.

“Ay oo halata nga. Kaya kahit uwian na, mukha ka paring bagong ligo. Siguro isang oras ka lagi naliligo” sabi nya sabay tawa.

“Magtigil ka nga” sabi ko. Then maya-maya, umakyat na si manang.

“Jino, andito na ang mommy at daddy mo” sabi ni manang. Aba, himala! 6:53 andito na sila. Usually kasi, pinaka maaga na ang 7:40 na uwi nila mommy. So, bumaba na kami, kasama ko si Darryl.

“Ma…” sabi ko. Kasunod ko si Darryl na bumaba. Medyo nahihiya ang loko. Mayron pala sya nun? Nakatingin sa kanya si dad, kasi ngayon palang nya ito nakita.

“Ma, pa, si Darryl po, bago ko pong student” pakilala ko sa kanila.

“Hijo, ikaw yung mabait na bata na tumulong kay manang nung may sakit si Jhino, hindi ba?” sabi ni mama. Napayuko sa hiya si Darryl. Namumula siya, at nakangiti.

“Nice meeting you hijo. Kumain na ba kayo?” tanong naman ni dad sa amin. Obviously, hindi pa so yun ang sinabi ko. Then umupo na kami sa mesa para paghanda na kami ni manang. Tapos nun, kumain na kami.

Ang dal-dal ni Darryl. Ang dami nilang napagkwentuhan ng mom at dad ko. Nabangit din nya yung pag-stop nya. Sabi ni daddy, okay lang daw yun, ang importante ay bumabawi siya ngayon.

“Kung di po ako nag-stop, hindi ko makikilala itong si Jino. At hindi ko matitikman ang masarap na luto ni manang” sabi ni Darryl. Ang corny! Sige Darryl, sakay pa. Natatawa ako sa kanya, kasi ang bilis nyang makasundo ang parents ko, pati na si manang. Feeling ko nga kinikilig itong si Manang sa kanya eh. Ano ba yan?

Pagkatapos kumain, nanunuod muna kami ng TV saglit tapos naglaro sa computer. Then, umakyat na kami ng mga 9:00 pm para mag-aral. Nagpalit na ako ng pambahay bago kami magsimula.

Mga 9:22 PM…

“Master, ano ba yan? Naboboring ako” sabi niya.

“Tumahimik ka dyan at sagutan mo yang questions dyan” sabi ko naman. Pinapaglaruan lang nya yung lapis na binigay ko. Ako naman, nagbabasa ng libro.

“Master, ayan na, tatama na sayo ang space ship…waa” sabi nya, naglalaro kasi siya, kunyari pinapaandar nya yung lapis tapos dinadaan-daan nya sa mukha ko. Parang bata. Nakakainis.

“Alam mo Darryl, pag bumagsak ka wala akong pakialam ha” sabi ko. Naiirita na kasi ako. Hindi nanaman kasi seryoso itong si Darryl.

“Master naman…sorry” sabi nya, tapos nilapag na nya yung lapis sa may mesa.

“Sorry nanaman? Hanggang kailan ka mag sosorry? Gawin mo yang trabaho mo” sabi ko. Naaasar na talaga ako sa kanya. Ang ginawa nya, ayun, tinitigan ang papel at sumagot. After 20 minutes or so, nasagot din nya.

“Good job, though you need to do it quicker. Hindi sa lahat ng oras 20 minutes ang exam” sabi ko sa kanya.

“Ang sakit ng ulo ko master. Tulog na tayo!” sabi nya.

“Humiga ka na dyan, mamaya pa ako matutulog” sabi ko, habang nagbabasa padin ng libro.

“Sige, ikaw bahala” sabi nya. Tapos hinubad na nya yung polo nya. Sando na white lang ang under-shirt nya. Tapos sinuot na din nya yung pajama ko. Humiga sya dun sa right side ng kama ko. Ako naman, andun sa left side, kasi nandoon ang study table ko. Basa lang ako ng basa.

“Master…” sabi nya.

“Tama na yan. Matulog ka na. Napagod ka na sa pagtuturo sa akin, kailangan mo nang magpahinga” sabi ni Darryl, halatang papatulog na. Nakatalikod siya sa akin.

“Mamaya na. Ikaw na ang matulog dyan…” sabi ko naman.

Mga 10:30 PM, humiga na ako. Mukhang tulog na tulog na si Darryl. Hinubad ko na ang salamin ko at pinatong ko sa study table. Pinatay ang lamp shade tapos nagdasal. Then finally, pumikit na ako. Maya-maya…

“BOOM master!” sabi ni…Darryl. Ano ba yan? Akala ko ba…

“Darryl! Ginulat mo ako! Ano ba yan…akala ko tulog ka na?” sabi ko. Medyo nabagot nanaman ako kay Darryl ah. Tawa pa siya ng tawa. Ang gulo na nga ng kumot nya eh.

“Darryl, matulog ka na. Please lang” sabi ko.

“Jino, info lang ha…”

“Ano yun”

“Sobrang likot akong matulog” sabi nya. Tapos tumawa nanaman. Kumunot na lalo ang noo ko.

“Bahala ka, basta wag mo akong sasagasaan ha. Ang laki pa naman nyang katawan mo, kumpara mo sa akin na pat-patin” sabi ko.

“Hoy, anong pat-patin ka dyan? Sobrang fit ka nga eh”

“Napapayatan na ako. Anyway, this is not the right time to talk about body figures, matulog ka na” sabi ko.

“Sige. Goodnight master” sabi nya.


Mga 12:14 na, hindi parin ako makatulog. Marahil ay hindi naman kasi ito ang normal sleep time ko. Si Darryl tulog na tulog na. Ayun siya, tahimik sa tabi ko. Hindi nag hihilik. Para nga siyang angel na natutulog eh. Hindi mo aakalain na may pagka bad-boy. Hindi ko alam kung bakit, pero tinititigan ko siya. Hindi ko maalis ang tingin ko. Haay, ang weird. Basta, tinititigan ko lang sya. Ang sarap ng tulog nya, siguro napagod to kanina sa school. Pikit na pikit ang mata nya…at hindi siya gumagalaw sa pwesto nya. Sabi nya, malikot daw sya matulog? Eh sobrang steady nga lang sya eh.

Nagkamali pala ako.

Gumalaw sya. Pakanan nya. Sa side ko.

Hala. Ano ‘to? Tama nga, ang kulit nya matulog. Biruin mo, yumakap sakin? What the…

Ayun, ang higpit ng yakap sa akin. Para akong ginawang unan. Di lang basta yakap ha. Pinatong pa nya yung ulo nya sa may chest ko. Ang sarap ng tulog nito ha? Ako naman, sobrang gulat. As in gulat na gulat ako.

Pero di ko naman magawang gisingin yung tao. Ang sarap na ng tulog eh. Pero, ang awkward talaga. Sobra. Mas naging awkward pa nung gumalaw galaw pa siya at parang hinihigpitan ang hawak. Nag “hmmm” pa siya. Ano ba ‘to, Darryl?!

Mga 1:19 AM na nun at pumipikit na ako. Nakayakap pa rin sya sa akin. Pero I can’t stay awake whole night…I need to sleep…so yun…


Tumunog si alarm clock. Inaabot ko. Hindi ko maabot. May sakit ba ulit ako? Let me check.

Mainit ako? Tama lang. Parang buhay lang.
Masakit ba ulo ko? Hindi.
Nahihilo ba ako? Hindi.

Pero bakit hindi ako makagalaw?

Ayun naman pala eh. Ang sarap padin ng yakap sa akin nitong si Darryl. Kapag sinuswerte ka nga naman oh.

Chapter 17

Hindi talaga ako makatayo. Pero sige na nga, gigisingin ko na itong si Darryl. Ginalaw ko yung katawan ko. Medyo mahirap kasi mahigpit yung yakap nya sa akin.

“Darryl!” sabi ko. Then nagising na sya. Nagulat siya kasi nagkatinginan kami. Ang lapit ng mukha namin sa isa’t isa. Alam mo yung nararamdaman ko na yung hangin na lumalabas sa ilong niya. Tapos bigla syang bumitiw sa pagkakayakap sa akin.

“Salamat ha, Darryl. Magdamag ka atang nakayapos sa akin. Ang laki pa naman ng katawan mo” sabi ko naman. May muscle kasi sa braso yun eh.

“Sorry, master. Ang sarap ng tulog ko eh…” sabi nya, tapos ngumiti siya.

“Sige na, kain na tayo sa baba” sabi ko then tumayo na ako sa kama ko. Hindi ko alam pero parang ang init ng pakiramdam ko tapos ang bilis ng kabog ng dibdib ko. I don’t know why.

Paka kain namin, naligo na ako. Duon ako sa bathroom nila mama sa room nila, si Darryl duon sa banyo sa baba. Duon na din ako nagbihis sa room nila mama. Nung handa na ako, mga 7:15 AM pa nun, pumunta na ako ulit sa kwarto. Hindi pa handa si Darryl. Naka uniform pants na sya, low waist nga eh, tapos kita pa yung boxer shorts nyang blue. Tapos topless pa, nagsusuklay ng buhok. Hindi siya payat at mataba, tamang tama lang talaga.

“Hindi ka pa bihis?” tanong ko.

“Ay sorry, sige bibilisan ko na…” sabi nya.

“Sige, hihintayin kita sa labas” sabi ko naman. Pagkasara ko ng pinto, paulit-ulit kong kinurap ang mata ko. Ang bilis ng kabog ng dibdib ko. Sobra, mas sobra kanina. Ano ‘to? Bakit ako ganito ngayong araw? Hindi ko talaga alam kung bakit. Pero naramdaman ko na dati ito eh…pero ngayon parang mas matindi.

Dahan dahan akong bumaba ng hagdan namin. Seriously, every step, I can hear my heartbeat. Lalong bumibilis. Medyo annoying pero ewan ko. Dumiretso ako sa banyo sa baba para mag sipilyo. Umupo nalang ako sa couch at hinintay si Darryl.

“Uy, sorry kung medyo matagal” sabi sa akin ni Darryl. 7:35 na sya bumaba.

“Mag-taxi nalang tayo. 30 minutes nalang ata ang byahe mula dito sa UP village eh” sabi naman nya.

“Sige taxi nalang. Basta ikaw ang magbayad ha” sabi ko. Natawa naman si Darryl, pero pumayag na siya. Pero ako, hindi ako makapag react ng maayos. Ang bilis padin ng kabog ng dibdib ko eh.

Sa taxi, tahimik pa rin ako at nakaharap lang sa may bintana. Nakatingin sa akin si Darryl tapos parang worried ang mukha nya.

“Master may sakit ka ba?” tanong nya sa akin. Tumingin ako sa kanya tapos umiling ako. Ang tahimik ko. Bakit kaya? Hindi ko din kasi talaga alam. Si heart, kabog padin ng kabog. Haay, tumigil ka na.

Dumating na kami ng school. 8:15. May 15 minutes pa ako, so hindi ako late. Nag paalamanan lang kami Darryl, then ayun na. Nakita ko siyang tinitignan ako habang naglalakad, pero ako, hindi ako makatingin sa kanya.

Tahimik akong pumasok sa classroom. Ang ingay ng mga classmates ko.

“Huy, what’s up?” bati sa akin ni Daphne.

“Okay lang…” sabi ko naman.

“Sure ka? Ang tamlay mo ah…para kang kinakabahan…” sabi ni Daph sa akin.

“At medyo…namumula ka ata? May sakit ka ba ulit?” dugtong nya.

“Huh? Na–namumula?” sabi ko naman. Nagulat nanaman ako eh.

“Oo…medyo lang naman..or di lang halata kasi di ka kaputian..” sabi ni Daph.

“Sobra naman ito…eh kasi, Daph, may itatanong ako sayo” sabi ko, seryoso talaga ang hitsura ko.

“Ano yun?” sabi ni Daph. Ang awkward, hindi ko masabi yung sasabihin ko sana. Parang nahihiya ako. Usual naman akong mag open kay Daph, pero ewan ko ba, itong bagay na to nahihiya akong sabihin sa kanya.

“Jino Anthony Mendez, ang tagal mong magsalita” sabi ni Daphne.


“I don’t understand alien language, Jino. Ano ba kasi yun?”

“Eh kasi…Daph, naramdaman mo na ba yung parang…parang” sabi ko. Hay, ang hirap!

“Yung ano..?” sabi ni Daph. Nakatitig talaga sya sakin at kunot pa ang noo. Seryoso sya sa pakikinig.

“Yung…mabilis na kabog ng dib-dib, tapos…tapos parang excited na kinakabahan na ewan…yung ganun?” tanong ko sa kanya. Tumaas ang kilay ni Daph at nag isip ng isasagot.

“Bakit mo tinatanong yan?” sabi ni Daph.

“Eh kasi..kanina..kanina kasi parang ganun yung nararamdaman ko…eh, ano ba kasi yun? Naramdaman mo na ba yun?” sabi ko naman. Nag-chuckle naman si Daphne.

“Oo. Nung in-love ako kay Clyde.” sabi naman nya. Iba ang tingin nitong taong ito sakin. Ako naman, natahimik.

“Jinoboy, I think you’re in looooooove. Who’s the lucky individual?” sabi ni Daphne sa akin. Hindi ako makasagot.

“Kita mo, mas lalo kang namumula. Sino ba kasi yan?” sabi nya sa akin.

Oh no. Natahimik ako talaga at nag-isip. Ano ito? Naramdaman ko yun kanina nung….


nung magkasama kami ni Darryl.

Sabi na nga ba eh, I’ve felt this feeling before. Nung kay Diane, but not this intense. This time, parang ang tindi talaga. Love nga siguro to…

Pero di ba mali ito? I’m a guy, and Darryl is also a guy. This is just wrong. So wrong. It can’t be cause…guys can’t fall in love with another guy…or, totoo nga ba? I mean, I’m not gay or bisexual…or, too nga ba? Ang daming tanong na pumasok sa utak ko, pero iisa lang talaga ang umiikot sa utak ko…

Mahal ko na ata si Darryl.

Chapter 18

Hindi ko sinabi kay Daphne kung kanino ko naramdaman yun. Hindi sa ngayon, at malamang hindi ko na sabihin dahil…dahil alam kong mali talaga iyon. Buong oras nanaman akong nag isip. Nagdaan na ang English, Physics at History, pero nasa isip ko parin ang nararamdaman kong iyon. Parang doon na kasi napunta iyon eh…

When I first saw Darryl, I find him very interesting. Kaya nga nagtanong ako kina Alex about him eh.
The day he asked me to be his tutor, I find him very nice.
The moment I asked him to stop smoking, I find myself concerned about his health.
The moment he slept in my house…I…

Di ko talaga masabi. Pero oo, mahal ko na siya. Pero ayaw ko. Ayokong madisappoint sa akin ang mga magulang ko. Mali kasi talaga itong feelings ko for him. Guys are for girls, men are for women. Yan ang tama. Pero…ang hirap talaga.

Nung break time, medyo tahimik padin ako. Si Alex, clueless pa talaga. Sinabihan ko kasi si Daph na wag munang sabihin sa iba ang kinuwento ko sa kanya kahit kanino. Si Alex kasi, masyado talagang matanong yon. Kaya baka mapilitan akong makwento ang totoong nararamdaman ko, kahit na ayaw ko.

“Jinoboy, anong ibig sabihin nyang mukhang yan? May sakit ka ulit?” tanong naman ni Alex. Nagtinginan kami ni Daph.

“Ah, wala, may tantrums ata yan” sabi ni Daph, medyo mahina. Parang pabulong, pero narinig ko pa din. Maya-maya, ano ba yan, nakita ko si Darryl na papalapit sa amin. Ayan nanaman sya, kumakabog nanaman ang dibdib ko. Ang bilis. Ah! Gusto kong sumigaw!

“Hey, pwede bang sumama sa table niyo?” tanong sa amin ni Darryl.

“Uhm…eh..wala ka bang ibang classmates?” tanong ko naman. Hala? Bakit ko tinanong yun? Di ko gustong itanong yun, pero bigla nalang lumabas sa bibig ko. Napatingin tuloy sa akin si Darryl.

“Wala akong pakialam sa kanila. Kayo ang gusto kong makasama” sabi nya sa amin. Lalong lumakas ang kabog nang dibdib ko. Hindi na ako nakapag salita…ito nalang ang lumabas sa bibig ko.

“Si…si…sige, may pupuntahan lang ako” sabi ko, sabay tumalikod ako at nag walk-out. Di ko na kaya, parang sasabog ang dib-dib ko sa lakas ng kabog. Naririnig kong naguusap sina Daphne, Alex at Darryl. “Anong nangyari duon”, “Saan ka pupunta?” yun ang mga nadinig ko, pero di ko alam kung sino na ang nagsasabi. Mas malakas pa kasi sa pandinig ko ang kabog ng dibdib ko kaysa sa mga ingay na naririnig ko sa canteen.

Nagpunta ako ng library. Duon, tahimik. Nung una, sobrang lakas padin ng kabog pero nung tumagal na, nawala na. Nagbasa ako ng libro. Nilibang ang sarili ko. Hindi pa naman ako gutom kaya ayos lang. Hindi ko lang ineexpect yung sumunod na nakita ko.

Si Darryl. Tila may hinahanap. Nagulat nanaman ako. Sa mga lugar na katulad ng library, bihira mong makita ang isang Darryl Alfonso. Tila sinusuyod nya ang library, hanggang medyo lumapit na siya sa table ko. Oh no. Nagtakip ako ng mukha, pero sinsilip ko padin siya. Tapos, may maingay. Hey, this is a library, for Christ’s sake! Pero hindi ingay ng estudyante. Hindi ingay ng kung ano. Si heart nanaman. Kumakabog. Tumigiiiiil kaaaa! Sigaw ko sa isip ko. Napapikit ako. Sabi ko sa sarili ko, “sana wag niya akong makita…sana talaga…”

“Jino?” sabi ng isang pamilyar na boses. Si Darryl. Nakita nya ako. Late na pala yung prayer ko. Kung baga nagtext ako kay Lord, andyan na yung milagro, nakarating na. Sobrang late.

“Oh? Ba’t…ba’t andito ka?” sabi ko. Heart, tama nang kabog!

“Bakit ka umalis duon sa canteen?” tanong niya sa akin. Ang lapit ng mukha nya sa akin. Naka-palad pa yung dalawang palad nya sa lamesa habang nakatayo. Hala.

“Eh…kasi…gusto kong magbasa!”

“Sus…nagbabasa ka na wholeday, hindi ka pa ba sawa?” tanong niya sa akin. Tapos, umupo siya duon sa bakanteng silya sa tabi ko. Mas lalong kumabog si heart. Tama na, please. Tama na.

“Uhm…eh…masaya magbasa eh. Pakialam mo ba?” sabi ko. Hala? Hindi ko nanaman ma-control ang bibig ko. Ano ba yan! Bigla nalang akong tumayo, tapos naglakad palabas ng library. Sinundan ako ni Darryl.

“Ang sungit mo ah” sabi niya. Hindi ko siya pinapansin.

“Hoy, ba’t di ka namamansin?” sabi nya. Tapos humarap ako. Mukha akong kinakabahan.

“Jino, okay ka lang?” tanong niya sa akin. Tapos…biglang nag bell. HALA! SAVED BY THE BELL! Salamat naman!

“Sige, Darryl, pasok na ako sa klase ko” sabi ko naman. Tapos naglakad na ako pabalik ng classroom.

Pagka-uwi ko, para akong nabunutan ng sobrang laking tinik. Nakauwi din sa wakas! Salamat naman at hindi ko siya nakita habang pauwi ako. Ang hirap naman nito.

Habang naka upo ako sa sofa at nagtetext (kay Daphne at Alex), nag text si Darryl bigla…

“Good pm, master!” sabi nya.

Ayan nanaman si heart. TUMIGIL KA, HEART! Please lang…pero hindi talaga eh. Naiinis na ako. Ano ba? Rereplayan ko ba o hindi?

Fine! Hindi na. Ayan, clinick ko yung exit. Nagtext na si Daphne. Then si Alex. Reply to both. Then another text kay Daph. Reply. Si Alex din. Reply.

Pero, hindi pa din naaalis ang kabog. Parang…parang…parang gusto ko siyang itext! Ayyy, Jino, hindi tama iyan! Wag…pigilan mo…please lang. Pero…

“Good evening din, Darryl”

Sent. Ayan nagawa ko na. After 5 minutes….

“Ba’t ang tagal mong mag reply? Umiiwas ka ba?” sagot nya. Oh no.


Chapter 19

Oh no. Hindi ko alam kung ano ang irereply ko. Ang bilis pading kumabog ni heart! Ano ba yan? Hindi tuloy ako makapag isip ng sasabihin ko sa kanya. Naka 3 vibrate na ang cellphone ko. Nag reply na siguro sina Daph at Alex, pero ako, naka tingin parin ako sa message niya. Ano bang isasagot ko duon? Hindi ko naman siya iniiwasan…it’s just that…that…hay, bahala na!

“Hindi ah. Marami lang ka-text. Sorry.” yun na sinabi ko. Sent.

Medyo nakahinga din ako ng maluwag. Tapos ayun, nagreply na ako kina Daphne at Alex. Tapos maya-maya, nagtext ulit sya.

“Ah…akala ko galit ka eh” sabi nya.

“Hindi ah. Sige matutulog na ako…goodnight” sabi ko naman. Pero di pa talaga ako matutulog. Hello, 7:00 pm pa lang?!

“Ha? Master? Ang aga…7 pm palang ah?” sabi naman nya. Hindi na ako nagreply! Basta, hindi ko kaya.

Iniisip ko talaga ito ng mabuti. Ayaw kong madevelope ang feeling na ‘to. Hindi ako lalayo sa kanya, pero lalagyan ko ng wall at medyo magiging cold ako sa kanya. Hindi ko naman kasi kayang basta-basta nalang bitawan itong si Darryl dahil lang dito. Lumapit siya sa akin para turuan ko siya. Kung magkagusto ako sa kanya, problema ko na yun.

Hay. Talagang gusto ko siya. Gustong gusto ko siya. Pero, mali talaga ‘to. Maling mali ito.

At ganun nga ang ginawa ko. Tuwing mag rereview or magkikita kami, may coldness na talaga.

Kinabukasan, start na pala yung botohan para sa Mr. & Ms. Junior and Senior. Kahit na next year pa yun (February 19 daw?), boboto na ngayon para daw makapag handa na. Jusko, December 03 palang. Pero bahala na. Pagbobotohan ng mga teachers namin at ng mga classmates ko.

Ang binoto ko ay si Alex para sa Mr. at si Jane naman sa Ms. Dapat talaga ay si Daphne, pero nagparamdam sa akin si loko na ayaw nyang sumali sa mga ganyan.

Maya-maya, nung malapit ng matapos ang breaktime at pabalik na ako sa classroom…

“Master!” sigaw nya sa akin.

“Bakit?” sagot ko naman.

“Ako daw ang ilalaban ng section namin para sa Mr. & Ms. Junior & Senior! Yes!” kwento nya sa akin. Mukhang sobrang saya nya.

“Congrats.” sabi ko. Wala akong reaction. Biglang nagbago ang reaksyon ng mukha nya.

“Hindi ka ba masaya, Jino?” tanong nya sa akin.

“Masaya ako no. Sige, may klase pa ako” sabi ko, sabay alis. Ano ba itong ginagawa ko? Parang kabo-[i]b[i]ohan lang! Ayaw ko talaga syang tratuhin ng ganun. In fact, I want to know him more, be with him more…but it’s not right! Kaya napipilitan ako.

Lumipas ang mga linggo at ganun ang treatment namin sa isa’t isa. Madalang na nga akong magtext sa kanya. Minsan nga 3 araw nang hindi ko siya tinetext. Ang hirap.

“Master, malapit na ang Christmas vacation. Ano ang plano mo?” tanong nya sa akin.

“Bahay lang.” sabi ko. Nakita ko na medyo nalungkot ang mukha ni Darryl at bumalik nalang sa pagbabasa.

“Ikaw ba?” hindi ko napigilang magtanong.

“Uhm, baka sa bahay lang din…” sabi ni Darryl sa akin. Tapos ngumiti sya. Kumabog nanaman si heart. Heart ha, nakakainis ka na.

“Master, ano nga pala–” hindi ko na siya pinatapos…

“Mag-aral ka na dyan” sabi ko.

“Ang sungit naman nito…” sabi nya ng pabulong. Pero narinig ko padin yun.

Pagkatapos ng 3 and a half hours, pauwi na kami. Sabay kaming naglalakad palabas. Dumaan kami duon sa science building para dumaan duon sa back gate dahil kukunin daw ni Darryl yung sasakyan nya. Sasamahan ko lang sya para kunin iyon. Hindi ko siya kinikibo, at mabilis ang lakad ko. Siya naman, sumusunod sa akin.

“Master!” sabi nya, medyo malakas ang boses.

“Ba’t di ka namamansin? Master!” sabi nya. Hindi ko talaga siya pinapansin or nililingon man lang. Tapos finally, naabutan nya ako, at hinawakan nya ang balikat ko.

“Huy, may problema ka ba?” tanong sa akin ni Darryl. Mukha na naman syang seryoso.

“Wala…” sabi ko, mahina lang. Bigla syang pumunta sa harap ko at hinarang ako.

“Wag ka ngang magsinungaling, Jino. Ang tagal mo nang ginagawa sa akin yan. Ang dalang mong magtext, para ka laging galit, di ka namamansin minsan pag tinatawag kita. Ano bang problema?” tanong sa akin ni Darryl. Ngayon ko lang ata sya nakitang ganun ka seryoso.

“Wala naman talaga eh! Bakit mo ba pinagpipilitan na meron?” sabi ko naman sa kanya.

“Eh kasi, mayroon naman talaga. Ayaw mo lang aminin sa sarili mo!” sabi nya sa akin.

“Talaga? Well, wala talaga akong problema. Sorry, but your analysis is just so wrong. Dead wrong. So please, padaanin mo na ako, may mga tao na dito sa likod ko” sabi ko naman kay Darryl. Totoo, may tatlong estudyante na ang nasa likod ko at naghihintay at nakikinig sa amin.

“Wala akong pakialam! Sa iba kayo dumaan, kinakausap ko pa ‘tong taong to dito” sabi ni Darryl. Ang angas nya talaga, napatalikod ang tatlong nasa likod ko. Natakot ata.

“Why are you acting like that? Alam mo, ang angas angas mo talaga. Pwede naman tayong magusap sa ibang araw eh” sabi ko sa kanya. Nagkakasigawan na ata kami.

“Bakit? Sigurado ba ako na kakausapin mo pa ako bukas? Sa makalawa, or sa isang linggo? Oh please Jino, give me a break. May problema ka, at involved ako duon. Napaka obvious naman eh” sabi nya. Napayuko nalang ako at nagisip. Hindi ko na kaya. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Dapat makaisip ako ng idadahilan ko kay Darryl.

“Hindi ako aalis dito hangga’t di mo ako binibigyan ng rason.” sabi nya. Hay, bakit naman kasi ganito ang siste ng pinto dito sa building na ito eh. Half-open nalang kasi yung labasan. Yung parang rehas na gate, medyo covered na yung kalahating part, tapos yung part na bukas, nakaharang na si Darryl. Magsasara na din kasi yung building eh.

“Sorry…kasi may problema talaga ako…pasensya na. I can’t tell you right now, di pa ako handang sabihin itong problemang ‘to sa iba. But I will…someday. Not now…” sabi ko naman. Wala na akong ibang maisip na sasabihin. Yun nalang talaga. Tapos, tahimik lang na umalis sa pagkakaharang nya si Darryl. Nakatingin lang siya sa akin. Ako naman, tahimik na naglakad ng marahan.

“Master…” sabi nya. Lumingon ako. Nakita ko si Darryl, nakatayo lang duon at nakatingin sa akin.

“Pag kailangan mo ng kausap…andito lang ako. Wag mong kalimutan yon. May mga friends ka parin sa paligid mo na pwede mong kausapin.” sabi nya.

“I know. It’s just that hindi pa ako handang sabihin talaga. May mga problema na dapat I-share sa tamang panahon…” sabi ko, tapos nginitian ko siya.

“Sige.” sabi nya.

“Kailangan ko nang umuwi. Bye…” sabi ko. Naglakad ako palabas ng school na yun ang iniisip. How can I create a distance sa isang tao na ayaw ko namang distansyahan? At mahirap talaga yun, dahil yung taong iyon, mukhang ayaw talagang dumistansya sayo.

Habang nasa jeep ako, tinignan ko ang cellphone ko at nagtext pala si Daphne. Kanina pa. Nagulat ako sa message nya.

“Jino, ikaw ang isasabak namin sa Mr. & Ms. Junior and Senior. Wag ka nang umangal. Ikaw ang napili ng mga professors at classmates natin. Ako ang nagbilang ng boto, kaya walang luto. GOODLUCK!” sabi nya sa akin. Another oh no, so kalaban ko si Darryl? This is not happening.

Chapter 20

Ano ba naman ito? At talagang sa text nya sinabi sa akin ha? Nakakagulat naman itong si Daphne. Ang hilig nyang mangbigla! Parang si…Darryl. ARGH! Bakit ba siya ang nakonekta ko? Eh kasi naman pala, magkalaban kami! Patay! Pero matagal pa naman ito eh. Pero…pero…ang number one na kinakatakutan ko eh…ang stage fright! Sobrang nakakahiya kaya ang mangyayari! Lalo na kung mag ta-trunks! Ano naman ang ipapakita ko? Eh ang payat ko. Grabe!

Pagkauwi ko ng bahay, dinampot ko kaagad ang phone. Grabeng shifting ng emotions ito. Kanina lang, medyo bad trip ako, ngayon naman natatawang kinakabahan at kung ano ano pa. Dinial ko na ang number nila Daphne. Nag ring na ito. Sinagot na nya after 4 rings…

“Hello this si Daphne po ito. “Goddess” for short, sino po sila?” bungad nya sa akin. Private line kasi nya ito, kaya alam nyang kakilala nya ang tatawag.

“Daphne! Walang hiya ka, ano itong tinext mo sakin?” sabi ko, medyo sumisigaw ako. Para akong hysterical.

“Ay, Jino? Nabigla ka ba?” tanong sakin ni Daph.

“Parang tanga naman ito, oh! Syempre, nagulat ako!”

“Well, congrats pretty boy. Ikaw ang pinaka-“pogi” according to our teachers and classmates. You got a total of 25 votes! 2nd place si Alex with 10 votes then Giovanni with 3 points. Lahat ng teachers natin ikaw ang binoto!” sabi ni Daphne.

“Teka, teka. Baka mali ka lang ng pagbilang. I demand for a recount!” sabi ko naman.

“Che, magtigil ka nga diyan. Your partner nga pala is Jane. 28 votes ang nakuha niya. Wala akong natangap na boto! Yes! Nasindak siguro sakin ang classmates natin. hahaha” sabi nya.

“Daph, natatakot talaga ako!” sabi ko naman. Seryoso, kabado ako.

“Huwag kang mag-alala, Jino. Ako ang bahala sayo. Supported ka namin ng buong section so don’t worry. Besides, matagal pa naman yun so kaya pa naming I-boost ang confidence mo” paliwanag ni Daph. Medyo tumatag ang loob ko.

“Thanks, Daph. Siya nga pala, I’m competing against Darryl. He told me kanina na siya ang ilalaban sa pagent ng section nila” sabi ko sa kanya.

“Talaga? Eh di good for him. Kainis nga eh, kasali si Clyde! Kailangan talunin niyo siya, huh” sabi ni Daphne sa akin.

“Either ikaw or si Darryl ang bets ko. Pero syempre mas love kita” dugtong ni Daph. Natawa nalang ako.

“Eh di ba may screening pa yun? Kailan yun? Yung pagpili ng final 3 para mag represent ng third year?” tanong ko kay Daph.

“Abay malay ko! Hindi naman ako ang coordinator. Taga bilang lang ako ng boto. Oh siya, sige na, yun lang pala ang itiniwag mo. May gagawin pa ako!” sabi niya.

“Sige Daph, salamat. Bye!”

“Bye Jino”

Tapos binaba ko na yung phone.

Mga 8:00, dumating na ang parents ko.

“Mom, dad…kasali po ako sa pageant namin. Ako yung representative ng aming section” sabi ko. Medyo weird ang pagdedeliver ko.

“Talaga, anak? Wow naks naman. Congrats!” bati sa akin ni Daddy. Surprisingly, mukhang tuwang tuwa ang parents ko sa balita ko. I never joined pagents, at ito ang first time ko. Redundant ba? Medyo hindi pa kasi nag si-sink in sa utak ko ang mga pangyayari. Mahiyain kasi talaga ako. At medyo flattered din ako kasi na ku-cutan or naga-gwapuhan pala sa akin ang iba kong classmates. Sino sino kaya ang may crush sa akin? Joke lang. Yumabang daw ba ako? Minsan lang naman ako mag feeling. Medyo weird nga lang ang title no. Bakit nga ba Mr. Junior & Senior, eh isang pair lang naman ang mananalo? Kasi ang alam ko, it’s really Mr. Hartville (name ng school namin), kaso hindi ata kasali ang 2nd year at 1st year, Juniors and Seniors lang, kaya ayun naging ganun ang name. Ang weird lang talaga.

Kinabukasan, masaya akong pumasok sa school. Pagpasok ko sa classroom, nagpalak-pakan ba naman ang mga classmates ko. Binati nila ako ng “Congrats”, “Yes, Mr. Junior & Senior”, “Congrats, may winner na tayo! Brains and looks!” yun yung mga naririnig ko. Ako naman, parang nasa heaven. Yayks!

“Yabang naman!” asar sa akin ni Alex.

“Uy Alex! Sorry ha. Hindi ko alam eh. I voted for you pa naman!” sabi ko.

“Hala? Okay lang yun! Ikaw nga, ibinoto kita!” sabi sa akin ni Alex.

“Ha? Isa ka pala sa may kasalanan sa pagkanuk nok ko sa pusisyon kong ito!” sabi ko, pero pabiro lang naman.

“Okay lang yan. Sus, ikaw pa. Most versatile student of all time ka” sabi ni Alex. Patuloy lang ang tawanan namin.

Nung lunch break na, nagkita kami ni Darryl. Sinabi ko na sa kanya ang siste.

“Ah talaga? So, master magkakalaban pala tayo” sabi ni Darryl.

“Oh? Bakit parang na-down ka?” sabi ko sa kanya.

“Eh kasi Master, natatakot akong kalabanin ka. Ang taas-taas mo, tapos ako last section pa, student mo pa” sabi naman nya.

“Hala? Wala sa akin yun, Darryl! Ayaw ko ngang sumali eh” sabi ko naman.

“Basta master, gusto ko ikaw ang manalo. Deserving ka kasi talaga. Gusto kong makilala ka nila. Gusto kong makilala nila ang isang mabuting taong katulad mo” sabi sa akin ni Darryl. Si heart, kumabog nanaman. At mukhang seryoso ulit si Darryl.

“Iba ka ata Darryl ngayon ha. You’re acting as if I am someone who is very special” sabi ko, tapos nag chuckle ako.

“But you are special.” sabi ni Darryl sa akin. Tama ba ang narinig ko?

Chapter 21

Ayan nanaman. Kumakabog nanaman si heart. Hay, ang mga “in-love” talaga, kahit anong sabihin ng isang taong mahal niya, parang napaka big deal lahat ng sinasabi or ginagawa? Ano ba yan. In-love na naman. Hindi dapat ako ma in-love sa kanya. Dahil mali. Maling mali.

“Special ako? Ha ha ha ha! Parang special child?” sabi ko. Tapos tumawa nalang ako ng tumawa. Pero si Darryl, hindi tumatawa. Seryoso siyang naka tingin sa akin.

“Lahat nalang ba ng sinasabi ko sa’yo, joke lang?” sabi niya sa akin, seryoso padin ang mukha. Ako naman, biglang napahinto ng tawa.

“Ah…eh, hindi naman…” sabi ko.

“Pati ba naman ikaw master, hindi ako sineseryoso? Lahat nalang kayo…” sabi ni Darryl. Ako naman, parang na-guilty.

“Na offend ka ba? Sorry na…” sabi ko naman. Tapos bigla siyang tumingin sa akin. Ngumiti siya…tapos tumawa ng malakas.

“Master, ang cute mong mag-worry. Parang batang walang muwang. ha ha ha ha!” sabi ni Darryl sa akin. Ang lakas talaga ng tawa niya.

“Ano ba naman yan, Darryl. Umayos ka nga” sabi ko.

“Ewan ko ba sayo master. Ang dali mong maniwala!” sabi naman niya sa akin. Tumatawa padin siya.

“Huwag kang mag-alala, hindi na ako maniniwala sa mga sasabihin mo!” sabi ko naman.

“Eh di wag!” sabi naman ni Darryl, tawa padin siya ng tawa.

Habang papunta ako sa classroom, iniisip ko yung nangyari kanina. Medyo nainis kasi ako kay Darryl. Bakit siya ganun? Wala ba siyang kaseryosohan sa buhay niya? At iniisip ko din yung…yung nararamdaman ko sa kanya. Para kasing lalong tumitindi itong feelings ko, at ayaw ko nito. Maraming masasaktan, maraming maabala…

Ang pamilya ko…
Mga kaibigan ko…
Ang pag aaral ko…
At syempre, si Darryl…

Ngayon ko lang narealize itong feeling na ‘to. Dati naman, hindi ako ganito. Marahil, matagal na akong “ganito” dahil masyado akong busy. I still don’t know if I am bisexual or gay, but I guess bi because I still find girls extremely attractive (like Diane, na lalong mas naging maganda ngayon). But I don’t know, and I don’t want to think about it. Ayaw ko nito, so as much as possible, ayaw kong I-develop.

Umupo ako sa upuan ko ng tahimik. Binati ako ng Daphne at sinabing mukha daw akong constipated.

“Baliw ka…” yun nalang ang sinabi ko. Dumating na kasi ang professor.

Kinahapunan, nag review kami ni Darryl. Normal lang naman, ginawa namin ang usual na ginagawa namin: mag-aral, mag kwentuhan at kumain. Nung umuwi kami, ayun, hinatid niya muli ako. Pumasok siya sandali sa bahay para maki-CR, tapos umuwi din. Tutok kami sa pag-aaral dahil napaka raming quizes dahil nga malapit na ang Christmas vacation. After 1 week, tapos na ang klase. Christmas party na. Normal naman ang christmas party namin. Kainan, sayawan, kantahan. Ayun. Ang natangap kong regalo eh wallet, tapos may lamang 50 pesos sa loob. Di pa ginawang isang daan. Joke. Tapos si Daphne, teddy bear na malaki ang nakuha niya, galing kasi kay Joshua iyon. Yung classmate namin na may crush sa kanya. Si Alex naman, Metallica CD. Sino nakabunot sa kanya? Eh di ako. Matagal na niyang gusto kasi iyon. Si Darryl? Nike Cap, tapos ang dami pa niyang natanggap galing sa mga nagkaka crush sa kanya. Wala akong regalo sa mokong na yun. Wala kasi akong pera.

Lumipas ang mga araw…wow, ang bilis. December 22 na pala? Wow ha. Gumising ako ng 9:00 am, at sinuot ang salamin ko at bumaba. Pupunta kasi sina Daphne at Alex dito sa bahay dahil tutulungan nila akong gumawa ng buko pandan salad. Bakit?

December 23 is my birthday. Galing no? 2 days before Christmas, mag cecelebrate ako. Grabe, ano? Tatlong araw akong lalamon ng marami. Ngayon, bukas para sa noche buena, at sa 25, sa pasko.

Mga 11:30, nag simula na kaming gumawa ng salad nila Daphne. Magaling kasing magluto ng desserts itong itong si Daphne. Ang taga taste test namin ay si Alex.

“Jino, sino sino ba ang pupunta bukas sa private party mo?” tanong ni Daphne. Natawa naman ako.

“Sino pa ba? Eh di kayong dalawa at si Diane” sabi ko naman.

“Ay? Di mo iinvite si Darryl?” singit naman ni Alex. Napatingin naman ako sa kanya.

“Oo nga. Di ba close kayo?” tanong naman ni Daphne. Oo nga pala, si Darryl.

“O..oo naman, invited siya” sabi ko naman. Iimbitahan ko pala siya. Since hindi ako nakapunta nung 18th birthday niya, kailangan andito siya on my 16th birthday.

After naming gawin yung salad, konting kwentuhan lang kami at umuwi na sila Daphne at Alex. Reserve nalang nila for tomorrow yung ibang kwento nila. Tapos, tinawagan ko na si Darryl.

“Hello?” sabi ni Darryl.

“Darryl, Jino ‘to.”

“Oh, Jino! Kamusta bakasyon?”

“Ayos lang naman. Ikaw ba?”

“Ayos lang din. Medyo malungkot kasi di uuwi ang parents ko…” sabi naman niya. Natahimik ako saglit.

“Ganun ba…”

“Wala yun sakin. Sanay na ako. Bakit ka nga pala napatawag?”

“Eh kasi, birthday ko bukas…invited ka. Dito sa bahay namin”

“Wow! Master, talaga? Salamat ha! Sige punta ako, may dadalhin ako para sa’yo” sabi niya.

“Oh sige. Kahit wala naman eh.”

“Sus, hindi pwede yun. Basta bukas punta ako. Ano oras ba?”

“Mga before lunch.”

“Sige, sige. Advance Happy Birthday, master!” sabi niya.

Pagkababa ko ng telepono, parang narelieve ako.

Mabilis na lumipas ang oras. Nung humiga ako, iniisip ko yung mga maaring mangyari bukas. Excited na ako. Tuwing birthday ko kasi, sobrang saya naming lahat. At nakatulog na nga ako…

Kinabukasan ay naabutan kong nagluluto na ng mga pagkain sina manang. Niyakap ako ni mama at binati ako ng Happy Birthday. Hay, ang saya-saya. Fact: Tuwing December lang ata ako kumakain ng napaka daming karne at fatty foods. Nagluto si mama ng Lasagna, at si manang naman niluluto yung meatballs. I can’t wait na talaga.

Mga 11:30, dumating na sina Alex, Daphne at Darryl. Sabay-sabay pa sila. Nagkita-kita pala sila sa may school at sabay-sabay ng pumunta dito sa amin.

“Happy Birthday, Jino!” bati sa akin ni Daphne. Tapos nilagay nila yung gifts nila duon sa center table namin.

“Master, pagpasensyahan mo na yang regalo ko ha. Maliit” sabi niya. Yung regalo niya, parang nakalagay sa parang paper bag. Cute tignan kasi may kaliitan. May dala-dala ding cake si Darryl. Maya-mata, dumating na din si Diane.

“Jino!” tawag niya sa akin. Tapos ako naman lumapit.

“Happy Birthday” sabi niya sa akin. Tapos, bigla niya akong niyakap. Parang kinilig sina Alex at Daphne at inasar nila ako. Napatingin ako kay Darryl. Nagtataka lang ako, di siya nakikisali sa asaran. Seryoso siyang nakatingin sa amin. Bumitiw na sa pagkakayakap si Diane.

“May dala akong cake sa’yo Jino” sabi ni Diane, tapos nilapag niya yung cake. Tinabi niya sa cake na dala ni Darryl. Nung tinignan ko…parehas pala sila ng biniling cake. Parehas na coockies n’ cream ng Red Ribbon.

“Ay! Kaninong cake ‘to? Parehas kami!” sabi ni Diane.

“Sa akin.” sabi ni Darryl.

“Sorry, Darryl! Hindi ko sinasadya”

“No problem. Pwede namang itapon ni Jino yung akin.” sabi ni Darryl. Medyo natahimik saglit. Nabasag lang ang katahimikan nung tumawa si Daphne.

“Tara na guys, kantahan na natin si Jino ng makapag simula ng kumain!” sabi naman ni Daph. Ayun nga, kinantahan nila ako. Tapos, nag picturan at kumain na. Ang ingay nanaman namin habang kumakain. Si Darryl, medyo natatahimik pero madal-dal parin naman.

Umupo kami sa sofa at sinumalan naming kainin ang ginawa naming buko pandan salad.

“Ang sarap parin talaga, Daph” sabi ni Diane.

“Naku Daph baka itong sa akin nilagyan mo ng kung ano, ha” sabi naman ni Alex. Natawa kami.

“Oo! Lason!” sabi ni Daph, tapos binato niya ng throw pillow si Alex. Lalo kaming tumawa.

“Namiss ko ang buko pandan mo. Jino, this is your favorite salad, right?” sabi naman ni Diane. Ako naman, parang nawala nanaman sa sarili.

“Ah..oo” sabi ko naman.

“Darryl, we met before, but wala pa tayong parang bonding moment. This is our first time together” tanong ni Diane kay Darryl.

“Ye…yes…oo, ito nga ang first time” sabi ni Darryl, sabay subo nya ng buko pandan.

“Wait lang ha kukuha ako…” sabi ko. Tapos nung patayo na ako…

“Ako nalang!” sabi ni Diane, tapos tumayo siya at kinuha ako ng buko pandan duon sa lamesa. Nag-grin sa akin sina Alex at Daphne. Si Darryl, parang…iba. Ewan ko, di ko ma explain ang mukha niya.

“Here” sabi ni Diane nung inabot niya sa akin yung buko pandan.

“Kailangan kong bumawi sa’yo” sabi ni Diane, tapos nakangiti talaga siya sa akin.

“Uhm…Jino?” biglang singit naman ni Darryl.


“Kasi…sa January 10 na pala yung screening ng third year contestants” sabi niya sa akin.

“Ah talaga? Sige…handa na rin ako…” sabi ko nalang. Wala kasi akong masabi kay Darryl.

“Ay sasali ka sa Mr. and Ms. Junior & Senior? Congrats!” sabi ni Diane. Napangiti lang ako.

“Alam kong ikaw na ang mananalo diyan, kasi ikaw gwapo ka na, matalino pa” sabi naman ni Diane. Medyo awkward ang dating sa akin.

“Ka…kasali din si Darryl…” sabi ko naman. Natahimik ang lahat. Tapos, tumawa si Diane.

“Ah talaga? Good luck sa inyong dalawa” sabi niya.

Mga 3 ng hapon, umuwi na sila. Naging tahimik si Darryl nung kanalaunan, kaya nag text siya sa akin.

“Sorry master. Medyo ilang ata sa akin si Diane…”

Hindi ko nalang na replyan.

Mga 6 pm, dumating na sina mama at papa, kasama nila si Ate Hannah at boyfriend niya. At guess what, kumain ulit kami?

“Happy birthday little bro” sabi ni ate sa akin.

“Little? Ate, I’m 16.”

“Sus, kahit ano pang edad mo, you’re still my little brother.” sabi sa akin ni ate.

“Hay ate. Namiss kita. Nakakamiss yang mga hirit mo sa akin” sabi ko naman.

“Hoy Hannah, mukhang palagi kayong magkasama niyang boyfriend mo ha” sabi ni daddy. Nasa labas kasi yung BF ni ate. Nagyoyosi. Alam nilang ayaw ko sa nagyoyosi kaya lumabas muna yung BF ni ate. Wala kasing naninigarilyo sa bahay namin.

“Dad, ano ka ba naman? Wag ka ngang ganyan. Iniintindi ko naman ang studies ko eh” sabi ni ate, saka tumawa at niyakap si papa.

“Eh nagtatanong lang naman ako…” sabi ni papa.

Mga 8:30 pm, nasa baba pa ako. Nagbabasa ako ng libro ng biglang may kumatok sa may gate namin. Binuksan ni manang. Tapos pumasok na siya…may kasama siyang iba. Nung pumasok siya sa pinto.

“Jino, yung kaibigan mo bumalik” sabi ni manang sa akin. Tapos…si Darryl pala.

“Huy? Ano ginagawa mo dito?” tanong ko sa kanya.

“Pwede ka bang sumama sa akin tonight? Let’s celebrate your birthday together” aya niya sa akin.


Chapter 22

Muli akong ginulat ni Darryl sa kanyang pagbabalik. Gabi na, ah? Bakit ba siya bumalik? At inaaya niya akong lumabas. Hindi naman ako papayagan nila mama at papa. Pero sa totoo lang…gusto kong sumama.

“Uhm, Darryl kasi…gabi na oh. Hindi na ako papayagang lumabas nila mama” mahinahon kong sabi kay Darryl. Hindi nagsalita si Darryl, lumapit siya kina mama at papa. Pati na din kay ate Hannah.

“Jino, sino itong bago mong cute friend?” sabi ni ate Hannah, habang nakangiti.

“Si Darryl, schoolmate ko. Tutor niya ako. Darryl, yan si Ate Hannah” sabi ko naman. Nag hi si Darryl kay ate.

“Hi Darryl!” sabi ni ate Hannah. Todo ang ngiti niya. Parang walang boyfriend.

“Tita, tito…pwede ko po bang isama si Jino? Ngayong gabi lang po. Kahit sa bahay na po siya matulog, ayos lang po” sabi ni Darryl sa parents ko. Nagtinginan sina mama at papa.

“Saan ba kasi kayo pupunta? Gabi na kasi. Di ba pwedeng bukas nalang?” sabi ni papa.

“Hindi na po, kasi po ayoko nang ilabas si Jino bukas dahil po December 24 na. Ayaw ko naman pong abalahin pa ang celebration ninyong pamilya” sabi ni Darryl.

“Sabagay, tama ka naman. Pero bakit ngayong gabi? Saan ba talaga?” sabi naman ni mama.

“Uhm, malapit lang po sa may sa amin. Sorpresa ko po kasi kay Jino iyon. Huwag po kayong mag-alala ako po talaga ang bahala kay Jino. Kung hindi ko po siya naibalik bukas ng umaga, ipadampot niyo po ako sa pulis” sabi ni Darryl. Nagulat naman ako, pati sina mama.

“Naku hijo, huwag ka ngang magsalita ng ganyan! Malaki naman ang tiwala namin sa iyo” sabi ni mama.

“Naku Darryl. First time magka night life niyang si Jino, kaya alam mo naman, kaya kami nitong mama niya eh medyo worried lang” sabi ni papa. Tahimik lang akong nakikinig. Medyo nakakailang na ang conversation nilang tatlo.

“Alam ko po iyon. Promise ko po sa inyo na ako po bahala diyan kay Jino” sabi naman ni Darryl.

“Eh Jino, gusto mo bang sumama?” sabi naman ni mama sa akin. Nakatingin sila lahat sa akin.

“O..o..opo. Gusto ko po” sabi ko naman. Kinakabahan kasi talaga ako.

“Sige na nga” sabi ni papa. Napangiti ako sa sinabi niya.

“Basta, Darryl ikaw na ang bahala sa kanya. Mga 9 am, pwede bang iuwi mo na siya dito” sabi ni mama.

“Opo. Sige po 9 am or earlier, iuuwi ko po siya sa inyo” sabi naman ni Darryl. Si mama at papa naman, parang babae ang anak nila. Masyadong mahigpit. Mas nakakailang tuloy.

Nagbihis na ako at nagdala ng extra shirt. Tapos binilinan ako nila mama at papa ng madaming madami. Pero ayos lang naman, mahinahon naman sila. Then sabi nila mag text or tumawag ako kung sakali man. At hayun na nga, lumabas na kami at sumakay sa kotse ni Darryl. Ewan ko ba, pero parang mabilis nanaman ang pagtibok ni heart. Kinakabahan ako na ewan. Ano ba yan.

“Saan ba kasi tayo pupunta?” tanong ko kay Darryl.

“Saan? Punta tayo sa bar! Bar tayo ngayon!” sabi ni Darryl. Ako naman, parang nag freak out sa loob ng kotse niya.

“BAR?! ANONG GAGAWIN NATIN DUON? Darryl, ano ka ba papagalitan ako! Hindi ako umiinom!” sabi ko naman sa kanya. Gulat na gulat tuloy ako.

“I want your 16th birthday to be so memorable! Hindi mo naman kailangang uminom eh. Gusto ko lang ma experience mo kung ano bang feeling nang nasa loob ng bar!” sabi naman ni Darryl. Medyo naiinis ako pero curious din ako kung ano ba ang feeling sa loob ng bar.

“Bahala ka ha! Basta ako hindi ako iinom” sabi ko sa kanya. Ang sinabi ko, sinabi ko.

“Sige ba. Basta, pag anduon ka, enjoy ka lang!” sabi naman ni Darryl sa akin. Tahimik nalang ako at kinakabahan.
At ayun na nga. Nakarating na kami sa bar na pupuntahan namin. Platinum Planet ang pangalan nung bar. Ang weird naman. Napansin ko ang daming kabataan ang nasa may labas. Rinig ko na ang malakas na techno music habang papasok palang kami ng glass door.

“Darryl, do we really have to do this?” sabi ko sa kanya. Tapos, hiwakan nya ang kamay ko.

“Andito na tayo, kaya enjoy ka nalang” sabi naman sa akin ni Darryl. Medyo sumisigaw na siya kasi malakas na ang music.

Pagpasok ko sa loob. Ang ingay! Ang daming tao! Ang USOK! Yuck! Nakakainis. Pero ang daming ilaw sa loob. Medyo nakakahilo. May mga nagsasayawan sa may bandang gitna. Tapos ang daming amoy alak na. Umupo kami duon sa table na malapit sa bar.

“Yohoooo!” sabi ni Darryl. Ako naman, tahimik lang at nagmamasid.

“Tara, sayaw tayo!” pasigaw na sabi sa akin Darryl.

“Ayoko! Ikaw nalang!” sabi ko naman.

“Sir! Isa ngang Martini diyan” sabi ni Darryl sa bartender. Binigyan siya, tapos mga 3 inom lang niya, ubos kaagad. Nagulat ako sa kanya.

“Hinay hinay lang!” sabi ko sa kanya.

“Don’t worry master, malakas ata ito!” sabi naman ni Darryl. Tapos umalis siya sa upuan at nakipagsayawan sa ibang tao.

Nung bumalik si Darryl sa table namin, ang dami niyang inorder na drinks. Meron pa yung parang sinisindihan sa bunganga na drink. Tapos meron nung Long Island Iced tea at Vodka with Rocks daw ang tawag duon. Ako naman, tama na ang Shirley Temple.

Dumaan ang maraming oras…at nalasing na nga si Darryl.

“Jino! Jino! Bakit ba ayaw mong uminom? Ano ka, bata? ha ha ha ha” sabi ni Darryl. Pulang pula na siya, tapos medyo naniningkit na ang mata nya. Tapos nag she-shake na yung ulo niya.

“Darryl, sabi mo kaya mo? Bakit lasing ka na?” sabi ko sa kanya.

“Me? Lasing? Master! Di ako nalalasing! Ano ka ba! Wala tong mga alak na to!” sabi ni Darryl sa akin.

“Ang loser naman nyang friend mo!” sigaw nung isang random stranger duon. Tumayo si Darryl, medyo shaky na talaga siya. Ako naman, naka alalay sa kanya.

“Anong gusto mong mangyari! Ano, square tayo?” hamon ni Darryl. Ako naman natakot kasi akmang susugod yung lalake.

“Darryl, ano ba! Sorry. Lasing lang talaga siya. Pasensya na, lalabas na kami” sabi ko naman. Tapos inakay ko na si Darryl palabas.

“Hoy! Bakit tayo aalis? Babanatan ko pa yang mga yan eh…” sabi niya sa akin. Tapos ayon inilabas ko na siya.

“Jino…Jino..Jino…bakit ka ba ganyan Jino?” sabi sa kin ni Darryl habang naglalakad kami papunta sa kotse nya. Nakaakbay siya sa akin. Para siyang zombie sa sobrang kalasingan. Amoy liquor talaga siya. Sobra. At ang pula pula na niya.

“Darryl, bukas, mag usap tayo kapag okay ka na–” sabi ko. Nagulat ako dahil muntik nang matumba si Darryl.

“Mag ingat ka nga! Nakakainis ka naman eh. Bakit kasi pumunta pa tayo dito!” sabi ko. Still, akay akay ko si Darryl.

“Gusto ko kasing mapasaya ka. Ano ba ka ba naman? Ang talitalino mo tapos di mo naisip yung rason na yon? Hay, sabi nga nila may dumb side din ang mga matatalinong kagaya mo” sabi ni Darryl sa akin.

“Masaya naman ako ha? At sa tingin mo ba masaya ako ngayon sa sitwasyon mo? Hay nako” sabi ko sa kanya. Tapos malapit na kami duon sa car niya. Huminto na kami. Nakatingin sa akin si Darryl. Ako rin tumingin sa kanya. For the first time, I looked at his eyes. Diretso.

“So…ano yan? Concerned ka?” sabi naman niya sa akin. Muling kumabog si heart. Ako naman nagulat.

“O..oo naman! Syempre…” sabi ko. Tapos napasandal kami duon sa car niya. Then biglang siya na ang umakbay sa akin at mas dinikit niya ang mukha ko sa mukha niya. Mas lalong kumabog ang puso ko.

“So…ano yun? Love mo ko?” sabi naman ni Darryl. Nagulat ako, pero kalma parin. Darryl is drunk. So apparently, hindi niya alam ang mga pinag sasabi niya.

“Oo. Love kita Darryl” sabi ko. Sinakyan ko nalang ang joke niya…

Until I didn’t expect yung sunod niyang ginawa sa akin.

Darryl starts to kiss me. On my lips. As in intense. Nakakagulat naman siya! Hindi ako nakapag react. Ang lamig ng bibig niya. Naghahalo na yung liquor na ininom niya habang hinahalikan niya ako. Nalalasahan ko na yun. Nung naka gather na ako ng sarili ko for about 15 seconds, naitulak ko siya at sinuntok ko siya sa mukha.

“God damn it! Ano ba yang ginagawa mo? Are you out for your freakin’ mind, Darryl Alfonso?” sabi ko sa kanya. Sobrang nagagalit ako dahil nagulat ako sa ginawa niya. Napaupo si Darryl at napatalikod sa akin. Maya-maya, dahan dahan siyang tumayo at lumingon sa akin. Seryoso na ang mukha niya. Medyo may dugo siya sa bibig dahil na siguro sa suntok ko. Sa kaliwang pisngi ko siya nasuntok.

“I maybe drunk, Jino, pero alam ko parin ang ginagawa ko” sabi ni Darryl sa akin.

“Yeah right, good joke Darryl” sabi ko sa kanya. Galit ang tono ko.
“I love you, Jino” sabi niya sa akin. Seryoso ang mukha niya. Hindi ako nakapag salita. Feeling ko namamanhid ang katawan ko. Hindi ako makagalaw. Ano ito?

“Yeah? Talaga? Wow, excellent. You just WOWED me, Darryl. Ang galing mong mag-joke. Nakakatawa sana eh, kaso…iba yan eh. You’re saying I love you to what? To another guy! What the hell?! Okay, tama na…you’re funny na. Okay? Now, let’s go home” sabi ko. Ninenerbyos talaga ako. Mas lalong kumabog ang dibdib ko. Hindi ko na talaga kinakaya.

“Bakit ba lahat nalang ba, biro? Hindi mo pa ba nare-realize ang lahat? I study hard because of you, I quit smoking because of you, I cut classes because of you, nung nagkasakit ka! Dahil sayo kaya ako naging masaya, kaya lagi akong nakangiti! And I even pretend na may quiz ako sa Physics nuon para lang makasama ka the whole night!” sabi niya sa akin. Sumisigaw na siya.

Kami lang dalawa ang tao duon sa pinagparkingan namin. Hindi ako nagsasalita. Speechless talaga ako. Namamanhid din ako.

“I did all of those because of you Jino, then sasabihin mo ngayon na nagbibiro ako ngayon sa sinasabi kong mahal kita? Ha? Binago mo buhay ko. Nagpapasalamat ako sa’yo. I love you Jino…sana naman…sana naman maniwala ka sa akin…” sabi niya, then he started to breakdown and cry. Sobrang humagulgol siya. Then finally, nakagalaw ako. Niyakap ko si Darryl nang mahigpit. Naluluha na din ako.

“Darryl, please, stop crying…please…” sabi ko habang niyayakap ko siya. Mas lalong tumibok ang puso ko. I can feel his sincerity…I can feel na…na…

Darryl really loves me. And I feel the same way, too.

I called his driver at sinabi kong lasing si Darryl. Dumating siya around 1:45 AM. Nanduon lang kami ni Darryl sa backseat ng car niya, magkatabi sa buong byahe. Nakatulog siya sa balikat ko.

Nung dumating kami sa bahay nila ng mga 2:20, medyo okay na si Darryl. Sabay kaming umakyat papunta sa kwarto niya. Ang laki pala ng bahay nila. Pero parang siya lang ang tao duon.

“Jino…” sabi ni Darryl. Parehas kaming nakaupo sa kama niya. Siya nasa left side, ako naman nasa right side.

“Darryl…alam mo ba?” sabi ko, then nilingon ko siya. I looked at him…straight to his eyes.

“I…I…I also feel the same about you…” sabi ko sa kanya. Then what happened next?

We kissed passionately. Grabe, ang init ng pakiramdam ko. Pero I loved it. Ang tagal namin nag kiss, hanggang sa nakahiga na kami sa kama. Slowly, he took my clothes off, and I did the same thing on him…and then he kissed me more and more intense…he hugged me tight at bumulong siya sa akin…

“I’m doing this because I love you”

So ayun, he started to kiss me from my chest, down to my belly and then…he raised my feet and once again, he kissed me…

And we did it…it was a bit painful, actually. Naluha nga ako eh. Pero okay lang sa akin yun, cause we both loved each other…so much…

Chapter 23

That moment was very intense. Grabe ang pawis ko at kaba ko. I can’t describe the experience: it’s breathtaking, mixed with fear, excitement and…and joy. I guess these lines from Vanessa Carlton’s White Houses perfectly describes my feelings:

My first time, hard to explain
Rush of blood, oh, and a little bit of pain
On a cloudy day, it’s more common than you think

After that, he hugged me tight. I can feel his hearbeat. Ang bilis.

After 30 minutes or so, nakahiga lang ako sa left side nung bed, still naked. Naka blanket lang kami kasi medyo malamig because of the aircon. Tahimik lang ako. Nakaharap ako duon sa bintana nila, nakatilikod ako kay Darryl na nakatulog na ata. Ang dami kong iniisip. Parang may sumasanggi sa isip ko. I have this feeling rin kasi eh. Sadness? No. Happiness? I guess, but…Guilt? Uhm…maybe? Nawala ang mga iniisip niyan nung bigla akong niyakap ni Darryl…

“Akala ko tulog ka na?” sabi ko sa kanya.

“Hindi ako makatulog eh…” sabi niya, tapos mas niyakap pa niya ako ng mahigpit.

“Darryl…” sabi ko. May itatanong kasi ako sa kanya.

“Ano yun?” sagot naman niya. Nakayakap parin siya sa akin. Hindi ko pa siya hinaharap. Nakatalikod parin ako sa kanya.

“Bakit ako?” tanong ko sa kanya.

“Matagal na kitang gustong makilala. Simula nung bumalik ako sa school last year, nakikita na kita. Tapos sikat ka pa school dahil ikaw nga ang bet na maging Valedictorian. I really admire you…and nung nagkabonding tayo, I realized that…that…I liked you and I want to be with you…” sabi niya sa akin. Natahimik ako sandali. Tapos ayun, humarap na ako sa kanya.

“Baka naman hindi ka pa sigurado diyan sa nararamdaman mo…” sabi ko naman.

“Gagawin ko ba sa’yo ‘to kung hindi ako sigurado? Totoo ito, Jino” sabi naman sa akin ni Darryl, tapos hinawakan niya yung kamay ko ng mahigpit.

“I didn’t know that…” sabi ko, pero di ko natapos. Di ko masabi.

“That I’m gay?” sagot naman niya. Tapos tumango nalang ako. Natawa siya.

“Magaling lang akong mag tago. Pero kung nagtanong ka, sasagutin ko naman.” paliwanag niya.

“Pero alam mo…” dugtong nya.


“Ikaw ang unang guy na minahal ko…” sabi niya sa akin. Natahimik ako. Nakakaflatter deep inside.

“Thanks…” sabi ko. Then ngumiti ako. Then he kissed me on my forehead at hinaplos niya ang mukha ko.

“Ako din naman. Believe me, this is my first time to fall for a guy. Dati naman wala, puro girls lang. Pero nung nakilala kita, nagbago ang lahat…” sabi ko sa kanya. Ngumiti lang siya. Then, bumitiw na siya sa pagkakayakap sa akin. Then humiga siya ng maayos at inilagay niya yung kamay niya sa ilalim ng ulo niya.

“Bakit nga pala parang wala ang parents mo?” tanong ko sa kanya. Natahimik siya sandali, tapos nagkwento na siya.

“You really want to know the truth about my parents? Hay, palagi naman silang wala dito. Travel sila ng travel, tapos pag andito sila, away sila ng away. Nag start yun nung First year high school ako. Yung dad ko, nagpaalam sa amin na pupunta lang ng China for a business trip. Ayun, di na bumalik! Kaya naiwan kami ni mommy dito. Vacation nun eh after ng first year. Tapos ayun si mommy, alis parin ng alis. Umikot na ang buhay nya sa pag bi-business trip niya. Ngayon, ewan ko kung kailan babalik yun…wala na rin akong pakialam masyado” kwento ni Darryl sa akin.

“Sorry ha. Ganun pala ang nangyari” sabi ko naman. Natawa siya sa akin.

“Huwag ka ngang mag-sorry! Ako nga, di nag sosorry sa sarili ko. Malungkot nuon, yes, pero life goes on. Parte na ng history ng buhay ko yun. Madali naman akong makalimot eh” sabi nya, habang nakangiti.

Di ko alam kung anong oras pero nakatulog din pala ako. Nagkwentuhan pa kami ni Darryl ng kaunti then nakatulog na rin kami. Di ko alam kung anong oras nuon. Mga 7:30 na nung gumising kami. Naligo na ako, pati rin si Darryl. Then umalis na kami para ihatid ako sa bahay.

Mga 8:30 AM kami nakarating sa bahay. Nagulat sila mama kasi ang aga ko daw.

“Oh? Jino. Andito ka na pala kaagad” sabi naman sa akin ni mama.

“Hi ma…si daddy?” tanong ko kay mama. Medyo napapayuko ako.

“Pumasok na…oh, bakit parang mamumutla ka?” tanong naman sa akin ni mama. Hindi ko yun alam ah, pero parang di ako makatingin sa kanya.

“Wala po ma. Medyo puyat lang…nag…nag DVD marathon kasi kami ni Darryl sa bahay nila” sabi ko. Ang hirap naman.
“Ah ganun ba. Puyat ka siguro. Si Darryl ba’t di mo pinapasok?” tanong sa akin ni mama.

“Ah kailangan daw niyang umuwi sa kanila…masakit kasi ang ulo niya eh” sabi ko. Masakit pa daw nga talaga ang ulo niya, may hang over pa daw kasi siya. Ganun pala yun?

“Ganun ba. Sige, umakyat ka muna at magpahinga” sabi ni mama. Ganun nga ang ginawa ko. Umakyat na ako.

Pagbukas ko ng kwarto ay humiga ako kaagad. Di kasi kumpleto ang tulog ko. Grabe, hindi ko matignan ng diretso si mama sa mata. May ginawa kasi ako kagabing tsak kong hindi niya magugustuhan. Hindi ko alam kung ano magiging reaksyon niya…that his son lost his virginity after his 16th birthday…to a guy. Masasaktan siya ng husto. Lalo naman siguro si daddy. Baka magalit siya ng husto sa akin. Baka di niya mapigilan at mabugbog niya ako. Marapat lang na hindi ko sabihin sa kanya. Ang hirap. Sobrang hirap nitong sitwasyong ito na pinasok ko. Pero kailangan kong panindian…nagawa na namin eh. And besides, I love Darryl so much…kaya ko namang itago ito eh. Pero hindi sa mga friends ko…especially Daphne and Alex. Pero mahirap pang mag open kay Alex, tsaka na kapag may lakas ng loob na ako. Kay Daphne, okay pa. Sige, sasabihin ko kay Daph.

Since medyo malapit lang sina Daphne sa amin, nagkita kami sa isang mall.

“Daph…sorry kung pinapunta kita ha. Ang dami pa namang tao ngayon” sabi ko sa kanya, medyo ninenerbyos ako.

“Buti alam mo. Joke lang. Ikaw talaga. Bakit ba? What’s with the rush?” tanong sa akin ni Daphne. Grabe, nanginginig ako, at kabang kaba. Ang mata ko, parang maluluha na ewan. Basta, kaya ko ito…

“Daph…naalala mo yung nasabi ko sa’yo na parang…parang in love ako?” sabi ko kay Daph. Kaya mo yan, Jino! Di nagsalita si Daph. Tumango lang.

“A..a…alam mo kasi……si..” sabi ko. Hay!

“Si…?” sabi niya. Pumikit nalang ako at huminga ng malalim.

“Si Darryl kasi yun eh. In love ako…kay Darryl” sabi ko. Nung pagbukas ko ng mata ko. Walang reaksyon si Daph. Then nag grin siya at ng chuckle. Tinapik niya ako sa balikat.

“Alam mo Jino, di na ako nagulat” sabi sa akin ni Daphne. Tumawa siya ng tumawa.

“Daphne, seryoso ka ba?” sabi ko naman. Nagulat kasi ako sa kanya.

“Asus, alam ko namang nagkakagusto ka na sa kanya, dati pa. Ikaw talaga, best friend nga kita. Kilalang kilala na kita, Jino” sabi niya sa akin. Napangiti nalang ako.

“May isa pa Daphne…kami na rin kasi eh…yata…” sabi ko sa kanya. Lalo siyang tumawa.

“Aba feeling ka! Ba’t mo naman nasabi? Aber nga?” sabi naman nya.

“Kasi…kasi…may…may nangyari na sa amin kagabi eh” sabi ko. Tumigil sa pagtawa si Daphne. Mukhang duon siya talagang nagulat.

“No way” sabi niya. Then her jaw drops. Oh no. Masyado ko atang na enjoy ang pag oopen kay Daphne.

Chapter 24

Nagulat din ako dahil sa mga pinagsasabi ko kay Daphne. Magkatitigan kami, hindi kami parehas nagsasalita. Feeling ko kinukuryente ako, grabe! Maya-maya, nagsalita na rin si Daph.

“I can’t believe it!” sabi ni Daphne sa akin.

“Me too! I…I did not expect na papayag ako…basta…basta nangyari nalang siya!” sabi ko kay Daph. Medyo gumigilid na yung pawis ko.

“Jino, bakit pinagpapawisan ka?”

“Eh kinakabahan ako sa’yo eh!” sabi ko kay Daph. Sobra talaga ang kaba ko sa dibdib.

“Bakit ka naman kinakabahan sa akin? I’m your friend, right?” sabi sa akin ni Daph, tapos ngumiti siya, pero awkward ang smile niya.

“Eh…eh kasi…unusual kasi itong shineshare ko sa’yo…” sabi ko tapos napayuko ako. Then tumawa si Daphne sa akin, tapos tumingin ako ulit sa kanya.

“Alam mo, kaibigan kita. Kahit ano ka pa, tatanggapin kita” sabi sa akin ni Daphne tapos nakangiti pa siya. Ako naman, nag chuckle, pero nahihiya talaga ako sa kanya.

“Sorry, Daph…” sabi ko.

“Don’t say sorry to me, because you’re just being yourself. It’s not your fault, and there’s nothing wrong with it” sabi ni Daph, tapos nginitian niya ako. Maya-maya, niyakap ko si Daph. Gusto kong maiyak kaso madaming tao. Dun ko napatunayan na Daph is really a true friend to me. Natanggap niya kung ano ang sitwasyon ko ngayon. Maya-maya, bumitiw na ako sa pagyakap sa kanya.

“Thank you talaga Daph. Pero seriously, I don’t know, hindi ko alam kung…kung ano ba talaga kung ano ako” sabi ko naman.

“Talaga? After na may mangyari sa inyo?” sagot naman ni Daph.

“It’s really hard to explain…I don’t know” sabi ko naman.

“Ikaw lang ang makakasagot niyan, Jino. Sa ngayon, I-enjoy mo nalang muna yan…mukha naman kasing nageenjoy ka eh!” sabi naman ni Daphne tapos tumawa nanaman siya. Ako din, natawa.

“In fairness, malandi ka rin pala!” sabi ulit ni Daph at lalo pang lumakas ang tawa niya.

“Baliw ka!” sabi ko naman, tawa din ako ng tawa.

“Naunahan mo pa ako! Anyway, may balak ka bang sabihin kay Alex?” tanong sa akin ni Daph.

“Yun nga rin eh, gusto ko talagang sabihin kay Alex. Syempre, ikaw at si Alex lang naman ang mga best friends ko. Sasabihin ko din sa kanya, pag buo na ang loob ko. Syempre, iba si Alex. Lalake kasi yun” paliwanag ko kay Daph.

“Hay, kaya mo yan. Anyway…pano…pano si Diane?” tanong sa akin ni Daph. Natahimik ako saglit. Si Diane. Oo nga, siya. Paano siya? Matatanggap kaya niya ako?

“Hindi ko din alam, Daph.” sabi ko sa kanya. Natahimik nalang kami at nag isip.


Pagkauwi ko, nagtext sa akin si Darryl.

“Master, can I call you? IMY…” sabi niya sa akin. Then I replied “Yes”.

Maya-maya, tumawag na siya.

“Hello?” sabi ko.

“Hi Master…”

“Oh, Darryl…”

“Wala lang. I miss you…”

Natawa naman ako.

“I miss you too…” sabi ko. Ano ba yan.

“Kumain ka na, master?” tanong niya sa akin.

“Oo. Kumain kami ni Daph kanina…”

“Ganun po ba, master. Nagtatanong lang po…concerned lang” sabi niya, then tumawa siya.

“Thanks…ano gagawin mo mamaya sa noche buena?”

“Wala. Matutulog po. Ha ha ha”

“Talaga? Gusto mo, punta ka dito?” aya ko sa kanya.

“Wag nalang, master. Ang noche buena, cinecelebrate ng pamilya. Besides, sanay na akong di nagcecelebrate ng ganyan, so I’m okay…don’t worry” paliwanag niya sa akin. Ang lungkot naman nun.

“Sige…ikaw bahala” sabi ko naman.

“Asus, master miss mo lang ako eh…”

“Huy, hindi ha…”

“Sobrang miss lang?” sabi naman niya. Tumawa naman ako ng malakas.

“Ewan ko sa’yo”

“Labas naman tayo minsan…”

“Labas? Eh lagi naman tayong magkasama eh”

“Let’s go out as…as…you know” sabi niya. Gets ko yung sinasabi niya…pero…

“As ano?”

“Alam mo na yun…” sabi naman niya.

“Ewan. Sige na, may gagamit pa nitong phone. Bye na” sabi ko naman.

“Sige…bye master…love you” sabi naman niya. Di ako nakasagot, kasi di ko alam ang isasagot ko. I just…hung up.

Ang bilis ng oras. 12 midnight na pala? Yehey! Kainan na. Ang dami naming handa: Carbonara, Fried Chicken, Kanin, Hotdog, Prutas, Buko Pandan (natira sa party ko) and Cake! Ang sarap talaga. Grabe, kakain talaga ako. Ang saya namin nila mama, papa, ate Hannah at ni manang. Walang humpay na kwentuhan at hagalpakan nanaman kami. Ang saya talaga ng pamilya namin. Kahit kailan, di ko sila ipagpapalit. Mga 2:00 am, natulog na kami…

Kinabukasan, nagising ako mga 10:00 AM na. Merry Christmas! Pasko talaga ang isa mga pinaka favorites kong araw. Sobrang saya ko kapag pasko (lahat naman ata eh). Nung bumaba ako, may nakita akong isang basket na ang daming chocolate sa lamesa. Tapos katabi nun, may isang libro. Alamat ng Gubat yung title. Nilapitan ko yung gifts.

“Ma? Kanino to?” tanong ko naman.

“Sayo yan. Galing kay Darryl” sabi naman ni mama. Nagulat naman ako. Ang dami nito!

“Nasa ilalim ng Christmas Tree yung gifts nila Daphne at Alex. Yan kasi ang pinakamalaki kaya di ko na nilagay duon” sabi ni mommy.

Tinignan ko yung nakalagay na letter. Ang sabi…

“Dear Master,

Kasing sweet mo ‘tong mga to. LOL


Ang sabi ko nalang sa sarili ko…buti hindi ito nabasa nila mama at papa.

Chapter 25

“Ang dami naman nyang chocolates mong yan…pahingi ako ng isa” sabi sa akin ni mama, tapos tila kukuha na siya duon sa basket.

“Ma, akin ito lahat no” sabi ko naman sabay hawi sa kamay ni mama. Natawa si mama sa akin.

“Ikaw ha, akala ko ba ayaw mo sa mga chocolates? Akala ko ba di ka masyado diyan? Nag iba ka ata ngayon, Jino!” sabi sa akin ni mama, natatawa talaga siya sa akin.

“Eh…masarap ‘to eh. Sige na iaakyat ko na ‘to” sabi ko kay mama tapos inakyat ko na yung regalo ni Darryl sa akin. Grabe naman siya, ang dami-dami nitong chocolates na ‘to, di ko ‘to kayang ubusin. Kaso, bigay niya sa akin ‘to so dapat, akin lang. Selfish ba? Hindi rin. Basta, ganun yun.

Masaya naman ang pasko namin. Nagpunta pala dito yung mga pinsan kong bata, as usual namamasko sila sa amin. Nakipag laro ako sa kanila. Hay, sarap maging bata ano? Tapos andito din yung mga pinsan ko na ka-edad ko. Kwentuhan din kami lahat. Nasa sala kami ngayon, tapos anduon kami kasama ko yung pinsan kong lalake na ka-edad ko, si Ryan tapos si Tito Freddie, Mommy, Daddy, Ate Hannah, mga batang pinsan ko at dalawa ko pang tita.

“Ang laki-laki na talaga nitong si Jino. Balita ko, running for Valedictorian iyan, katulad ng ate niya!” sabi naman ni Tito Freddie. Natawa nalang ako at medyo nahiya.

“Syempre naman, mana ata yan sa daddy at mommy niya” pagmamalaki naman ni papa sa akin. Hay, si papa talaga. Nahihiya na ako. Inayos ko nalang ang salamin ko, kasi di ko talaga alam ang ire-react ko.

“Naku, yang si Jino, mas matalino talaga sa akin yan. Kaso, sobrang mahiyain!” singit naman ni Ate Hannah.

“Jino, sino ba nililigawan mo ngayon?” tanong sa akin nung isa kong tita, si Tita Alice. Napatingin ako sa kanya. Tila sila’y naghihintay sa sa aking sagot. Di ko alam kung ano ang isasagot ko sa tanong ni tita.

“Uhm…” sabi ko.

“Wala pang nililigawan yan. Syempre, bago magka girlfriend yan, eh magtatapos muna nang pag-aaral yan, tsaka na yang relationship-relationship na yan” sabi naman ni mama. Lalo akong yumuko.

“Eh ako nga tita, naka dalawang girlfriend na ako” singit naman ni Ryan. Natawa kami lahat.

“Basta. Jino, ikaw ha. Baka mamaya mabalitaan ko may girlfriend ka na. Magtapos ka muna ng pag-aaral mo” sabi naman sa akin ni papa. Napangiti nalang ako. Sobrang awkward na ng feeling ko.

“Sige po, aakyat lang ako sandali” sabi ko, tapos umalis na ako at umakyat na sa kwarto ko.

Pag-akyat ko sa kwarto, parang hindi ako makahinga. Parang nahihiya talaga ako. Ewan ko ba, feeling ko nasusuka ako, tapos pinagpapawisan pa ako ng malamig. Sobrang awkward talaga, lalo na’t narinig ko ang mga comment nila about sa akin. Paano kaya kung malaman nila ang mga pinag-gagagawa ko ngayon? Tsak, mag iiba ang tingin sa akin ng mga kapamilya ko. Lalo na ang parents ko na sobrang taas nang expectations sa akin. Iniisip ko ang lahat na yan habang naka sandal ako sa pinto ng kwarto ko. Nakatulala lang ako duon, nag iisip ng lahat ng bagay. Maya-maya, nag ring ang cellphone ko. Tumatawag pala si Darryl.

“Hello?” sabi ko.

“Hi master ko. Merry Christmas” sabi ni Darryl. Napangiti ako.

“Merry Christmas too…”

“Sa 27, nuod tayo ng Sine. Film fest”

“Ha? Baka kasi hindi ako payagan nila mama. Saka–” di ko na natapos ang sasabihin ko.

“Wag kang mag-alala. Ililibre naman kita eh” sabi niya sa akin.


Ang bilis ng araw. 27 na pala? Parang kahapon lang 26 ah. Wala namang masyadong nangyari nung 26. Kwentuhan with cousins, nuod ng DVD, computer, konting aral (Jino, vacation naman diba?) and then bonding with family at kain na rin.

Nagpunta ako sa may sinehan. Naka jacket na red ako tapos t-shirt na kulay yellow. Inaantay ko si Darryl duon. Maya-maya dumating na siya. Naka black na t-shirt siya tapos grey na skinny jeans. Ang ganda ng ayos ng buhok niya. In short, sobrang gwapo niya ngayong araw na ‘to.

“Kanina ka pa?” tanong niya sa akin. Ang bango niya. Amoy Lacoste Pour Homme, yung pabango na regalo sa akin dati ni ate Hannah.

“Hindi…hindi naman. Tara na, may ticket na ako” sabi ko naman. Tapos sabay na kami pumasok sa sinehan. Nung papasok na sa may madilim na daanan, hinawakan niya yung kamay ko. Gusto kong bumitiw, kaso baka kung ano ang isipin niya.

Medyo nag umpisa na yung movie. Opening credits na. Magkatabi kami sa may bandang unahan. Konti lang ang tao sa pwesto naming iyon. Ang next nang nakaupo eh 6 seats apart from us. Pero sa bandang taas, ang daming tao. Sa isle kasi kami nakaupo. Romance yung pinanuod naming movie. Ang awkward nga eh.

Tapos maya-maya, mga 40 minutes na ng movie or so, bigla siyang umakbay sa akin.

“Darryl…baka may makakita sa atin dito” bulong ko sa kanya.

“Eh ano naman?” sagot niya sa akin.

“Baka kasi may makakita nga” sabi ko sa kanya. Di tinanggal ni Darryl ang pagkaka-akbay niya. Sumandal pa siya sa balikat ko. Ano ba yan, hindi nalang ako nag react.

Nung natapos ang movie, lumabas na kami ng sinehan (malamang, diba?).

“Maganda ba yung movie, master?” tanong niya sa akin.

“Ayos lang.” sabi ko naman.

“Tara, kain na tayo” sabi naman ni Darryl sa akin. Sumunod nalang ako sa kanya.

Sa may labas na table kami ng restaurant kumain. Nilibre niya ako, since sinagot ko ang pang sine.

“Master, ito nalang ang ililibre ko sayo ha. Pasensya na kasi na-late ako” sabi niya sa akin.

“Ayos lang yun. Thanks ha” sabi ko sa kanya. Then, an unexpected visitor came.

“Jino!” sabi sa akin ng isang babae. Pagtingin ko, si Diane pala.

“Uy, Diane?! Andito ka pala” sabi ko, tapos napatayo ako.

“Hello. Sabi na eh, ikaw ang nakita ko sa may harap ng sinehan kanina eh” sabi sa akin ni Diane, tapos tumingin siya kay Darryl. Si Darryl din ay nakatingin sa kanya, mukhang nagulat.

“Hi Darryl!” sabi ni Diane. Ngumiti lang si Darryl.

“Wow, mukhang todo bonding kayo ha” sabi sa akin Diane, still smiling. Nagchuckle nalang ako. Ang awkward talaga, as in.

“Ikaw Diane, sino kasama mo?” tanong ko sa kanya.

“Some friends…Jino, can I talk to you personally?” sabi sa akin ni Diane, naka smile parin siya.

“Sige…sure…wait lang Darryl ha” sabi ko. Tumango lang si Darryl habang nakatingin sa akin. Tapos naglakad na kami ni Diane.


“Ang hangin dito, no? Sa States, kapag Christmas, sobrang white at di ako makalabas ng bahay madalas. Kasi nag fe-freeze yung pinto namin” sabi niya, tapos tumawa siya. Ako naman napangiti lang.

“Miss mo na ba ang states?” sabi ko naman.

“Hindi masyado…mas namiss ko ang Pinas…kayo…ikaw” sabi niya, tapos tumingin siya sa akin. Ako din napatingin. Bumilis na naman ang tibok ni heart…hay!”
“You know…I’ve seen you inside the theater…with Darryl” sabi niya, in a very serious tone. Oh my God.

Chapter 26

Nagkatitigan kami ni Diane. Hindi ako makasagot, medyo naninigas ang panga ko, hindi ko talaga alam kung ano ang gagawin ko.

“Wha…wha…what do you mean?” tanong ko sa kanya. Finally, nakapag salita na rin ako.

“Kayong dalawa…parehas kasi tayo ng pinanuod na movie” sabi ni Diane sa akin. Mukha parin siyang kalmado. Samanatalang ako, parang umiikot na ang sikmura ko sa kaba.

“Oh…anong meron dun?” tanong ko naman.

“Well, di ba nga nakita kita sa labas ng sinehan? Ayun, akala ko nagaantay ka lang dun. Tatawagin sana kita kaso papasok na kami nung mga friends ko. Then accidentally, duon ka umupo sa unahan ng line kung saan kami nakaupo…no, not you lang pala. You’re with another guy…Darryl” sabi niya. Tahimik lang akong nakikinig. Kinakabahan talaga ako kay Diane.

“So anyway, the movie started na kasi so hindi na kita tinawag. So nung medyo katagalan, napapatingin ako sa inyo…” dugtong niya, then bigla siyang tumingin sa akin. Parang curious siya na sobra.

“Both of you…you look…sweet together” sabi niya sa akin. Napalunok ako sa sobrang kaba.

“Jino, is there something going on? May dapat ba akong malaman? May…dapat ka bang sabihin sa akin?” tanong sa akin ni Diane, nakatingin parin siya sa akin.

“Wha…what do you want to know?” sabi ko sa kanya. Shaky na ang hands ko.

“The truth” sabi lang niya sa akin.

“Anong truth ba ang hinahanap mo?” sabi ko, medyo tumaas na ang tono ko. Tumitig lang si Diane sa akin.

“Sorry.” sabi ko. Medyo pasigaw na kasi yun. Tumingin palayo si Diane. Grabe, tensyon na tensyon ako. Ang lakas ng hangin. Medyo makapal na pala ang buhok ko. Hinahangin na kasi. Kailangan ko nang magpagupit. Pero kinakabahan talaga ako dito kay Diane, di ko mabasa ang utak niya.

“You know, I have doubts ever since Darryl came to your birthday. Since bagong face lang siya at kakikilala ko palang, inobserve ko ang mga kilos niya. Pansin ko lang na lagi siyang tumitingin sa’yo, and bantay niya lagi ang kinikilos mo…wow, Jino, that must be something” sabi sa akin ni Diane, di parin nagbabago ang reaksyon ng mukha niya. Parang may itinatago siya.

“And…and, ano naman ang iniisip mo sa amin ni Darryl?” tanong ko sa kanya.

“Jino…mag boyfriend ba kayo ni Darryl?” diretsang tanong sa akin ni Diane, tapos nilingon na niya ako. Kumunot ang noo ko. Hindi ko alam ang isasagot ko.

“Bakit mo nasabi yan?” tanong ko. Para akong sira. Tanong ako ng tanong.

“Come on, Jino. Ang dami ko nang naobserbahan. Don’t lie to me” sabi niya sa akin. Medyo nagpanting ang tenga ko.

“I’m not lying to you!” sabi ko sa kanya, nasigawan ko siya.

“Yes you are! Napaka defensive mo! Look at yourself Jino” sabi niya, galit na rin ata siya. Uminit na ang ulo ko kay Diane.

“What makes you think that we’re having a special relationship? Wow, United States have done wonders to your head Diane. Ganyan ka na ba? You’re too malicious!” sabi ko sa kanya, ang taas na ng tono naming dalawa.

“I’m not malicious, I’m just explaining those things na nakikita ko, at nararamdaman ko. And I’m just asking you, ang dami mo nang sinasabi” sabi niya sa akin. Ang lakas ng kabog nang dibdib ko. Hindi dahil sa kilig, kaba o ano pa man. Naiinis ako kay Diane, hindi ko alam kung bakit.

“So Jino, answer me. Yes or No? Are you going out with him or what?” medyo pasigaw niyang sabi. May mga tumitingin na sa aming mga tao. Pero umaalis din. Grabe, nag eeskandalo kaming dalawa dito.

“What if I said yes? What are you going to do? What–” hindi ko na natuloy ang sinasabi ko dahil…dahil sinampal ako ni Diane. Kitang kita ko sa kanya na nagulat siya. Nanlaki ang mata niya. Mukhang di na niya nacontrol ang ginagawa niya.

“Sorry” sabi niya, tila nanlulumo at nanglalata ang hitsura niya.

“Sorry din, Diane” sabi ko, mahinahon na ako. Unti unti nang lumilipas ang galit ko.

“Alam mo Jino. Expected ko nang oo ang isasagot mo. But in the back my mind…umaasa parin akong hindi ang isasagot mo…” sabi ni Diane, naluluha na siya. Ako naman, hindi na ako makapagsalita.

“I never expected na…I never expected na ganito…ganyan ka. Nakakainis, kasi, alam mo yun, kung kailan wala na, hopeless na, tsaka mo mararamdaman na mahal mo yung isang tao” sabi niya, tumulo na talaga luha niya. Alam ko na ang ibig ipahiwatig sa akin ni Diane.

“Sana hindi nalang ako umalis…sana hindi nalang kita iniwan. Pero wala eh, nangyari na…” sabi niya, umiiyak siya pero kalmado parin.

“Sorry Diane. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko, pero sorry talaga…kung hindi ako yung guy na inakala mo…” sabi ko sa kanya.

“It’s okay. Mabuti na rin na ako naka alam…ayaw ko ng ikaw pa ang magsabi sa akin…sawa na kasi akong iniiwan ng taong mahal ko. Una si kuya, ngayon…ikaw” sabi niya sa akin.

“But this is not the end. We can always be friends…” sabi ko.

“Yeah…but…I’m letting my feelings go…alam kong masaya ka ngayon, Jino” sabi ni Diane sa akin. Tapos ngumiti siya. Ngumiti na din ako.

“I gotta go. Bye” sabi niya, then walang ano-ano, tumalikod at umalis na si Diane. Naiwan akong nakatayo at pinanuod siyang maglakad papalayo. Naaawa ako kay Diane. Pero mabuti na’t nalaman niya, at least hindi na siya mag eexpect. Wala na rin kasi ang feelings ko sa kanya. Ewan ko kung bakit.

Tahimik akong bumalik sa table namin ni Darryl.

“Pasensya na, natagalan” sabi ko.

“Ayos lang master” sabi niya, tapos napansin ko may hawak-hawak siya.

“Ano yan?” tanong ko naman.

“Eto? Ay, hindi ko pa pala napapakita sayo. Pinadalhan ako ni mama ng bagong Digicam” kwento sa akin ni Darryl.

“Tara master, picture tayo! Gusto ko kasi picture nating dalawa ang unang laman nito” sabi niya sa akin.

“Ha? Eh, wala ako sa mood ngayon!” sabi ko naman, tapos hinatak niya ako malapit sa kanya at umakbay siya sa akin.

“Tara na master!” sabi niya. Tinaas na niya yung camera.

“Game master…smile!”

*CLICK* Captured.

Nakita ko. Ayos naman.

“Ang gwapo mo talaga Master ko” sabi ni Darryl sa akin.

“Asus, bola ka nanaman. Mas gwapo ka” sabi ko kay Darryl. Ngumiti siya sa akin.

“Tama yan. Gusto ko ako lang gwapo sa paningin mo, at ganun din ako sayo” sabi niya. Natawa naman ako sa kanya, medyo kinilig din.

“Ang corny mo” sabi ko. Hay, parang namiss kong tumawa.

“Siya nga pala, bakit natagalan kayo ni Diane?” tanong niya sa akin.

“Ah…uhm..wala yun, may sinabi lang siya sa akin” sabi ko.

“Ano nga yun? Selos ako sa kanya eh” sabi ni Darryl, habang nilalaro-laro niya yung camera niya. Natawa ulit ako.

“Ano ka ba. We’re just friends” sabi ko, then nagkatitigan kami. Tapos pinisil ko yung ilong niya.

“Ikaw talaga, kung ano-ano pumapasok diyan sa utak mo…wala yun no” sabi ko sa kanya, then nagtawanan na kami.

Mga 5 pm dumating na ako sa bahay. Ayun, kumain, nuod ng TV, kwentuhan with cousins then ayun, computer.

Pagkabukas ko ng Facebook, natuwa naman ako sa nakita ko.

Profile pic ni Darryl ang picture naming dalawa.


Chapter 27

Napangiti talaga nitong si Darryl. Ang sweet talaga nitong taong ito. Sana lang ganyan na siya forever. Tapos next nun, nag comment ako sa picture.

“Nice” sabi ko sa comment ko.

Pag-akyat ko sa kwarto ko, muli akong nag-isip. Kamusta na kaya si Diane? Okay lang kaya siya? Alam na rin pala niya. Eversince naman kasi, magaling ng mag observe si Diane, kaya madali ka nyang mahuhuli kung may itinatago ka sa kanya. Feeling ko, nasaktan ko si Diane. Feeling ko, nakagawa ako ng mali sa kanya. Maya-maya, hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako…

Ang bilis talaga ng araw pag bakasyon. Akalain mo yun? Natapos na kaagad? Nung New Year, grabe, first time kong sobrang nag ingay! As in kinalembang ko yung dalawang kaldero namin. Ha ha. Sobrang saya talaga nung new year. Tapos nag fire works display pa sina tito at tita, kasama yung mga pinsan ko. Ang dami din naming handa, and ang saya-saya namin. Binati ko sina Daphne, Alex, Diane at syempre si Darryl. Binati din nila ako, except si Diane. Galit siguro sa akin ito.

Tapos, first day na ng school. Grabe, parang nag iba ng konti ang school namin. Parang na-miss ko itong Brettwood Academy! Namiss ko ang ingay ng mga estudyante, ang bell ring, lahat! At pagpasok ko sa classroom, binati ko lahat ng classmates ko.

“JIIIIIIIINNNOOOOOO!” sigaw sa akin ni Daphne tapos niyakap niya ako.

“I miss you! Grabe, may laman ka na ng konti! Mas gwapo ka na ngayon!” sabi sa akin ni Daphne.

“Thanks Daph! Naparami kain ko nung pasko at new year eh” sabi ko naman. Tapos, tumayo na rin si Alex para batiin ako.

“Jino, what’s up!” sabi niya.

“Okay lang. Na-miss ko kayong dalawa!” sabi ko.

“Wow, mukhang ready na si Jino para bukas ha” sabi ni Daphne.

“Huh? Anong meron bukas?” tanong ko. Napatingin sa akin si Daph at Alex.

“Hala, hindi ata niya alam!” sabi ni Alex.

“Ay shhh–naka limutan kong i-text! Jino, bukas na ang screening para sa pageant!” sabi ni Daph. Natigilan nalang ako. Nakakagulat na naman. Tahimik nalang akong umupo sa upuan ko.

“Pare, okay ka lang?” tanong sa akin ni Alex.

“Hindi masyado. Pero mamaya, mag sink in din ito” sabi ko. Wow, bukas na pala yun? Akalain mo? My God, kinakabahan ako! Kailangan ko ng maghanap ng isusuot ko. Sinabihan ako ni Daphne na ang process pala nun eh parang mag po-pose pose ka sa harap ng tatlong panelist tapos may itatanong sayo, then ayun, sasalain na. Hay, kailangan ko nang maghanap mamaya.

Nung lunch break, nagkita kami ni Darryl duon sa dati naming tinatambayan.

“Naku master, bukas na nga ang screening. Kinakabahan ako. Mahina pa naman ako sa question-question na yan” sabi sa akin ni Darryl.

“Ako rin naman eh. Mahiyain ako no. First time kong sumali sa mga ganyang contest. Bakit kasi ako pa napili” sabi ko naman. Ngumiti si Darryl sa akin.

“Eh bakit hindi ikaw? Eh nasasayo na nga ang lahat ng qualities para maging next Mr. Junior & Senior of Brettwood Academy” sabi ni Darryl, with hand gestures pa yun ah. Tumawa naman ako bigla.

“Hala! Ang pangit ko kaya” sabi ko naman.

“Not to me…hindi sa mga matang to” sabi ni Darryl, tapos tinuro pa niya yung mata niya. Napangiti na naman ako ni Darryl.

“Sweet ka talaga, ano?” sabi ko sabay tawa.

“Nagsasabi lang po ng totoo master ko” sabi ni Darryl sa akin.

“Ha ha ha. Oh siya, matatapos na ang breaktime. Goodluck satin bukas, Darryl. Kaya natin ‘to” sabi ko naman. Then nagngitian na lang kami.


Pagka uwi ko ng bahay, yun agad ang inasikaso ko. Sinama ko si manang para mamili nung mga polo ko sa kwarto.

“Manang, ano ba mas maganda, ito po bang checkered or itong green?” tanong ko. Yung checkered na yan, mostly violet at black, basta hindi ko madescribe, pero para sa akin, ito ang gusto kong suotin. Pero ask ko din si manang.

“Yung checkered nalang, Jino. Tingin ko mas gwapo ka diyan. Kahit ano namang suotin mo anak eh gwapo ka naman” sabi sa akin ni manang.

“Naku naman manang. Wag naman po ganyan, mas kinakabahan po ako”

“Kaya mo yan, Jino!” sabi sa akin. Hay, manang talaga.

Pagkauwi nila mommy at daddy, binalita ko na sa kanila. Kinakabahan si mommy, samantalang si daddy ay excited talaga. Sabi niya, magagamit ko na daw ang kagwapuhan na namana ko sa kanya. Natawa ako kay daddy ha. Pinapalakas nila ang loob ko, sabi nila makapasok man daw ako or hindi, ayos daw sa kanila, at least lumaban ako. Ayun, ngayon, nagkaroon na ako ng tiwala sa sarili ko…kahit konti lang. ha ha ha.


“Master, goodluck talaga sa atin” sabi niya, habang nasa backstage kami. Sa White Auditorium kami nag screening. May mga students din sa labas, including my classmates at syempre sina Daphne at Alex.

Then maya-maya, may isang 4th year candidate na nagtanong sa akin. Lalaki siya, ang tangkad sobra. Mga mas matangkad pa kay Darryl. Moreno siya, medyo mahaba ang buhok tapos almond eyes din. Sobrang tangos ng ilong, tapos medyo maliit ang labi niya.

“Anong oras yung sa mga seniors?” tanong niya, napatingin kami ni Darryl. Pero siya, sa akin lang nakatingin.

“Next po dito…” sabi ko.

“Thanks…” sabi niya, tapos ngumiti siya. Tapos tumalikod na siya at lumabas na ng stage, tapos maya maya lumingon ulit siya sa akin, at kinindatan ako. Nagulat ako. Maya-maya, tinawag na ulit ako ni Darryl.

“Huy, medyo di pa maayos tong necktie ko. Naku, goodluck talaga master” sabi niya.

“Oo, Darryl. Goodluck sa atin” sabi ko sa kanya. Tapos ayun, inayos ko yung neck tie niya. Tutal, wala namang nakakakita sa amin. Then ayun, tinawag na kaming lahat. Eto na.

“Here are the representatives of each section from the 3rd year department!” sabi nung MC. Then lumabas na kami isa-isa. Grabe, may mga tumitili na kaagad. Lalo akong kinakabahan. Isa-isa kaming lumapit duon sa microphone.

“Hi. My name is Jino Anthony Mendez, from III-I” sabi ko. Then nagcheer sa akin yung mga classmates ko. Nakita ko si Daphne na sobrang sumisigaw sa akin. Napangiti ako. The sumunod sa akin yung taga sectio 2, si Roman Castillo, sect 3, si Charles Paguio then…

“My name is Darryl Alfonso from III-IV” sabi niya. Grabe, parang humiyaw lahat ng tao. Then next sa kanya yung section 5, si Hero Damien Martika, then lastly, section 6 si Randolph Atienza. Then, girls naman…Jane Riza Dela Pena, Corinne Lim, Elizabeth Alonzo, Gianna Romualdez, Kathleen Pineda and si Maria Isabelle Duenas.

Then next na ginawa namin, pinalakad kami isa isa. Kagabi pala, tinuruan ako nung pinsan kong si Joshua na maglakad at mag project sa camera. Beterano na kasi sa modelling yung si Joshua eh. Salamat sa kanya, at least hindi ako mukhang t-a-nga ngayon.

Then ayun, pinapunta na kaming mga guys sa stage para tanungin kami nung judges. Una syempre ako.

“For you, describe the word perfection” yun ang tanong sa akin nung isang judge, yung nasa gitna, prof siya sa 4th year kaya di ko kilala.

“The word perfection for me is not about having pointed nose, good grades, white skin or anything. It is when people finally learn the fact that we all have our own flaws and ups and downs. When people finally say that “I am perfect with my flaws” and when someone use that flaw as an advantage and not as a disadvantage, then that person can be perfect. Thank you” sabi ko. Then nag cheer ang classmates ko, pati rin yung iba. Grabe ang kaba ko kung alam niyo lang!

Then ayun, sumagot na si number 2 and 3. Then next na si Darryl…

“For you Mr. Alfonso, what is your best asset?” tanong nung judge.

“I can say that my best asset is that I am a very loving person. Cause…” sabi niya. Nag pause siya, Naku po.

“I really can’t describe po kasi. I believe po na ang pagmamahal, ineexpress, hindi sinasabi. Thank you” sabi niya. Nagpalakpakan ang lahat. Napangiti naman niya ang audience.


Matapos ang girls, elemination na. Final 3 na ang pipiliin para ilaban sa main pageant. Naku po, ito na.

“Our top three guys are….from section 2, Roman Castillo!” sabi nung MC. Nagsigawan ang mga taga section 2, tapos naglakad na papunta sa unahan si Roman. Chinito ang lalaking ito, tapos sikat siya sa school kasi magaling siya mag drawing.

“Next…from section 1! Jino Anthony Mendez!” sabi nung MC. HALA! Ako ba yun? Hindi ako makapaniwala. Dahan dahan akong naglakad at tinabihan si Roman, gulat na gulat ako. Sobrang mag cheer ang classmates ko ng “Jino, Jino, Jino!” Nakakatuwa sila.

“And finally…” sabi ng MC. Naku, kinakabahan ako.

“From section 4…Darryl Alfonso!” sabi nung MC. Wow! Pasok kami parehas ni Darryl! Ang saya-saya ko. Happy ako sa sarili ko at para sa kanya. Sa girls, ang mga nakapasok si Jane Riza Dela Pena (yung partner ko. Yes!), Kathleen Pineda ng section 5 at si Gianna Romualdez ng section 4 (partner ni Darryl).

Tapos maya-maya, sa backstage habang nagaayos ako ng gamit, pumunta sina Daphne at Alex.

“Jino! Congrats sayo! Sabi sayo kaya mo yan eh. Naku, ikaw at si Darryl lang ang pogi kanina, pero syempre, nag iisa ka lang!” sabi ni Daphne sa akin. Tuwang tuwa siya.

“Pards, congrats! Alam kong kaya mo yan!” sabi naman ni Alex.

“Asan si Darryl? Pupuntahan namin!” sabi ni Daphne.

“Andun ata!” sabi ko, sabay turo duon sa may far left. Anduon nga si Darryl. Tapos pinuntahan na nila siya.

Maya-maya, nung pagkasara ko ng zipper ng bag ko, napansin ko may nakatayo sa harap ko. Nilingon ko. Then I saw this familiar face…tama, yung nagtanong sa aking senior kanina. Tumayo ako at humarap sa kanya.

“Hey, congrats. Kasama ka sa final 3 sa Juniors” sabi nung lalaki. Nakangiti siya, at napansin ko na may dimples pala siya.

“Thanks kuya. Good luck mamaya” sabi ko sa kanya.

“By the way, don’t call me kuya. I’m Blake. Nice meeting you, Jino” sabi niya, then nakipag shake hands siya sa akin.

Chapter 28

Tinignan ko siya ng mabuti. Ang tangkad niya. Mukhang mature na ang mukha niya. Para siyang Filipino-Mexican, sobrang lakas ng dating. Tapos ang ganda pa ng damit niya; gray shirt tapos slim cut na black pants. At ang sapatos niya, Gucci sneakers! Mayaman siguro ito.

“Hey Blake. Nice meeting you” sabi ko naman. Tapos maya-maya nilapitan ako nila Darryl, Daph at Alex. Napansin kong nakatingin si Darryl kay Blake, tapos medyo kunot ang noo.

“Jino…” tawag sa akin ni Darryl.

“Hey…you’re Darryl Alfonso…congrats kanina” sabi ni Blake, tapos inabot niya yung kamay nya kay Darryl. Tapos si Darryl tumango lang tapos inakbayan ako. Di niya kinamayan si Blake. Natawa naman si Blake.

“Manunuod pa ba kayo?” tanong sa amin ni Blake.

“Wala na. May klase pa kami” sabi ni Darryl. Dapat ako talaga sasagot, pero inunahan niya ako. Naka tingin lang sina Alex at Daphne sa kanya. Ang weird nga eh.

“Really? You guys are excused, right? Parang ang KJ naman ng teachers niyo kung may classes pa kayo” sabi ni Blake, nakangiti parin siya. Lalong kumunot ang ulo ni Darryl.

“Eh wala eh, basta may gagawin pa kami. Sorry, good luck nalang pare” sabi ni Darryl, tapos bigla na siyang naglakad paalis. Hindi ako sumunod agad, nilingon ko lang si Darryl. Ganun din si Daphne, Alex at Blake.

“Galit ata yung friend mo” sabi ni Blake sa akin, tapos natawa.

“Wala lang yun. Pagod lang. Pasensya na ha” sabi ko kay Blake.

Paglabas namin ng White Auditorium, tinawag ni Daphne si Darryl. Nakita namin siya na nakaupo duon sa may hagdan papunta sa entrance.

“Anong ginagawa mo diyan?” tanong naman ni Daphne sa kanya.

“Wala. Medyo asiwa ako dun sa lalaki na yun ah” sabi ni Darryl, medyo galit siya. Tinabihan ko siyang umupo.

“Bakit naman? Mukha namang mabait yung si Blake” sabi ko sa kanya. Tapos lumingon sa akin si Darryl. Seryoso ang mukha niya.

“Blake pala name niya, ha. Ang angas niya, mukha siyang mayabang” sabi ni Darryl.

“Agree ako sayo Darryl! Akala mo kung sino yung Blake na yun ah” sabi naman ni Alex.

“Aba, aba, aba, parang may Union against Blake ngayon ha. In fairness, he is so cute ha. Sobrang pogi” sabi naman ni Daphne. Tapos tumawa siya ng tumawa. Maya-maya, may isang lalaki na umakyat papuntang entrance.

“Daphne?” sabi nung lalaki. Tapos tumigil sa pagtawa si Daph at napatingin dun sa lalaki.

“Clyde?” sabi ni Daph.

“Daph! What are you doing here?” tanong nung lalaki.

“Don’t talk to me! Get out of my face! I hate you!” sabi ni Daphne, tapos bigla siyang tumakbo papalayo. Kami naman, nagulat, tapos sinundan namin si Daphne. As in kaming tatlo. Medyo maliit pala yung Clyde na yun. Mukhang intsik. Tapos kalbo.


Tapos, nag canteen kami. Okay lang naman si Daph. Sabi niya, talagang ayaw lang nya talagang makita yung Clyde na yun. Nauna nang bumili sina Daphne at Darryl. Si Alex naman, nasa practice nya sa banda nila, tutugtog kasi sila sa pageant at sa prom. Grabe, ang layo pa nun ah. Ako naman, naiwan akong bumili duon sa Salad Station, yung bilihan ng Caesar Salad sa amin. Hinihintay ko pa kasi ginagawa pa yung salad ko.

“Sir, may 5 pesos po ba kayo?” sabi nung ale.

“Wait lang ha…” sabi ko, tapos nag search ako sa wallet ko. Ang tagal. Tapos maya-maya…

“Here” sabi nung isang lalaki sa tabi ko. Pamilyar yung boses. Pagtingin ko, si Blake pala.

“Hey!” sabi ko. Then ngumiti siya sa akin.

“Uy, nakakahiya naman Blake.” sabi ko. Nagulat naman ako sa kanya.

“Hindi ano. Wala sa akin yun ano” sabi niya.

“Vegetarian ka rin?” tanong ko.

“No, not really. Diet. Ikaw, musta ka ba?”

“Ikaw ang kamusta. How’s the screening?” sabi ko.

“I got in!” sabi ni Blake sa akin.

“Congrats! I guess we’re going to compete with each other”

“Yeah. You’re a pretty tough candidate, huh? Smart and goodlooking” sabi ni Blake sa akin. Unti unting nawala ang ngiti sa mukha ko. Iba kasi ang titig sa akin ni Blake eh, basta. Yung smile pa niya, kakaiba. Parang sarcastic na ewan. I can’t explain it.

“Sir, ito na po yung Garden Caesar niyo” sabi nung babae tapos inaabot niya sa akin.

“Ah thanks” sabi ko, then kinuha ko na yung salad ko.

“I have to go, Blake. See you around” sabi ko, in a very awkward way. As I turn around and walk away, feel ko parin na nakatingin sa akin si Blake. Hay, ang weird talaga.

Pagbalik ko sa table namin…

“Jino, ba’t ang tagal mo?” tanong sa akin ni Daph.

“Eh wala…si Blake kasi, kinausap pa ako” sabi ko naman.

“Dapat di mo nalang kinausap yung mayabang na yun” sabi ni Darryl.

“Eh, nakapasok nga siya sa Top 3 ng Seniors eh” sabi ko naman. Tapos napatingin sa akin si Darryl.

“Pakialam ko dun. Kayo mong talunin yun no” sabi ni Darryl sa akin. Natawa nalang ako.


“Darryl, ingat ka sa pag uwi ha. Bakit di mo kasi dala ang kotse mo?” tanong ko sa kanya.

“May inaayos kasi. Pero baka bukas dalhin ko na siya, para maihatid na kita” sabi ko.

“Sige, ingat ka ha.” sabi ko naman.

“Always, master ko” sabi niya, then he kissed me in the forehead.

“Jino?!” sabi ng isang boses na narinig ko. I turned my head to the left and I was shocked when I saw someone.

It’s Alex.

Chapter 29

Nagtinginan kami ng mata sa mata ni Alex. Di siya nagsasalita. Gulat ang nakikita ko sa kanya. Wala kaming imik parehas ni Darryl. Mamaya, nagsimula na siyang lumapit sa amin.

“Anong ginagawa mo diyan kay Jino? Ha?” sabi ni Alex, tapos bigla niyang tinulak si Darryl. Nagulat ako, tapos bigla kong pinigilan si Alex. Si Darryl naman, wala pa ring imik pero nagulat din siya.

“Alex, calm down” sabi ko sa kanya. Hawak ka yung dalawang kamay niya. Nagpupumiglas nga siya eh.

“Eh binabakla ka nitong lalaking ‘to eh” sabi niya. Nagagalit talaga siya. Grabe, ang lakas nyang magpumiglas. Minumura na nga niya si Darryl eh, pero si Darryl ay tahimik lang.

“Alex! Alex, please, let’s talk. Calm down okay? Calm down…easy…usap tayo. Sige na…” sabi ko, pinapakalma ko talaga si Alex. Ayun, tumigil din siya sa pagpupumiglas. Tinignan niya ng masama si Darryl. Maya-maya, hinila ko siya medyo papalayo kay Darryl.

“Alex, bakit ka ganyan?” tanong ko sa kanya.

“Me? Eh ikaw nga ang dapat kong tanungin eh” sabi ni Alex, galit pa din siya.

“Ano bang gusto mong malaman?” sabi ko naman, kinakabahan ako kay Alex. May pagka bayolente kasi itong taong ito.

“Yung nakita ko. God, Jino! Darryl is kissing you in the forehead! Another guy is kissing you in the forehead! Tayo ngang sobrang close hindi ko ginagawa sayo yun kasi…” sabi niya, galit padin siya.

“Kasi ano? Nakakadiri?” sabi ko, galit din ako. Napatigil lang siya.

“Oo Alex. Baka nga ganun din ako kagaya ng iniisip mo. Oo, may special feelings ako kay Darryl. Ano, mandidiri ka na sa akin?” sabi ko sa kanya.

“Hindi ganun, Jino. Nagulat lang ako, kasi sa lahat ng tao, hindi ko inaakalang magkakaganyan ka!” sabi niya sa akin.

“Eh hindi ko naman ginusto ‘to eh! Gusto ko siyang pigilan, gustong gusto ko. Pero, wala eh…hindi ko kaya” sabi ko naman sa kanya. Naiiyak na ako kay Alex.

“Alam na ba ni Daphne ito?” tanong niya. Huminto muna ako saglit at huminga ng malalim.

“Oo…” sabi ko. Nagulat din si Alex.

“Alam na niya? Samantalang ako, hindi pa? So ano yun, pinagkaisahan ninyo akong tatlo?” tanong niya sa akin. Hindi ko na alam kung ano gagawin ko.

“Kasi…kasi…kasi natatakot akong sabihin sayo. Kasi lalaki ka rin. Inisip ko na magbabago ang ugali at pagtrato mo sa akin kapag nalaman mo kung ano ako. Ayokong mawala ang friendship natin, Alex. Pasensya ka na, pero natakot talaga ako” sabi ko, naiiyak na talaga ako sa kanya.

“Ganun na ba tingin mo sa akin, Jino? Makitid ang utak? Yun ba?” sabi niya.

“Hindi sa ganun…eh kasi–” di ko na natapos, nagsalita na si Alex eh.

“Eh bakit inisip mo na magbabago ako sa’yo? Pinangunahan mo ako, Jino eh. Kaibigan kita. Pinapahalagahan kita. Mahalaga ka sa buhay ko, kayo ni Daph. Pamilya ko na kayo eh! Matatanggap ko yun, dahil hindi mapapalitan ng isang bagay na yan ang naging samahan natin. Natanggap ko nga nung namatay ang totoong parents ko, at inampon lang ako, tapos yan lang na maliit na bagay, hindi ko matatanggap?” sabi naman nya. Masyadong emosyonal si Alex ngayong gabi. Ngayon ko lang siya nakitang ganyan.

Nung 1st year high school kasi, kakamatay palang nung mommy at daddy ni Alex because of a car accident. Then palaging nangaaway yang si Alex ng classmates namin. Tapos inampon siya nung tito at tita niya. Kami lang ni Daphne ang nakapagpatino sa kanya. Kami lang ang talagang naging kaibigan niya.

“Sorry Alex. Sorry talaga. Ito ang naging pinaka-sukatan ng pagkakaibigan natin. You’re a true friend, and you deserve my trust 100%. Sorry kung hindi ko nasabi kaagad sa’yo.” sabi ko sa kanya.

“Basta Jino. Kahit anong mangyare, dito lang ako sa side mo, tikboy. Sangang dikit parin tayo” sabi niya, then he offered his hand for a shake hands. Tinanggap ko naman. Naayos din. Pinuntahan din niya si Darryl at nag apologize dito.

“Pare pasensya na. Nabigla lang. Alagaan mo ‘tong si tikboy ha. Kung lolokohin mo ‘to ako ang unang sasapak sayo” sabi ni Alex sa kanya. Natawa lang si Darryl.

“Oo naman Alex. Ano bang ginagawa ng isang soldier? Eh di ang pagsilbihan ang kanyang master” sabi naman ni Darryl tapos tumingin sa akin.


After 2 days…

“Full name: Blake Richmond Arcilla. From: IV-II. Height: 5’11. Wow ang tangkad ha…Age: 18. Ka-edad mo, Darryl! Also known as: Brettwood Academy’s Ultimate Casanova. Wow, ano ba yan! Grabe siguro ‘to…he is open for both guys and girls…Oh my God! Jino, mag ingat ka!” sabi ni Daphne, habang binabasa niya ang isang website na may entry na “Top 10 Most Handsome Guys of Brettwood Academy”. Surprisingly, #1 si Blake. Actually, si Daphne at Alex pamilyar na ang mukha sa kanya pero ako hindi talaga. Apathetic kasi ako sa mga ganyan ah.

“Ano ba yan, bakit ba kasi interisado kayo sa kanya?” tanong ko naman.

“Eh kasi cute siya. In fairness, Jino, nandito ka! Pang #8 ka oh. Tapos kasama si runner-up si Darryl at ikaw Alex, kaso last ka tapos medyo maliit yung font na ginamit sa name mo” sabi ni Daphne, tapos nagtawanan kami. Andito pala kami sa tapat ng Science Building, sa may hagdan papakyat at nagwa-wifi gamit ang laptop ni Alex. Medyo mainit nga eh, pero ayos lang. Makapag internet lang. Malakas kasi signal dito eh.

“Loko loko ka, Daphne. Baka nakakalimutan mo akin yang laptop na gamit mo” sabi naman ni Alex, pero tumatawa parin sya.

“Naks master, ka level mo pala si Blake. Di katulad ko…” sabi naman ni Darryl. Natahimik kami lahat.

“At talagang ganyan ang sabi mo, Darryl? Tumigil ka nga diyan. Cute ka kaya” sabi naman ni Daph.

“Darryl, ano ba yan?” sabi ko naman, tapos inakbayan ko siya.

“Eh master, nagsasabi lang naman ako…” sabi niya, tapos yumuko siya.

“Naku Darryl no, wag ka ngang ganyan. Basta ako, Darryl for Jino ako no. Isa ata ako sa bestfriend ni Jino no, kaya mahalaga ang opinion ko” sabi ni Daphne, natawa nanaman ako sa kanya.

“Ako din boto ako kay Darryl” sabi naman ni Alex.

“Thanks ha…” sabi ni Darryl kina Alex at Daphne.

“Ay, Alex! Naiwan ko yung Foreign Language book ko sa locker! Samahan mo ako, please?” sabi ni Daphne.

“Ano ba yan! Kasi makakalimutin eh. Tara na nga! Sige, Jino, Darryl, una muna kami ha” sabi naman ni Alex.

Naiwan kami ni Darryl sa tapat ng science building. Nagitinginan kami.

“Oh, ba’t ganyan ka makatingin?” tanong sa akin ni Darryl.

“Eh ang gwapo ng soldier ko eh. Ba’t di ko titignan?” sabi ko naman. Natawa si Darryl.

“Master ko…baka ipagpalit mo ang soldier mo sa isang master din..” sabi naman sa akin ni Darryl. Inakbayan ko siya, tapos kiniss ko yung head niya. Buti, wala masyadong tao sa tapat ng Science Building. Tsaka saglit lang naman yun eh.

“Sus, hindi ah. Ang master, di kayang protektahan ang isa pang master, ang soldier, oo. Kaya dun nalang ako sa soldier. Gwapo pa” sabi ko naman. Tumawa si Darryl.

“Promise mo yan master ko ha. Wag kang magpapadala dun kay Blake” sabi naman niya sa akin.

“Selos ka sa kanya?” sabi ko naman, tapos nakatawa pa ako. Tinanggal ko na ang pagkakaakbay ko sa kanya.

“Ako? Medyo…” sabi naman nya. Lalo akong nangiti.

“Sabi na eh!” sabi ko naman.

“Kasi naman, mahirap makahanap ng katulad mo master ko. Ang gwapo mo na, matalino ka pa” sabi naman niya.

“Asus, tama na yan” sabi ko naman, tapos nagkulitan kami.

“Guys, what’s up?” sabi ni Blake. Natigilan kaming dalawa.

Chapter 30

“Huy!” sabi sa amin ni Blake. Natulala kasi kami sa kanya.

“Hey, Blake” sabi ko nalang. Tapos, napansin ko yung mukha ni Darryl eh parang inis nanaman. Umakyat siya papunta sa stairstep kung saan kami nakaupo. Tapos, bigla nalang siyang tumabi sa akin. Ayun, nasa gitna ako ni Blake (sa right side) at Darryl (na nasa left side).

“Hey, start na ng practice ng pageant next week. Monday” sabi sa akin ni Blake….pero ang totoo, sa aming dalawa ni Darryl talaga ang reminder na yun. Mukha kasing ako lang ang kausap niya.

“Okay. Punta kami” sabi ko nalang.

“Hi, Darryl!” sabi niya, tapos nakatingin pa siya kay Darryl. Si Darryl naman, diretso padin ang tingin, tapos tumango lang. Parang badtrip na naman siya.

“Anyway, Jino inadd kita sa Facebook. I saw that you’re a fan of Fall Out Boy.” sabi niya sa akin. Aba, inadd kaagad ako.

“Yeah. Why?” sabi ko naman.

“Me too! Dance Dance is my favorite song. How about you?” tanong niya. Wow, may common interest pala kami nitong si Blake.

“I love Dance Dance! But my favorite is This Ain’t a Scene, It’s an Arms Race” sabi ko naman.

“I also love that song! Grabe, we should chill pala sometime together, tapos soundtrip tayo ng Fall Out Boy” sabi sa akin ni Blake.

“Sige ba! Kaso nawala ko yung CD ko ng From Under the Cork Tree nila” sabi ko naman. Medyo kumportable na ako sa kanya…except Darryl.

“Ay…sayang naman yun” sabi sa akin ni Blake.

“Jino, halika na. Puntahan na natin sina Daphne at Alex duon sa lockers. Baka kung ano na nangyari sa mga yun” sabi ni Darryl, bigla kasi siyang tumayo. Seryoso padin ang mukha niya. Ako naman, nagulat, kaya napatayo na din ako. Gayun din si Blake.

“Uhm…Blake, we have to go na ha. May pupuntahan pa kami” sabi ko nalang. Halata kasing naiinis na naman si Darryl.

“Okay. Promise mo yung soundtrip natin ha” pahabol pa niya, tapos ngumiti pa. Hay grabe. Tapos tumango nalang ako, at naglakad na kami ni Darryl.

Habang naglalakad…

“Akala ko ba di mo ako ipagpapalit dun?” sabi ni Darryl sa akin. Ang bilis niya maglakad.

“Ha? Eh kinausap ko lang naman siya eh. Masama ba yun?” sabi ko naman.

“Ewan ko sa’yo. Basta, ayaw ko sa taong yun” sabi ni Darryl sa akin.

“Wala naman siyang ginagawang masama eh. Mabait naman siya, actually” sabi ko.

“Basta, ayoko dun” sabi ni Darryl. Natutuwa ako sa kanya. Ang cute niya kasing magselos.

A week later, ayun, start na ng practice namin for the pageant. Blockings, paglakad, project, pose, opening number…yun ang gagawin namin lahat. Buti nalang, okay kami ng partner kong si Jane. Mabait itong babaeng ito. Para siyang si Daphne, pero lesser ang ingay. Sobrang ingay kasi nung si Daphne eh. Iba kasi ang humor nitong si Jane, madalas di nagbabago ang expression ng mukha niya.

“Alam mo, Jino, sa totoo lang, ikaw ang pinakagwapo dito” sabi sa akin ni Jane, habang nagaayos siya ng buhok backstage. Tumawa naman ako.

“Grabe, Jane! Pinapalakas mo lang ang loob ko!” sabi ko naman.

“Hindi no…actually, ikaw ang pinakapogi talaga. Di ka nga kaputian pero hello, ang lakas ng dating mo, lalo na yang smile mo. Yung ibang candidates eh sobrang pa-cute tignan. Parang mga pa-tweetums feeling mo naman member sila ng N*Sync. Yung iba, akala mo edited lang sa photoshop ang mukha, pero ikaw talaga natural lang. Ay may gwapo din palang dalawa, yung Blake ba yun at si Darryl Alfonso, yung ka-batch natin” sabi ni Jane. Natatawa talaga ako sa kanya. Ang lakas nyang manlait.

“Ikaw talaga. Pero oo, gwapo talaga yung Darryl” sabi ko. Syempre, kailangan kong i-highlight si Darryl.

“Pero alam mo ba, magka-batch dati yung dalawang yun. Ka-batch sila ng ate ko. Sikat sila sa batch nila.” sabi ni Jane sa akin. Naku, di ko alam ‘to ah!

“Talaga? Eh bakit 4th year na si Blake?” tanong ko naman.

“Eh hindi naman siya nag-stop like Darryl. Bumagsak lang yan! Alam mo ba, pamangkin kasi siya ng principal natin kaya ayan mabalis nakabalik. Pero hindi naman siya bopols ano. May pagka tarantado lang…at chickboy pa” sabi ni Jane.

“Ah? Talaga?” sabi ko. Yun lang kasi ang nasasabi ko.

“Oo chickboy. Pwede sa chicks, pwede sa boys!” sabi ni Jane, tapos nagtawanan kaming dalawa.

“Oo, alam mo Jino kwento pa sa akin ni ate ito ha. Sa batch nila, pinagsabay niyang syotain yung isang classmate niya na girl, tapos may syota pang 27 years old na lalake! Spell EW!” chismis sa akin ni Jane. Naku Jane buti nalang wala siya dito.

“Jane, ano ba yan! Tumigil ka na nga!” sabi ko naman, naiilang na kasi ako.

“Well, I can’t blame them. Gwapo si Blake at mayaman pa. San ka pa?” sabi ni Jane. Then mamaya…

“Hey, Jino!” sabi ng isang lalaki. Matangkad, moreno, may dimples kapag nakangiti, short hair….at kamukha ni Blake. Si Blake nga! Nagpagupit na siya! Aba, parang pinaghandaan niya ang pageant ah. He looks better with short hair.

“Oh, nagpagupit ka?” sabi ko naman. Biglang natahimik si Jane at nagayos nalang ulit ng buhok.

“Yeah. Kailangan eh. Besides, ayaw ko na nung buhok ko dati.” sabi naman niya.

“Uy Jino, anyway I got this for you” sabi niya, then may pinakita siyang CD sa akin. CD ng Fall Out Boy! Yung nawala kong album nila.

“No way, Blake! Nakakahiya” sabi ko, natatawa ako na ewan. Ang awkward.

“No! It’s okay. It’s a pleasure to find someone who likes Fall Out Boy, too. Kaya you deserve that” sabi naman niya, then inabot niya sa akin yung CD.

“Thanks, Blake” sabi ko naman. Ang bait naman niya sa akin. Tinago ko na sa bag ko yung CD tapos nag CR ako.

Sa CR…

“Uy, Darryl andito ka pa?” sabi ko naman.

“Master, kinakabahan talaga ako eh” sabi niya sa akin. Mukha ngang kinakabahan siya.

“Tsk, gwapong soldier, wag kang kabahan. Remember, kasama mo naman ako, diba?” sabi ko sa kanya, tapos inayos ko na yung buhok ko. Tapos, bigla niya akong niyakap mula sa likod.

“Wag na tayo umattend, master. Labas nalang tayo” sabi niya sa akin.

“Hala? Eh baka mapagalitan tayo” sabi ko, tapos bumitiw na siya sa akin.

“Tara na” sabi ko, tapos hinawakan ko na kamay niya at lumabas na kami ng CR.

Blockings na kami. Ang nagtuturo sa amin ay si Ms. Luna, ang aming Gym teacher nung 2nd year.

“Okay, blockings muna tayo then mamaya pararampahin ko kayo” sabi niya. Then ayun, block na nga. Parang pose muna nung boys, the girls. Ang mga fourth year candidates pala sa boys ay sina Blake, Dan Mulally at si Frank Lauren.

“Roman, upo ka sa right, then angas look ha. Then Dan, ikaw din. Darryl, upo ka rin sa left side ni Dan. Angas look ha, parang hip-hop ang posing natin dito. Then ikaw Frank, tayo ka duon sa likod ni Roman. Tapos ipatong mo yung kamay mo sa left shoulder ni Roman, tapos angas look ha” sabi ni Ms. Luna. Ang galing niya magturo ng posing.

“Now, ikaw, gitna ka Blake then Jino. Blake, ipatong mo yang siko mo sa shoulder ni Jino tapos mag hip-hop look and pose ha. Ikaw din Jino, ilagay mo nalang yang hands mo sa bulsa mo” sabi ni Ms. Luna. Tumitingin sa amin si Darryl. Hay, ewan ko ba.

After ng practice, nag ayos na ako ng gamit ko.

“Uy Jino tara, ihahatid kita” sabi ni Darryl sa akin.

“Sige. Thanks. Wait lang” sabi ko naman. Tapos maya-maya, ayun inayos ko ang gamit ko. Di sinasadyang nilabas ko yung CD ng Fall Out Boy.

“Uy, ano yan? Akala ko ba nawala yan?” sabi ni Darryl. Busted, anong gagawin ko? Tsak magagalit ito sa akin pag sinabi kong bigay ni Blake ito.

“Uhm, binili ko nung isang araw” sabi ko naman. Oh my God, nagsinungaling ako kay Darryl.

Chapter 31

“Nagugutom na ako. Kain muna tayo, pwede ba?” sabi sa akin ni Darryl. Tumango nalang ako at sumunod sa kanya. Tahimik lang ako, kasi medyo guilty ako nung hindi ko sinabi ang totoo sa kanya.

Kumain kami sa isang Steakhouse na malapit sa school. 5:30 palang naman, kaya maaga pa.

“Master, ba’t ang tahimik mo?” tanong sa akin ni Darryl.

“Wala naman…may iniisip lang” sabi ko naman, tapos kumain na ulit ako.

“Ano ba yun? Share ka naman” tanong sa akin ni Darryl. Tapos napatingin ako sa kanya.

“Wala talaga, Darryl” sabi ko. Grabe, nagiguilty ako. Kahit maliit na bagay lang yun, it’s still a lie. Kumakabog na naman si heart.

“Master naman….ano yun? Makikinig ako. You don’t look well kasi eh” sabi niya.

“Darryl…kasi…yung…yung CD” sabi ko. Kinakabahan talaga ako.

“Galing kasi kay Blake yun eh” ayan nasabi ko na. Hay nako. Nagbago ng bahagya ang mukha ni Darryl.

“Eh hindi ko sinabi sayo kasi baka magalit ka sa akin…” sabi ko naman.

“Bakit mo ba kasi tinanggap pa yan?” sabi niya sa akin, seryoso ang mukha nya at boses niya.

“Nakakahiya din kasi kay Blake. Imagine bumili pa siya ng CD para sa akin tapos, hindi ko tatanggapin. Atsaka wala namang malisya iyon…” sabi ko naman. Nakatingin lang sa akin ng seryoso si Darryl. Ako naman, kinakabahan.

“I’m sorry, Darryl…” sabi ko, then yumukod ako. Ang hirap naman.

“Okay lang naman sakin yun master…” sabi niya, tapos napatingin ako sa kanya. Medyo maaliwalas na ang mukha niya.

“Pero sana sinabi mo nalang sa akin. Pero naiintindihan naman kita kung bakit mo nagawa yon” sabi niya sa akin. Lalo tuloy akong naguilty. Hindi nalang ako nagsalita. Maya-maya, ngumiti na si Darryl.

“Uy, tama na yan! Ang cute mo kapag nahihiya ka” sabi niya sa akin, tapos tumawa siya. Natawa na din ako.

“Bolero ka na naman. Lahat nalang napapansin mo” sabi ko nalang.

“Eh cute ka naman talaga eh. Anong magagawa ko dun?” sabi niya. Napasaya na naman ako ni Darryl.

Pagka-uwi ko ng bahay, mga 7:00 PM na. Hindi na ako kumain kaya diretso na ako umakyat para mag-aral muli. Aral, aral, aral. Namimiss ko na ngang magsubsob sa pag-aaral ng mga subjects ko. Mga 9:00 PM natapos ako. Ang tagal! It seems na namiss ko ang mag-aral. Feeling ko hindi na ako pumapasok.

Mga 10:58 na, nakahiga na ako, pero di pa natutulog. As usual, nagiisip na naman kung ano-ano. Like yung quiz para bukas sa History, yung pageant…si Darryl…

Calling: Darryl 🙂

Yan ang bumungad sa cellphone ko.

“Hello?” sabi ko.

“Master, bakit gising ka pa? Di ba may quiz ka tomorrow? Dapat tulog ka na. Order ‘to ng soldier mo” sabi niya sa akin. Napangiti ako.

“Eh ba’t ikaw, gising ka pa? Matulog ka na din, order ng master mo”

“Hindi matutulog ang soldier hangga’t di natutulog si master. Kaya master ko, tulog ka na” sabi ni Darryl. Natutuwa naman ako dito sa taong ‘to.

“Hindi pa nga ako inaantok. Sige na, ikaw nalang muna matulog” sabi ko sa kanya.

“Master…tulog ka na kasi, ayaw kong mapuyat ka. Sige ka, baka bumagsak ka niyan dahil puyat ka”

“Ang kulit mo naman soldier…sige, pero isang kondisyon” sabi ko.

“Ano yun, master?”

“Sabay tayong pipikit ha…” sabi ko. Corny na rin ako.

“Sige master…basta, be honest ah. Nanunuod si God” sabi niya.

“Okay…1…2….3…” sabi ko. Tapos pumikit na ako. Tapos narinig ko na binaba na ni Darryl ang cellphone niya.

Ang cheesy. Pero habang nakapikit, nagiisip pa rin ako. Nabanggit ni Darryl ang God. Muling bumalik sa utak ko ang ginagawa kong ito ngayon. Siguro, nagagalit siya sa akin. Or maybe not? Tama ba ito, papa God? Help me naman oh. Minsan kasi pumapasok padin ito sa isip ko…pero bahala na…inaantok na rin kasi ako. Atsaka, nagpromise ako kay Darryl na matutulog na ako…


Kinabukasan, after History Exam, nag check kaagad kami. Natanggap ko na ang paper ko. I got the highest score, 29 out of 30.

“Daphne, I could have done better” sabi ko sa kanya. Upset kasi ako. Slight.

“Walang hiya, di pa ba better yan? You almost got the perfect score!” sabi niya.

“But I want the perfect score!” sabi ko. Medyo mataas ang tono ko.

“Jino, okay lang yan. No one’s going to take that valedictorian crown naman from you eh” sabi ni Alex. Tinapik siya ni Daphne tapos nagtitigan sila. Akala nila siguro, medyo off si Alex nun. Hindi ko nalang pinansin.

Nung breaktime, gusto kong mapagisa, pero nakita pala ako ni Darryl na nakaupo duon sa pinag rereviewhan namin.

“Am I disturbing my master?” tanong niya sa akin. Napalingon ako sa kanya.

“Wow. Your english is very good na, I must say” sabi ko, tapos ngumiti ako. Tapos ayun, kiniss niya ako sa left cheek ko.

“Thanks to you, master at nag improve ang abismal english ko” sabi niya naman, parang nagpapaempress. Joke.

“Wow, nice. Abismal. That’s stunning. Anyway, kamusta?” sabi ko sa kanya. Tapos umupo siya sa tabi ko.

“Ikaw ang kamusta, mukhang malungkot ka ha” sabi niya sa akin. Tapos nalungkot nanaman ang mukha ko.

“Eh kasi, hindi ko na perfect ang quiz sa history eh” sabi ko, tapos napayukod ako.

“Ganun? Ilan ba nakuha mo?” tanong niya sa akin.

“29 out of 30” sabi ko.

“Ha? Ganun? Tapos di ka pa masaya?” sabi niya sa akin.

“Hindi talaga. Look, Darryl, I never got a perfect score in my entire life. As in hindi talaga. And I strive for perfection, kahit man lang sa quiz or test scores. Pero all in all, I want to be perfect.” sabi ko sa kanya.

“Alam mo master, makakaperfect ka rin sa score mo no. But to be perfect as in walang flaws? Malabo yun master. Walang taong ganun, wala” sabi niya sa akin. Pero malungkot padin ako.

“Besides, depende naman sa tao ang perfection eh. And to me, you’re the most perfect guy in the whole wide world” sabi niya, then inakbayan niya ako. Napangiti niya ako duon.

“You know what, I think I’m so lucky to have you as my…” sabi ko sa kanya.

“As your…ano yun master?” sabi niya. Then again, pinisil ko nanaman ang nose niya. Mahilig kong gawin sa kanya yun.

“You know what I mean” sabi ko, tapos nagngitian lang kami.


Bago ako bumalik ng classroom ay dumaan muna ako sa CR para mag ayos ng medyo magulo kong buhok. Naghilamos na rin ako ng konti at nagulat nalang ako nung bigla akong humarap sa salamin.

“Blake?” I said. I almost screamed till my lungs came out. Para kasi siyang kabuteng sumusulpot kung saan saan.

Chapter 32

Tila tumayo lahat ng balahibo nung makita ko ang reflection ni Blake sa mirror. Grabe! Nakakagulat naman siya. Tapos seryoso pa ang mukha niya. Para siyang multo na nakatayo sa likod ko.

“Anong ginagawa mo diyan?” sabi ko, tapos nilingon ko siya. Naghahabol ako ng hininga ko kasi sobrang nagulat talaga ako.

“Mag c-cr. Bakit mukhang takot na takot ka diyan? Ha?” tanong niya sa akin. Nakangiti siya.

“Ba’t ba kasi di ka nagsasalita?” tanong ko naman.

“Eh tinitignan kita eh” sabi naman niya. Ano ba naman itong si Blake? Ba’t niya ako titignan? Anong dahilan.

“Ah ganun ba. Siguro di ka pa nakakakita ng panget” sabi ko, tapos tumawa ako in an awkward way.

“Hindi. Actually, you’re very good looking. Alam ko nasabi ko na sayo yan. Pero, hindi nakakasasawang sabihin eh. So, it’s fine” sabi niya, then yung ngiti na naman niyang yun. Ang ngiti niyang parang…nang aakit? Parang ganun.

“Ah ganun ba. Thanks. Sige, una na ako Blake. May klase pa ako” sabi ko, then naglakad na ako palabas. Then immediately, hinawakan niya yung kamay ko.

“Practice mamaya ha” sabi niya. Then swear, I felt his index finger caressed into my hands. Nag chills nga ako eh, pero tumango nalang ako tapos diretso lakad.

Nung pumasok ako ng classroom, andun na yung teacher.

“Uy, ba’t ang tagal mo?” bulong sa akin ni Daphne.

“Nag CR kasi ako eh. May sasabihin pala ako sayo” sabi ko, mahina lang ang boses namin. Atsaka mahina naman ang pandinig ni Mam Duenas, yung teacher namin ngayon sa subject na ‘to, Filipino.

“Ano ba yun?” sabi naman ni Daphne.

“Eh kasi…si Blake, medyo iba ang feeling ko sa kanya” sabi ko naman.

“What do you mean ‘iba’?”

“Kasi kanina sa CR, nagkita kami, tapos ayun konting usap. Then hinawakan niya yung kamay ko, tapos parang hinimas pa niya…basta ang weird” sabi ko. Tapos grabe, pinipigilan ni Daphne ang reaction niya. Nagulat din siya.

“Sabi naman sayo may pagka playboy iyon. Mag ingat ka. Natutunugan ka nun na medyo sablay ka!” sabi ni Daphne sa akin. Maya-maya…

“Ms. Daphne, maya-maya na ang chismisan” sabi nung teacher namin.

“Sorry mam” sabi naman ni Daph. Medyo natatawa ako.

After class eh dumeretso na kami sa practice. Pictorial na namin! Excited ako dito kasi this is my first photoshoot. Grabe, kinakabahan ako pero excited na din. Medyo nakaka adjust na ako sa sitwasyon ko ngayon. Sabay kami ni Darryl na pumunta sa venue, tapos habang naglalakad, may mga nag ha-hi sa aming students. Nakakahiya ng konti pero medyo flattering.

“Naks, master. Ang daming nag ha hi sayo. Sikat ka na talaga” sabi sa akin ni Darryl habang naglalakad kami, tapos umakbay siya sa akin.

“Hala, marami din kaya yung sayo!” sabi ko naman, nakangiti kami pareho.

“Asus, mas madami yung sayo. Pag sumikat ka na, wag mong kalimutan ang soldier mong handa kang ipagtananggol kahit anong mangyari!” sabi sa akin ni Darryl. Bigla akong tumawa.

“Ang OA mo! As in! Ano ka ba, hindi ako sisikat. At kung ganun man, I’ll never forget those people I love” sabi ko, tapos ngumiti ako sa kanya. Napangiti ko ng todo si Darryl. Effective ata ang banat ko.

“Kasama ba ako diyan sa mga love mo?” tanong niya sa akin. Tapos napangiti ako.

“Oo naman…” sabi ko. Tapos ayun tuloy tuloy lang kami sa paglakad.


Ayun, photoshoot na. 4 na photographers ang kinuha nila. Grabe, ganito pala ito! Feeling ko tuloy artista na ako. Joke, minsan lang ako mag feeling. Tatlong picture daw ang kukunan, 2 solo at isang partner pic. Ayun, tatlong set ng damit ang dala ko. Si Darryl, topless duon sa isa niyang picture. Ano ba yan, kumabog nanaman si heart. Tapos si Blake, grabe, photogenic talaga ang taong iyon. Parang lahat ng damit niya bagay sa kanya. Tapos ayun, ako. Whew! Mabait naman yung photographer, kaya hindi ako masyadong kinabahan. Mga 30 minutes ang tinagal ko, tapos nung natapos na ako, nauna na kami ni Darryl para umuwi.

Three days later, nakuha na namin yung picture.

“Master! Ang gaganda naman ng kuha natin, para na tayong artista” sabi ni Darryl sa akin.

“Gosh alam mo ba Jino, ang cute mo dun sa tarpaulin ninyo sa tapat nung Auditorium! Grabe! Sabi ko “Gosh, Best friend ko ito!” Grabe, ang gwapo mo friend” sabi naman ni Daphne sa akin.

“Hala, Daph?! Talaga? Nakakahiya naman yun! Pero salamat ha. Uy, proud siya sa akin” biro ko naman kay Daphne.

“Siya nga pala, Darryl, malapit na ang 3rd Grading exam, mag review na tayo, ha?” sabi ko naman.

“Sure master” sabi niya.

So ayun, we spend most of our weeks na puro review, review, review until pumasok ang exams.

After naming magtake ng exams, nagkita kami ni Darryl duon sa pinagrereviewhan namin…

“Bakit tayo nagkita dito?” sabi ko. Then maya-maya may inabot siya sa aking box.

“Para sayo to oh” sabi niya. Nagulat ako.

“Bakit? Para saan to” sabi ko naman.

“Happy Monthsary…” sabi niya, nakangiti. Oh my, January 24 na pala ngayon.

Chapter 33

“Oh, master ko? Nagulat ka ba?” sabi niya, nakangiti padin siya.

“Ah…oo…medyo” sabi ko. Nag sink in na sa akin ang lahat. One month na pala kami ni Darryl…or should I say, “kami” pala.

“Happy Monthsary, soldier…” sabi ko sa kanya, tapos ayun pinisil ko ulit ang ilong niya. Yun kasi ang paborito kong gawin kay Darryl eh, ang ganda kasi ng ilong niya. Tapos tinignan ko yung isang maliit na box na binigay niya sa akin.

“Buksan mo na yang bigay ko sayo” sabi niya sa akin.

“Sige. Ano ba ito?” sabi ko, tapos binuksan ko na. Isa siyang wristband na kulay green tapos nakasulat: “MY SOLDIER”. Napatingin ako sa kanya, tapos ngumiti ako.

“Grabe, salamat ha. Buti nakahanap ka ng ganito” sabi ko.

“Hindi, pinagawa ko yan. In fact, may kapartner yan” sabi niya, tapos nilabas niya yung isa pang wristband na kulay green din, ang nakasulat naman ay “MY MASTER”.

“Pair yan, kaya pag suot mo yan, parang kasama mo na din ako, at ganun din ikaw. Kapag suot ko ito, feeling ko kasama na kita” sabi ni Darryl. Nakangiti lang ako talaga, wala akong masabi.

“Wow…Darryl…ang sweet mo naman. Salamat ha” ayun, may nasabi din. Tapos bigla syang umakbay sa akin, tapos sumandal siya sa balikat ko. Surprisingly, walang tao sa paligid dahil karamihan ay may exam pa.

“Una palang yan, master ko. I want to spend more monthsaries, anniversaries, birthdays, special occassions and marami pang iba with you…” sabi niya. Medyo kinilig ako dun ha.

“Grabe, bolero ka talaga” sabi ko naman.

“Hindi ah” sabi naman niya. Tapos ayun, simple lang namin sinelebrate yung araw na yun. Mga 2 oras kaming nandun, nagkwentuhan tapos nag picturan. Tapos ayun, dumeretso na kami sa practice para sa pageant.

Habang nasa backstage at nagaayos ng mga sarili namin…

“Uy, ang cute naman nyang wristband mo, san mo nabili yan?” tanong sa akin ni Jane.

“Ah…eh…wala, binigay lang” sabi ko naman.

“Ganun ba? Kasi parang nakita ko si Darryl may ganyan din, baka sabay kayong bumili” sabi niya. Hala? Grabe, observant talaga itong si Jane. Alam niyo kasi, matalino itong si Jane at asset nya talaga ang sobrang observant at ma-usisa. Bagay siyang researcher kasi talagang tignan ka palang nya, marami na siyang mapapansin sayo. Sana naman hindi niya alam na…alam niyo na.

“Ah talaga? Baka nagkataon lang” sabi ko naman, medyo ninenerbyos na ako dito kay Jane.

“Baka nga. Pero ewan ko…yeah, siguro nagkataon nga lang yon” sabi ulit ni Jane.


Wala namang masyadong ginawa sa practice. As usual, naglakad, nag pose at inaral yung routine. Tapos blockings ulit para sa mga rampa. Tatlo kasi ang rampa eh: Swimwear (dito ako kinakabahan. oh my God), Eveningwear at ang Rockstar outfit, yan kasi ang theme namin, rockstar. I need to consult Alex kasi siya ang rakista sa aming tatlo nila Daphne. Manghihiram ako sa kanya ng ibang kulay na skinny jeans dahil yun daw ang maganda sa akin. Hay ewan, basta sa swimwear ako kinakabahan. Nakakahiya kaya iyon.

After ng practice…

“Jino, hatid kita sa inyo” sabi sa akin ni Darryl.

“Eh hindi mo dala kotse mo, diba?”

“Yun nga eh. Commute tayo papunta sa inyo” sabi niya.

“Ha? Eh paano yun?” sabi ko naman.

“Tsk, maaga pa oh! 5:00 pa lang. Tara na” sabi niya. Ayun, pumayag na rin ako.

Tapos yun, sumakay kami ng jeep. Pero di pa umandar at umalis kasi wala pang gaanong pasahero. Nag pasakaya muna. Then maya-maya, may sumakay na isang tao na di ko inaasahan. Si Blake.

“Huy! Andito pala kayo” sabi ni Blake, tapos ayun umupo siya sa tapat namin. Sa right side kami nakaupo ni Darryl.

“Yeah. Taga san ka ba?” tanong ko.

“Taga Tandang Sora ako. Ikaw?” sabi niya.

“Ay! UP Village ako. Medyo malapit lang pala kayo sa amin” sabi ko naman.

“Yeah, yeah. Medyo nga. Darryl, you’re from Novaliches, right? Ba’t dito ang way mo?” tanong niya kay Darryl. Si Darryl naman, tumitig muna sa kanya tapos nagsalita din.

“May naiwan kasi akong libro kina Jino. Nagpapatutor ako sa kanya” sabi ni Darryl.

“Nice. Uy, Jino minsan daan ako sa inyo ha, pwede ba?” sabi ni Blake. Nakangiti pa siya. Lalo tuloy sumimangot si Darryl. Tinatabig tabig na niya ako.

“Oh, pag iisipan ko” sabi ko.

“Bakit, di ba ako welcome sa inyo?” tanong naman ni Blake.

“Hindi naman sa ganun, busy lang kasi ako” sabi ko naman.

“Great. Anyway, ang cute naman nyang wristband mo. Kanino galing?” tanong ni Blake sa akin. Nagkatinginan kami ni Darryl.

“Uhm…bigay lang” sabi ko.

“Wow. Meron din kasi akong wristband. Sandali ha, tignan ko sa bag ko” sabi niya, then naghanap siya sa bag nya.

“Ba’t mo ba kinakausap yan?” bulong sa akin ni Darryl. Hindi mapakali ang mukha niya.

“Hayaan mo na. Ikaw naman kasi masyado kang obvious na inis ka” sabi ko.

“Eh naiirita ako sa kanya eh” bulong niya ulit. Maya-maya, tumingin na sa amin si Blake. Natapos na siya sa paghahanap.

“Ay, naiwan ko pala sa bahay” sabi niya. Then si Darryl, parang nabunutan ng tinik. Medyo natawa pa. Siniko ko nga siya eh.

“Ganun ba, Blake? Sige ayos lang” sabi ko naman.

“Uy, sige sige guys, dito na pala ako” sabi niya.

“Bye Jino…” sabi niya, then tinapik niya yung balikat ko at tumingin sa akin.

“Bye Darryl” sabi niya. Nagtitigan lang sila. Ewan ko, pero parang may tensyon sa pagitan nila. Feeling ko mananapak itong si Darryl.

“Darryl, ayos ka lang?” bulong ko sa kanya. Tumango lang si Darryl. Patuloy kami sa pagbyahe.


Pagka baba namin ng jeep at habang naglalakad kami papasok sa village namin, tahimik parin si Darryl.

“Soldier ko…” sabi ko, tapos inakbayan ko siya.

“Bakit kanina ka pa tahimik?” dugtong ko.

“Wala master…may naisip lang ako” sabi niya.

“Ano naman yun?” tanong ko. Matagal na hindi umimik si Darryl.

“Wala yun master ko. Kalimutan mo na” sabi naman niya. Nakarating na kami sa gate namin.

“Oh siya dito na ako. Salamat sa paghatid” sabi ko.

“Sige, goodnight master ko” sabi niya, tapos kiniss niya ako sa cheek ko.

“Ingat ka sa paguwi…” sabi ko naman. Tapos binuksan na ko na yung gate.

“Master…!” sabi niya. Lumingon ako at tumingin sa kanya.

“Wala. Sige pumasok ka na” sabi niya. Ayun, tuloy lang ako pagpasok sa loob.

Nung malapit na ako sa may pinto namin, naririnig kong sumisigaw si daddy. May umiiyak. Si Ate. Si Ate yun! Pagpasok ko sa loob, nakita kong umiiyak si ate. Si mama din, naluluha na. Si daddy, galit na galit! Sumisigaw siya.

“Hindi ba’t sinabi ko sayo nuon pa na wag na wag kang sasama dyan sa lalakeng yan! At di ba, sabi ko, wag kang mag boboyfriend hangga’t di ka tapos sa pag-aaral mo!” sabi ni daddy. Ako naman, nakatayo lang ako duon sa gilid ng pinto. Sobrang clueless ako. Nagkatinginan kami ni daddy, tapos bigla siyang umalis. Sinundan siya ni mama.

Nilapitan ko ang ate Hannah ko na nakaupo sa sofa namin at sobrang umiiyak.

“Ate, what’s wrong? Bakit galit na galit si daddy?” tanong ko sa kanya. Humarap siya sa akin. Halatang kanina pa siya umiiyak.

“Jino, I’m sorry. Nag li-live in kami ng boyfriend ko. Hindi na ako nag-aaral, and worst, buntis ako” sabi ni ate. Oh my God.

Chapter 34

Parang bumagsak ako sa sinabi ni ate. Nanlambot ang buo kong katawan. Umurong ata ang dila ko sa sobrang gulat. Bakit nangyari sa kanya yun?

“Ate naman, bakit mo ginawa yun?” sabi ko, naluluha na din ako sa nangyari sa kanya. Grabe ang iyak ni ate.

“Di ko din alam, Jino. Basta, nahulog nalang ako sa kanya. Ayun, dumating sa point na yung pinapadala sa aking pera para pambayad ng tuition binibigay ko na sa kanya, tapos pang-gastos namin sa bahay. Hanggang sa tumigil na ako sa pag-aaral ko” sabi ni ate sa akin. Napaiyak na din ako sa kanya.

“Paano ka na? Sayang ka ate, sayang ka! Ang talino mo pa naman, tapos sinayang mo lang ang tiwala sayo nila mama at papa!” sabi ko, tapos umiyak na rin talaga ako. Ganun din si ate.

“Diyan ka na nga!” sabi ko, tapos iniwan ko na siya. Nasaktan ako sa ginawa ni ate. Role model ko pa naman siya. Matalino kasi siya talaga. Consistent top 1 nung elementary at valedictorian nung high school. Kung kailan pa 4th year college na, tsaka pa nagloko. Malapit na eh, malapit na! Naiinis ako sa kanya, kasi mali talaga yung ginawa niya, pero naaawa din ako. Pinuntahan ko si mama duon na naka tayo sa tapat ng pinto ng kwarto nila ni daddy.

“Ma…” sabi ko. Humarap sa akin si mama mula sa pagkakayuko niya.

“Nagulat ang daddy mo. 3 weeks na palang buntis yung ate mo. Since November last year pa sila nag li-live in. December siya huminto…” sabi ni mama, naiiyak na naman siya. Niyakap ko si mama.

“Ano bang nangyari diyan sa ate mo?” sabi ni mama sa akin. Muling umiyak ng sobra si mama.


9:00 PM

Pumasok ako sa kwarto ng tahimik. Iniisip ko parin ang mga nangyari ngayong gabi. Grabe, parang kanina lang ay masaya ako tapos ngayon, ang lungkot ko na. Naiiyak nanaman tuloy ako. Tinignan ko ang cellphone ko. Ang daming messages. Galing kay Darryl, Daphne, Alex at sa iba ko pang classmates. Pero tamad akong magbasa ng kahit anong messages ngayon…hangga’t sa nakatulog na ako.


Kinabukasan, pagkagising ko ay wala na sina mama at papa. Pumasok na sa opisina. Si ate naman, tulog na. Mga 7:00 AM ay umalis na ako ng bahay.

Sa school, habang nakaupo ako sa sahig sa tapat ng room namin dahil naka lock pa ito, lugmok na lugmok padin ako. Madami kasi akong iniisip. Para siyang sirang CD na paulit ulit ang image sa isip ko. Tulala lang ako at sobrang balisa. Maya-maya, nakita ako ni Daphne.

“Jino!” sabi niya, tapos umupo siya sa tabi ko. Nawala ang ngiti niya nung nakita niya ang sobrang lungkot kong mukha.

“May problema ka ba?” tanong niya sa akin.

“Oo, Daph. Sobrang laki” sabi ko naman, tapos tumingin ako sa kanya.

“Share mo naman. Baka may maitulong ako” sabi niya sa akin. Natahimik ako sandali at inayos ko ang polo ko. Si Daphne naman, inayos yung skirt niya at ang pagkakaupo niya.

“Kasi alam mo ba…si ate, nag stop siya sa studies niya, at nakikipag live-in na siya sa boyfriend niya” sabi ko.

“Si ate Hannah? Talaga? Eh di ba matalino yun?” sabi ni Daphne, sobra din ang gulat niya.

“Oo Daph. And worst, buntis ang ate ko” sabi ko, at napayuko ako. Napa gasp si Daphne. Tapos lumingon ako sa kanya, malungkot na din ang mukha niya.

“Jino, anong sabi ng daddy at mommy mo?”

“Nagalit, syempre. Pagkadating ko sa bahay, kitang kita ko na sobrang galit na galit si daddy. Si mama naman umiiyak. Pati ako, nadala na rin” sabi ko, naiiyak na naman ako. Hinawakan ni Daphne ang shoulder ko.

“Pagsubok lang yan Jino. Just promise me not to let go, okay? You need to be strong. Lahat ng bagay may sulusyon” sabi niya sa akin.

“Hindi kasi ako makapaniwala. Bakit si ate nagkaganun?” tanong ko kay Daph.

“Hindi ko din alam Jino. Siguro, tadhana na talaga nya yun. Pero ngayon, ikaw dapat ang maging matatag para sa pamilya mo. Andito lang kami para sayo, di ka namin iiwan” sabi ni Daphne tapos nginitian lang niya ako.

Maya-maya sa lunchbreak, magkasama kami ni Darryl na kumain duon sa may rooftop ng Science building. Nakadungaw lang kami duon sa parang viranda. Tahimik padin ako, as usual. Sina Daphne at Alex kasi, tumulong duon sa pagbabantay ng quiz bee. Gusto rin nang mga yun na mag skip ng classes.

“Master, nakwento na pala sa akin ni Daph yung nangyari. Wag ka na malungkot” sabi ni Darryl sa akin. Pero wala lang, nakatingin lang ako sa kanya. Tapos ayun, medyo lumayo siya sa akin.

“Huy, anong gagawin mo?” sabi ko. Nakatayo siya sa harap ko at nakangiti.

“Master, gusto kitang patawanin. Wait lang ha” sabi niya, tapos maya-maya. Nag makeface siya na parang weird. Parang duling tapos, ayun, nag cartwheel pa sa harapan ko. Ako naman, sa sobrang ka kornihan niya, natawa nalang ako.

“Wow, tumawa ka na master ko, salamat naman!” sabi niya sa akin, tapos niyakap niya ako ng sobrang higpit. Nung bumitiw ako, dumungaw ulit ako. Tapos siya, tumabi sa akin at hinawakan ang right hand ko. As in mahigpit na naman.

“Hindi kita iiwan ha. Promise ko yan sayo” sabi niya sa akin. Tapos ayun, napangiti na talaga ako ng tuluyan.

“Sandali Darryl, baba lang ako at bibili ako ng inumin sa canteen” sabi ko.

“Hala? Samahan na kita, ang taas nitong rooftop eh” sabi niya.

“Eh wag na, sige dito ka nalang muna. Babalik ako kaagad ha” sabi ko, tapos ayun tumakbo na ako papunta duon sa stairs pababa.

Habang naglalakad ako pababa duon sa may hagdan, may nakita akong nakaupo duon sa parang malaking space ng hagdan. Si Blake.

“Blake? Anong ginagawa mo diyan?” sabi ko naman. Lumingon sa akin si Blake at tumayo. Nakangiti na naman siya.

“Huy, nakita ko kayo kasi kaninang umakyat, so I followed” sabi niya. Then ako naman, na weirduhan ako.

“Bakit ka aman susunod?” sabi ko.

“Wala lang. Oh wait, ito yung wristband ko oh” sabi niya. Tapos pinakita niya sa akin yung suot suot niyang wristband. Nagtaka ako. Kaparehong kapareho nung sa akin, pero kulay red lang. Tapos nakasulat duon, “MY ANGEL” naman.

“Weird ha, kasi alam mo, sobrang parehas tayo ng wristband” sabi ko.

“Really? I guess they came from the same person” sabi ni Blake sa akin. Kakaiba ang tingin niya at yung ngiti niya, nakaka kaba.

“Wow…it can’t be…kanino ba galing yan?” sabi ko sa kanya. Lalong lumapit sa akin si Blake, ganun padin siya kung makangiti. Natatakot na ako sa kanya.

“Kay Darryl. Remember, we used to be batchmates, alam mo ba yun?” sabi niya. Nagulat ako duon. Oo, alam ko na batchmates sila dati…dahil sinabi sa akin ni Jane. Pero si Darryl, hindi pa niya sinasabi sa akin iyon.

“Talaga? Bakit ka niya binigyan nyan?” sabi ko. Kinakabahan na talaga ako. As in.

“Of course. He’s my ex boyfriend. Not surprising, right?” sabi ni Blake sa akin. Hindi ko alam kung ano ang naramdaman ko nung sinabi niya yun sa akin.

Chapter 35

Alam niyo yung feeling na parang nahihilo kayo at gusto niyong sumuka nalang? Yun ang nararamdaman ko. Nagsalita na ako.

“Ano…anong sinabi mo?” sabi ko. Actually narinig ko talaga, kaso…parang hindi kayang pumasok sa isip ko.

“Oo. Ex ko siya…” sabi ni Blake sa akin. Parang isang espada na tumusok sa akin ang salitang iyon ni Blake. Lalo pa akong kinabahan nung unti unti siyan lumapit sa akin.

“Pero nuon yun…dahil…” sabi niya, tapos hinawakan niya yung chin ko. Lalong lumakas ang kabog ng heart ko. Grabe.

“Ikaw na ang gusto ko…” sabi niya. Then maya-maya may narinig akong bumababa. Pagkalingon ko, nakita ko si Darryl. Biglang inalis ni Blake ang kamay niya sa chin ko, at parehas kaming nakatingin kay Darryl. Tapos ayun, humarap na siya sa amin. Kaming tatlo, nagtitigan. Hangga’t nagsalita si Darryl.

“Jino, bakit ang bilis mo atang nakabili?” tanong ni Darryl. Hindi ako makapag salita. Hindi ko alam kung ano sasabihin ko kay Darryl.

“What’s up, My Angel?” biglang sabi ni Blake. Nagulat ako at biglang napatingin ako kay Blake. Si Darryl din, nagulat. Halatang kabado siya.

“Hindi pa pala alam nitong si…uhm…” sabi ni Blake, tapos halata kong tinanaw niya yung nakasulat sa wristband ni Darryl.

“Wow, master pala ang endearment mo sa kanya. Parang sa akin dati, My King. Darryl, you’re still sweet as hell. I admire you for keeping that commendable attitude.” sabi ni Blake, tapos tumawa siya at pumalakpak pa. Ang sarcastic ni Blake. Si Darryl, halatang nagagalit na.

“Jino…anong nangyayari dito?” sabi ni Darryl. Ako naman, nakatingin lang sa kanya. Hindi ako makapagsalita.

“Tsk, tsk, tsk. Darryl, Darryl, Darryl. My angel, alam mo ba…” sabi ni Blake, tapos bigla siyang umakbay sa akin. As in ang higpit nung akbay niya, tapos magkalapit pa yung mukha naming dalawa.

“Alam mo bang kanina pa hindi makapagsalita si Jino dahil sa narinig nya? Akala ko pa naman, he knows everything about us and it’s perfectly okay…pero yun pala, wow. Jino’s one hell of a clueless guy. Sayang, ang sweet mo pa naman, hindi ka naman honest” dugtong ni Blake. Tapos inalis ko bigla yung pagkaka akbay niya sa akin. Si Darryl, galit na talaga siya. Ang ginawa niya, bigla niyang sinugot si Blake.

“Gago ka, ha?!” sabi ni Darryl, tapos sinapak niya bigla si Blake. Dun na ako nagsimulang mag react. “Hoy! Darryl”, bigla kong sigaw. Ang bilis ng pangyayare, nakita ko nalang ang sarili ko na inaawat ko na sila dahil nagsasakitan na. Grabe, nakahiga na sila duon at pilit na saktan ang isa’t isa. Maya-maya, bigla kong hinatak si Blake.

“Tama na! Tumigil nga kayo!” sabi ko. May kaunting dugo sa may bibig si Blake, dahil sa sapak ni Darryl kanina. Si Darryl naman, sobrang nagulo ang uniform at mas madumi siya compared kay Blake.

“Jino, wag ka nang lumapit sa lalakeng yan!” sabi ni Darryl, galit pa din. Hindi ko na kaya, gusto ko nang ilabas ito.

“Bakit? Kung hindi pa sinabi sa akin ni Blake eh di hanggang ngayon mukha parin akong tanga!” sabi ko, nagagalit na ako.

“Wait…Jino, mapapaliwanag ako” sabi niya. Pero hindi ko na siya hinayaang magsalita pa. Bumaba na ako, iniwan ko sila.

“Sandali…Jino! Jino!” sabi ni Darryl, tapos bigla siyang sumunod sa akin pababa.

Habang naglalakad ako palayo, ang daming pumasok sa isip ko. Bakit Darryl? Bakit hindi mo man lang sinabi sa akin? Bakit mo ako niloko? Akala ko ba, honest ka sa akin. Nakakainis ka, Darryl! Nakakainis ka!

Hindi ko namalayan na ang layo na pala ng nalakad ko. Nakarating ako sa may back gate at sa may paradahan ng mga sasakyan. Hanggang duon ay nasundan ako ni Darryl.

“Jino! Pakinggan mo nga ako!” sabi niya, tapos hinawakan niya yung kanang balikat ko. Hindi ko alam, pero inalis ko talaga yung kamay nya. Bayolente yung pagkakaalis ko. Tapos, lumingon ako sa kanya.

“Huwag mo nga akong hawakan!” sabi ko, pasigaw.

“Let me explain!” sabi niya, yung mukha niya, mukhang desperado na talagang makapagpaliwanag.

“Explain what, huh? God, Darryl you lied to my face” sabi ko.

“Playboy si Blake. Dalawa pala kaming boyfriend niya kaya ako nakipag break sa kanya! Tapos na yun, matagal na!” paliwanag niya sa akin.

“Hindi naman kaso sakin yun eh!” sabi ko. Maya-maya, hindi ko namalayan na tumulo na pala ang luha ko. Hindi ko na kaya. Sobra na ang nararamdaman ko.

“That fact na sinabi mo sa akin na I’m the first guy you loved, napakalaking kasinungalingan na sa akin yun, Darryl. Tapos…tapos malalaman ko ex-boyfriend mo pala si…what, si Blake. Kaya pala ang cold ng treatment mo sa kanya. Ni hindi mo nga sinabi sa akin na magka batch pala kayo, nalaman ko pa sa ibang tao” sabi ko, tapos pinunasan ko yung tumutulong luha ko. Kunot na kunot ang noo ko dahil sobrang ang galit ko sa kanya. Tahimik lang si Darryl, at mukhang paiyak na rin.

“Pinanghawakan ko yun, Darryl. Pinanghawakan ko na totoo yung sinabi mo…na ako ang unang lalaking minahal mo. Naniwala ako dun. Pero, hindi pala. Wala na sa akin na naging kayo ni Blake eh, matatanggap ko pa iyon. Pero the fact na you told me that stupid lie, ang sakit nun para sa akin” sabi ko, tapos umiyak na talaga ako. Hindi ko na mapigilang humagulgol. Tumulo na rin mula sa mga mata ni Darryl ang luha.

“Jino, please…” sabi niya, then he tries to touch me, but hinawi ko ang kamay niya. Umiling ako at umiyak na lang.

“Akala ko, hindi mo magagawa sa akin yon. Pero ikaw pala yung isa sa mga taong sasaktan lang ako” sabi ko, then umiyak na talaga ako.

“Jino, sorry. Pero hindi ko sinasadyang masaktan ka. Gusto ko na talagang sabihin sayo kaso ang hirap eh. Hindi ako makahanap ng tyempo.” sabi ni Darryl sa akin. Umiiyak na din siya. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang panyo ko. Tapos huminga ako ng malalim.

“You don’t need to explain, Darryl. Malinaw na sa akin ang lahat. Goodbye…” sabi ko, then naglakad na ako papalayo.

“Jino! Jino! Sandali lang naman!” sigaw sa akin ni Darryl. Hindi ko na siya nilingon pa.

Pumasok ako sa loob ng CR at duon ako nagkulang at umiyak pa ng umiyak. Kailangan kong ilabas ito. Ang sakit. Sobrang sakit. Ang sama ko, pero mas nasaktan ako dito kaysa duon sa balitang nabuntis si ate Hannah. First time kong makipag relasyon, at first time kong masaktan dahil dito. Ang sakit pala ng feeling ano? Parang bumagsak ang mundo ko. Parang gumuho…para akong nahulog sa bangin at tumusok sa isang puno. Ang hirap. Ang sakit talaga.

Kinabukasan, nakwento ko na kina Alex at Daphne ang buong pangyayari kahapon. Nasa gym kami nuon para sa PE namin. Siya nga pala, minsan lang kami mag PE na as in activities. Pangatlo palang ata ito? Puro kasi lectures eh. Nakaupo kami sa gilid ng gym.

“Puta, asan yung Darryl na yun? Nak ng…di ba sabi ko Jino, kapag sinaktan ka nya, ako ang unang sasapak dun?” sabi ni Alex.

“Baliw ka, naunahan ka na ni Blake. Nasapak na diba?” sabi naman ni Daphne.

“Tumigil ka nga, Daph! Kita mong niloko itong kaibigan natin, nakukuha ka pang magbiro! Humanda sa akin yung Darryl na yun” sabi ni Alex, talagang nagagalit siya.

“Alex! Huwag ka ngang ganyan. Hayaan mo na siya.” sabi ko naman. Malungkot kong sinabi kina Alex at Daphne. Inakbayan ako ni Daphne, na nasa kaliwa ko. Napapagitnaan nila akong dalawa.

“Friend, boys are whatever. Makaka move on ka rin diyan” sabi niya.

“Eh Daphne kasi, hindi ko alam…pero mahal ko parin siya eh. Pero masakit talaga” sabi ko naman.

“Pag isipan ng mabuti, Jinoboy. Baka nadadala ka lang ng mga pangyayari sa ngayon” sabi naman ni Daph. Napabuntong hininga na lang ako.

“Anong isip-isip. Wag na! Tapusin mo na yan” sabi naman ni Alex.

“Ang nega nito! Palibhasa kasi single pa. Wag ka ngang ganyan. Naku Jino, give chance naman to Darryl” sabi sa akin ni Daphne.

“Bahala ka. Ikaw ang masusunod. Basta Jino, kung ano man ang desisyon mo, nandito lang kami ni Daphne para sayo. Kami ang iyong sandigan” sabi ni Alex with matching hand gestures na parang super hero. Natawa si Daphne, ako napangisi lang.

“Salamat sa inyong dalawa. Kung wala kayo, hindi ko alam kung ano ako ngayon…” sabi ni Jino.


Buong araw kong hindi nakita si Darryl. Ayos lang yun, hindi ko naman siya gustong makita. Well, not now. Masakit padin kasi. May tinawagan ako sa cellphone

“Hello? Diane?” sabi ko sa tinawagan ko.

Chapter 36

Nakipag kita ako kay Diane duon sa coffee shop na malapit sa school namin. Naghintay ako ng mga 20 minutes din, tapos ayun dumating na si Diane. Surprisingly, I noticed her hair…she cut it short, but still she looks beautiful. But…

“Diane!” sabi ko, tapos inaya ko siya na maupo kami. Duon kami umupo sa table sa may labas ng coffee shop. Magkaharapan kami.

“What happened to your hair?” sabi ko.

“Wala naman. For a change. I got tired of wearing a long na rin eh” sabi naman ni Diane. Mukhang kalmadong kalmado siya, ako naman, kinakabahan.

“You didn’t need to do that. Your long hair was beautiful, but you still look stunning with short hair. It’s just that sana hindi mo nalang binago” sabi ko. Natawa si Diane.

“Bakit? Hindi ba pwedeng baguhin? Ikaw nga eh. You’re already handsome and smart when you’re still straight but you choose to change and become what you are now” sabi ni Diane sa akin. Ako naman, natahimik.

“Inevitable naman yung sa akin eh” ayun, may lumabas din sa bibig ko.

“Sa bagay. Well, I’ve heard that you’re one of the candidates for the Mr. and Ms. Junior and Senior. Congrats!” sabi sa akin ni Diane.

“You’re welcome” sabi ko, tapos ngumiti ako.

“Yeah. So, bakit mo ba ako pinapunta dito?” tanong niya sa akin. Inayos ko ang uniform ko, kinakabahan kasi talaga ako.

“Diane, I know na parang hindi mo pa tanggap kung ano ako ngayon, but I need your help” sabi ko.

“Ano ba yun?” tanong sa akin ni Diane.

“Kasi…si Darryl, so diba kami na. Tapos ngayon, sa pageant, may nakilala akong guy. Blake ang pangalan. Tapos nalaman ko nalang na ex boyfriend pala niya yun…eh ang sabi niya sa akin na, I’m the first guy he loved…” explain ko kay Diane.

“Hmmm…ex boyfriend niya yung nakilala mo…si Blake, right? Hmmm…naging mag boyfriend nga sila dati, but…” sabi ni Diane, tapos natigilan siya.

“Sure ka ba na may love talagang naramdaman si Darryl?” dugtong ni Diane. Bigla akong napatingin sa kanya. Na curious ako sa sinabi niya iyon.

“Ha? Elaborate mo nga” tanong ko.

“Kasi, kahit na mag boyfriend sila, you can’t tell if it’s really romantic or just…casual relationship. Have you asked Darryl if he really loved Blake?” sabi sa akin ni Diane. Tinamaan ako sa sinabi niya, napayuko ako at umiling.

“Maybe you should ask him. Pakinggan mo yung side niya. That’s the best thing na magagawa mo” sabi ni Diane, then she smiles.

“Eh kasi Diane ang hirap din eh…may problema pa akong isa. Hindi ko alam kung kaya ko pang makipag balikan sa kanya” sabi ko kay Diane.

“Kasi alam mo, nabuntis si ate…at medyo nagkakagulo sa pamilya namin. Kapag pinagpatuloy ko ito, parang nakaka guilty…” pagpapatuloy ko.

“Eh bakit ka naman magiguilty?” tanong ni Diane sa akin.

“Basta, may guilt feeling ako” sabi ko naman.

“Eh di nasa sayo yan Jino. Nasasayo kung ano ang dapat mong gawin” sabi ni Diane.

“Ano ba ang dapat kong gawin? Ano ba ang tama? Or kung piliin ko ba yun, sasaya ba ako?” sabi ko naman.

“Jino, kadalasan, magkaiba ang isang bagay na tama at magpapasaya sa atin. Hindi naman lahat ng tama ay nagpapasaya sa atin at hindi rin lahat ng nagpapasaya sa atin ang tama” sabi ni Diane. Ako naman, wala na akong masabi.

“Basta, ikaw na sa sarili mo ang makaka alam niyan. Pag isipan mo. Give it some time…” sabi ni Diane at ngumiti siya.

“Alam mo. Salamat. At sorry, ha. Dahil na disappoint ka sa akin…” sabi ko. Lalong ngumiti si Diane.

“Wala na sa akin yun. Basta Jino, magpakabait ka ha. Pag isipan mong mabuti ang mga gagawin mo.” sabi ni Diane. Tapos tumayo na kaming dalawa. And then I hugged her. Tightly. God, salamat sa kanya. Akala ko nawala na siya sa akin. Salamat naman at hindi.

Kinabukasan, uwian. After kumain, pumunta si Daphne duon sa teacher namin sa Physics para kunin yung project nya, tapos si Alex naman nagpractice saglit sa bahay. Ewan ko ba, kasi naman parang ayaw ko nang mag stay sa bahay ng matagal. Palagi na kasing mainit ang ulo ni daddy. Hindi na kami katulad ng dati na masaya. Ngayon, parang ang lungkot lungkot na naming lahat. Nawala na yung kulitan sa dinner table, lahat lahat na. Kagabi nga eh, nasigawan ako ni daddy dahil hindi ko naubos ang pagkain ko. At ang arte ko daw sa pagkain. Pati yun napansin na niya, eh hindi naman niya yun napapansin dati. So ayun, ito ako, nakatambay sa tapat ng Science Building mag isa. Ng biglang may tumawag sa akin.

“Jino…” sabi ng boses sa akin. Pamilyar. Mula sa likod ko. Paglingon ko…

“Oh, Blake, anong ginagawa mo dito?” tanong ko naman.

“Are you mad at me?” tanong niya.

“Obviously.” sabi ko, tapos tinalikuran ko siya. Tapos tumabi siya sa akin.

“Why? Eh hindi ko naman alam na hindi pa sayo sinasabi ni Darryl eh” sabi ni Blake.

“Wala akong pakialam. Basta, galit ako” sabi ko. Naka frown pa ang mukha ko. Ang pangit ko na naman. Natawa naman si Blake.

“Ganun ba? Okay…so, I’m sorry, Jino for hurting your feelings” sabi ni Blake.

“Uy, ano ba? Nag sorry na nga ako eh!” sabi niya ulit, kasi nakita niya na nakasimangot parin ako at walang sinasabi. Maya-maya may kinuha siya sa bag niya.

“Ito oh. Peace offering” sabi niya, tapos may inabot siya sa akin. Tinignan ko naman.

“Candy?” sabi ko. Yung candy, hugis bear siya, tapos nakadila tapos duling ang mata. Wacky pose.

“Ayan, sayo na yang candy ko. Yan lang kasi ang pwede kong gawing peace offering eh. Galing Japan yan” sabi ni Blake sa akin.

“Hindi ako nakukuha sa Candy. Ano ako, bata?” sabi ko naman, naiinis parin ako. Si Blake, hindi na ngumingiti. Seryoso na din ang mukha nya.

“Ano bang gusto mong gawin ko para mapatawad mo ako?” tanong niya sa akin. Tumingin ako sa kanya. Ganun din siya sa akin. Nagkatitigan kami ng medyo matagal.

“Sige na nga…okay, di na ako galit sayo” sabi ko. Tapos ngumiti si Blake at nag “YEEES” tapos yumakap siya sa akin.

“Ano ba, Blake?” sabi ko, tapos bumitiw na siya.

“Huy, wag na tayong umattend ng rehearsals ngayon, pareparehas lang naman ang gagawin eh. Pasyal tayo, sakay tayo sa bago kong motor!” sabi ni Blake. Nagulat naman ako.

“Baka pagalitan tayo!” sabi ko naman.

“Wala yan, isang beses lang naman eh, tara na!” sabi ni Blake, tapos bigla niya akong hinatak.

Duon sa may parking, nakita ko yung motor niya. Ang ganda, kulay silver. Yung 2009 Suzuki Boulevard M109R.

“Ang ganda naman nito” sabi ko. Tapos sumakay na si Blake.

“Oo, limited edition yan ha. Sakay ka na!” sabi niya, tapos pinasa niya sa akin ang helmet. Ayun, sumakay na ako.

“Oh, tara na” sabi ko. Tapos kinuha niya yung kamay ko at pinakapit niya sa kanyang baywang.

“Higpitan mo ha. Isipin mo boyfriend mo ako” sabi ni Blake. Natawa nalang ako. Ayun, pinastart na nya.

“Siya nga pala, Jino. Nakalimutan ko. This is my first time na magpatakbo ng motor! Kakadeliver palang nito dito sa school kanina!” sabi ni Blake, at bigla niyang pinaharurot ang motor niya.

“Whaaaat?! Blake!” sabi ko, pasigaw.

“Woooo! Kapit ka lang, Jino!” sabi ni Blake sa akin. Ang higpit nga ng pag-kapit ko sa kanya. Grabe, nag motor lang kami. Kung saan saan kami nakapunta. Hindi nga ako pamilyar sa ibang places eh. Basta, para akong lumilipad. Ang saya! Masaya palang kasama itong si Blake. Ang bait naman pala niya.

Mga 7:30 PM, hinatid na niya ako pauwi gamit ang motor niya. Pagkababa ko, hinubad ko na ang helmet at binigay ko sa kanya.

“Totoo bang first time mong magpatakbo? Ang galing mo kasi eh” sabi ko naman.

“Well, sa province pa angkas angkas pero oo, first time ko” sabi ni Blake, natawa naman ako sa kanya.

“Thanks ha…” sabi ko, tapos nagtitigan ulit kami. Tapos hinawakan niya yung pisngi ko and…

He kissed me on my left cheek.

Chapter 37

Nakakagulat naman yung ginawa ni Blake sa akin. Tinitigan ko siya, yung ngiti niyang kakaiba eh andun na naman. Maya-maya, nagsalita siya.

“Can I date you, Jino?” he said. Oh my God, totoo ba itong narinig ko? Kinakabahan na naman ako. Pero ibang kaba…hindi katulad nung intensity na naramdaman ko kay Darryl dati. Pumikit ako at huminga ng malalim. Inhale, exhale. At binuksan ko muli ang aking mata, at nagsalita.

“Blake…I’m sorry” sabi ko. Nawala ang ngiti sa mukha ni Blake.

“But…but why?” tanong niya.

“Don’t ask why…ayaw ko lang talaga. I don’t think na it will work…” sabi ko. Seryoso padin ang mukha ni Blake.

“Bakit ka sumama sa motorcycle ride. I thought you’re in for a date” sabi niya sa akin.

“How dare you? We’re just friends, right? Hanggang dun lang tayo. Pumayag akong sumakay sa motorsiklo mo, hindi sayo” sabi ko, medyo insulting din kasi si Blake.

“You still love him, right?” sabi niya sa akin. Napatingin ako sa kanya, kilala ko kung sino tinutukoy niya. Sino pa ba, eh di si Darryl? Kumabog nanaman ang heart ko. This time, iba na. Naalala ko si Darryl. Hindi ako nagsalita, pero sa totoo lang…oo mahal na mahal ko parin si Darryl. Natawa sa akin si Blake.

“Ang swerte ng taong yun sa’yo, alam mo ba? I think God is giving him so many blessings because of what I did to him” sabi ni Blake. Parang nagising ang dugo ko sa kanya.

“What?” tanong ko. Natawa ulit si Blake.

“Hindi mo pa pala alam, no? Well, 3 months ang tinagal namin. Ako nanligaw sa kanya. Napaka vulnerable niya nuon kaya madali ko siyang nasungkit. Then he found out na may iba pala akong kinakalantaring lalake, then ayun, in just a snap, nag break kami” explain sa akin ni Blake, nakatawa padin siya. Grabe. I can really sense that he is a heartless bastard.

“Wow, ganun ganun nalang yun?” tanong ko kay Blake.

“Well…boys they come and boys they go. Nothing really last forever” sabi ni Blake. Natawa pa siya sa sinabi niya. Ako naman, tahimik lang ako na tumitig sa kanya.

“I can’t believe you did that” sabi ko. Grabe tong si Blake.

“Sige na, gabi na. Go home” sabi ko, then binuksan ko na yung gate namin.

“Uy next time ulit, motorcycle ride tayo ha” sabi niya.

“No. That would be the first and the last one. Thanks” sabi ko, then tumalikod na ako pagkasara ko nung gate at naglakad palayo. Halfway through, narinig kong pinaandar na ni Blake ang motor niya.

Nagsisisi tuloy ako. Bakit ako sumama sa kanya? Nandidiri ako sa sarili ko. May mga ganung tao pala talaga katulad ni Blake . Akala ko sa TV or pelikula ko lang nakikita ang mga yun. Gawin daw bang laruan ang love? Grabe siya. Mabuti nalang at sa cheeks lang naka goyong ang taong yun. Tatlong beses ako maghihilamos mamaya. Si Blake ang isang tao na hindi deserving para mahalin. Aanhin niya ang good looks niya kung ganun ang ugali niya? Grabe. Nung pagbukas ko ng pinto, nakita kong nakaupo duon sa daddy sa may sofa.

“Oh Jino. Andito ka na pala. Kumain ka na ba?” tanong ni daddy.

“Opo dad. Kayo ho ba?” sabi ko.

“Oo. Halika ka nga at maupo ka. Magkwentuhan muna tayo” sabi ni daddy. Nakatingin ako sa mukha niya. Mas ayos na siya ngayon, pero bakas padin sa kanya ang sobrang lungkot.

“Dad…ano po yun?”

“Alam mo Jino, pasensya ka na sa mga inasal ng tatay mo nitong mga nakaraang araw, ha? Masyado lang akong naging problemado. Hindi ko ineexpect na magagawa sa atin ng ate mo yun” sabi ni daddy.

“Okay lang yun dad. We can always move on naman po” sabi ko.

“Masyado ba kaming mahigpit sa inyo ng mommy mo?” tanong ni daddy.

“Hindi naman po…masaya po ako” sabi ko naman. Totoo naman yun. We’re a very happy family…until that tragic thing happened.

“Sabi kasi ng ate mo, hindi daw niya nagagawa ang gusto niya at hindi siya masaya. Masyado kasi naming napwersa ang ate mo. Hindi naman niya talaga gustong mag nursing, pero pinilit namin siya dahil nga maganda ang trabaho duon at matalino naman ang ate mo. Pero…hindi naman namin naitanong kung ano ba talaga ang gusto niya at kung saan siya masaya” paliwanag ni daddy. Tahimik lang ako na nakakikinig sa kanya.

“Jino, anak, ayaw kong gawin sayo yun. Baka dumating ang panahon na magbulakbol ka rin sa amin” sabi ni daddy.

“Naku dad, hindi ko ata kayang magawa sa inyo yun”

“Basta. Kung saan ka masaya anak, susuportahan ka namin. Kahit ano pang gawin mo, nandito lang kami sa likod mo. Basta, wag ka lang gagawa ng makakasama sayo ha” sabi ni daddy. Napangiti ako sa sinabi niya.

“Dad naman! Hindi talaga ano” sabi ko.

“Alam ko naman iyon. May tiwala kami sayo ng mommy mo” dagdag pa niya.

Pag akyat ko sa kwarto, I feel so…happy. Feeling ko kasi parang nawala ang isang baggage sa buhay ko. Hindi pa naman completely ayos ang family ko, but at the same time, I feel that malapit nang mabuo ulit ang happiness sa pamilya namin. Nakakamiss din kasi eh. At isa pa…nalaman kong may tiwala pala talaga sa akin ang parents ko. Akala ko kasi dati, porket masaya kami, eh parang kulang ang tiwala nila. Sana rin naman magkaayos ayos na sila nila ate. Sa totoo lang kasi, mataas ang expectations nila kay ate Hannah, dahil sobrang talino niya. Nakapasa siya sa top 5 universities dito (hindi ko nalang sasabihin kung saan siya napunta). Sa isang school niya tinake ang gusto niyang course, Communication Arts. Napasa niya, pero hindi siya pinayagan ni daddy nuon. Kaya ayun, nag nursing siya.

Pagkahiga ko ay kinalikot ko ang cellphone ko at nakita ko ang picture namin ni Darryl. Nung nakita ko yun, I realized how much I missed this guy. Dalawang araw ko na siyang hindi nakikita, at ngayon ko lang narealize na sobrang namimiss ko na siya. Yung mukha niya, yung mata niya, yung kilay niya, yung ilong niya sobrang gusto kong pisilin at yung mga paglalambing niya sa akin.

Pero may kirot parin akong nararamdaman. Ang taas ng pride ko, ano? Pero sa totoo lang, nung sinabi sa akin ni Blake kanina iyon, naawa ako kay Darryl. In fact, kaya ako nagalit kay Blake ay dahil affected ako sa ginawa niya kay Darryl. Pero…pero…ahhh! So ano ba? Naguguluhan ako. Gusto ko siyang kausapin na ayaw. Basta, bahala na.

Monday, sabay sabay kaming pumasok nila Alex at Daphne. Nagkukwentuhan kami sa upcoming pageant sa February 12. Ang bilis ng panahon ano? February 04 na ngayon, ilang araw nalang. Grabe!

“Alam mo Jino, kinakabahan ako sayo. Sana manalo ka talaga. Ikaw ang pinaka deserving sa lahat” sabi ni Alex.

“Ay naku, buti nga at hindi nakasama yung si Clyde. Huy! Wait lang, tignan niyo oh!” sabi ni Daphne. May tinuturo siya duon sa may bulletin board tapos may iba pang students na tumitingin.

Voting siya para sa mga students kung sino sa tingin nila ang mananalo sa pageant. Andun lahat ng photos ng candidates.

“Jino…nangunguna si Darryl…then sumunod ka” sabi ni Alex. Nakita ko nga. Si Darryl mayroong 207 votes, ako naman mayroong 200 votes.

“What the–Jino, pabor ba sa school ang love triangle ninyong tatlo nila Blake? Eh siya ang number 3 eh!” sabi naman ni Daphne. Tinuro niya. Siya nga ang number 3 with 180 votes. Hindi ako makapag salita.

“Tara na guys, medyo awkward na eh” sabi ko. Kasi awkward na talaga, may mga tumitingin na sa akin at may kumuha pa ng stolen shot ko. Nakakahiya na ng konti. Konti lang naman.

Masaya kaming lumakad papuntang classroom ng makasalubong namin si Darryl. After 4 days na hindi ko siya nakita, ayun, nagpakita rin siya.

“Hoy, anong ginagawa mo dito?” tanong naman ni Alex. Biglang nag shift ang emotion niya. Ako naman, hindi ako makagalawa. Para akong nakakita ng multo.

“Gusto ko lang kausapin si Jino” sabi ni Darryl, medyo natatakot siya.

“Kausapin? For what? Pare buti pa umalis ka nalang” sabi ni Alex. Ang tapang niya.

“Shhh! Alex, calm down. Ano ka ba” sabi naman ni Daph. Ako naman, napayuko lang ako.

“Jino, pwede ba tayong magusap? Sige na” sabi ni Darryl sa akin. Napatingin ako sa kanya. Alam niyo, hindi ko maibuka ang bibig ko. I guess hindi pa ako ready. Nung tumitig ako sa kanya, parang nanariwa ang lahat sa akin. Yung moment na yun na nalaman ko ang pagsisinungaling niya.

Walang ano-ano, bigla nalang akong nag walk out.

“Jino!” narinig kong sabi ni Daphne. Sinundan niya ako. Ganun din si Alex. Nagkulong akong mag isa sa loob ng CR at humarap sa salamin. Naramdaman ko ulit yung sakit na yun. After 4 days na hindi ko siya nakita, medyo okay na ako. Pero nung nakita ko siya, ayun, bumalik ulit lahat.

Grabe na ang preperations namin para sa pageant. Tatlong araw na kaming sobrang busy. 4 days nalang, ayan na. Pageant na. Medyo tumulong na din kaming candidates sa pag-gawa ng set design. Si Jane ang madalas kong sinasamahan ngayon dahil sobrang naiirita ako kay Blake dahil sa ginawa niya. Ang sama ng ugali niya. Now, I can see him mingling with the props director na 2nd year high school. Lalakero ang loko.

With Darryl naman, as much as I wanted to talk to him, I don’t know. Something inside me is telling “No, not yet! Hello, he lied to your face”. Parang ganun? Ewan ko kung kaartehan lang ito pero yun eh, ganun ang nararamdaman ko.

Kapag medyo magkalapit kami ni Darryl backstage or onstage, bumibilis ang kabog ng dibdib ko. Parang gusto kong tumakbo nalang at umiyak sa isang tabi. May kirot parin kasi talaga. Sometimes, nahuhuli ko siyang nakatingin sa akin, at sometimes nahuhuli din niya ako. Gusto ko siyang kausapin, pero not now talaga. Kapag okay na ako, oo kakausapin ko na siya. Mahirap din kasi na kausapin ko siya tapos may galit at sakit parin sa akong nararamdaman. Ayun…

February 10, 2010 – Dress rehearsals namin ito. Grabe, ang dami kong dala! Kasama ko sina Alex at Daphne nung ginawa namin ito. Grabe ang support nila sa akin. The best ang dalawang ito. Hindi hindi ko sila ipagpapalit. Buti nalang 3 days prior to the pageant, walang pasok kasi sunod sunod ang events: February 07 – Singing Contest; February 08 – Dance contest; February 09 – Grand Finals ng Quiz Bee at February 10 ang Fun Day sa school namin. Ewan ko ba kung bakit kapag foundation day, hindi nila sinasabay ang fun day. May topak talaga ang Brettwood.

Backstage, hindi ko na kaya. Kinakabahan na talaga ako. Nakasuot kami nung Rockstar attire namin. Grabe ang kaba ko. Nakita ko si Darryl na nakatayo lang sa tabi ko. Ah! Hindi ko na kaya. Kakausapin ko na siya.

“Darryl…” sabi ko. Lumingon siya sa akin kaagad. Yung mukha niya, mukhang kinakabahan din siya.

“Goodluck ha” sabi ko. Yun lang ang nasabi ko.

“Thanks” sabi niya, tapos ngumiti siya. Ako naman, hindi. Instead ang ginawa ko, medyo umurong ako palayo. Hay! Ang arte ko. Pero ewan, may something na pumipigil sa akin. Pero medyo nakaramdam ako ng relief nung nakausap ko siya.

After naming mag dress rehearsal, rest day namin bukas para okay na okay na ang lahat. Sinabihan kami nung instructor namin na wag kaming kabahan at proud siya sa amin. Wow. Hindi ko ineexpect ito, pero sobra ang kaba ko.

Ang ginawa ko nung rest day? Grabe, parang halos 5 beses ata ako kung maghilamos. As in, tapos super naging vain ako. Naglagay pa ako ng pipino sa mata ko. Sina mama at papa ay tinulungan ako. Nagpamasahe ako kay manang at nag foot spa pa ako. Grabe, kinakabahan talaga ako.

“Anak, goodluck ha! Kaya mo yan” sabi ni daddy habang minamasahe niya yung paa ko. Grabe, naging 1 day king ako sa bahay. Nakakatuwa naman at supportive sa akin ang parents ko.

Natulog ako ng maginhawa ang pakiramdam at medyo kinakabahan. 10 AM ang calltime for tomorrow. Ang sarap ng higa ko dahil namasahe ako ni manang. Tomorrow is the day. Shocks, bukas na ang judgment day.


*RING RING* sabi ng alarm ko. He! Magtigil ka diyan

*RING RING* ang kulit. Ano ba?

*RING RING* ayan na! Tatayo na!

SHOOOT! 11:10 AM na! Late na ako sa calltime! AAAAALIIIIS na Jino!

Chapter 38

Halos mahulog ako sa kama ko nung makita ko yung oras. Kumaripas ako pababa ng banyo. Napansin kong kumakain sina Mama at Papa kasama si Ate. Nakita nila akong tumakbo pababa ng hagdan.

“Jino! Baka malaglag ka! Sige ka, pagnagka black eye ka hindi ka masyadong gwapo!” narinig kong sabi ni ate.

“Mas lalong hindi ako makakasama dun kapag nalate pa ako ng isa pang minuto sa last rehearsals namin!” sabi ko, habang nasa loob ako ng banyo.

Pagka ligo ko ay diretso na ako nagbihis kaagad. Tapos kumuha ako ng isang slice ng bread at nag toothbrush.

“Ma! Malelate na talaga ako sa practice!” sabi ko. 11:40 na kasi, grabe, kinakabahan ako!

“Siya, siya mag taxi ka na Jino. Manang! Samahan mong kumuha ng taxi si Jino!” sabi ni mama, para kaming nagpapanic. Isang maleta ang dala-dala ko at kumaripas na kami ni manang palabas.

“Goodluck anak! Manunuod kami mamaya!” sigaw sa akin ni mama. Grabe, hinihingal na ako!

Nakasakay naman kaagad ako ng taxi at surprisingly, tila pinalipad ni manong ang taxi niya at nakarating ako sa Brettwood ng…12:00 ng hapon.

Hingal na hingal akong dumating sa White Auditorium. Lahat sila nakatingin sa akin. Pati si Darryl.

“Miss…pasensya na po dahil late ako” sabi ko, medyo hinihingal pa.

“Hay, Mendez. Sige na, ayusin mo muna sarili mo. Alfonso, tulungan mo itong si Jino” sabi ni mam. Naku naman mam, sa lahat naman ng tao, bakit si Darryl pa ang inutusan mong mag tulong sa akin. Si Darryl naman, kinuha agad yung maleta kong dala-dala. Tapos dumeretso kami sa backstage.

Sa backstage, magkahiwalay ang dressing room ng babae at lalake (redundant ba? ha ha ha). Nakaupo ako duon sa malaking dresser tapos may malaki ring salamin sa likod. Si Darryl nasa tabi ko, inaayos yung maleta ko.

“Pawis na pawis ka naman. Magpunas ka nga” sabi ni Darryl sa akin. Tapos inabot niya yung panyo nyang gamit gamit sa akin. Ang bait talaga niya. Litaw ang kaputian niya sa suot niyang t-shirt na kulay red.

“Thanks ha” sabi ko. Tapos nagkatitigan kami ni Darryl. Parehong seryoso ang mukha namin. Tapos mga ilang sigundo, iniwas ko ang tingin ko. Suddenly kasi naging awkward ang feeling ko. Oh…sino yung nag tatambol? Oh wait, parang…hala! Si heart…kumakabog na naman ng mabilis.

“Jino…goodluck mamaya ha” sabi ni Darryl sa akin, habang inaayos niya yung maleta ko. Tapos nung tumayo na siya and inabot ko ang panyo niya. Kinuha naman niya.

“Salamat. Goodluck din ha” sabi ko. Then maya-maya, gamit ang panyo niya, pinunasan niya yung mukha ko. Lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko. Tahimik lang niyang ginawa yun. Ewan ko ba, pero medyo gumaan ang feeling ko sa kanya.

“Usap tayo mamaya…after ng pageant” sabi ni Darryl sa akin.

“Darryl–” di ko na natuloy. Bigla kasing may pumasok sa loob eh. Guess who? Si Blake.

“Hey, lovebirds. Or I must say, ex lovers. Tawag na kayo” sabi ni Blake. Nakakaasar talaga siya. Iba siyang magbiro…or nagbibiro nga lang ba siya? Naunang lumabas si Darryl at binangga pa niya si Blake. Si Blake naman, tumawa ng sarcastic.

“Easy lang! Ganyan ba trato mo sa ex mo?” sabi niya. Tapos ako, sumunod na ding lumabas. Then suddenly Blake grab my arm.

“Akala ko buntis ka na eh” sabi niya. Uminit ang ulo ko sa kanya. Ang ginawa ko, I grab his collar at tinulak ko siya hanggang mapasandal siya sa pinto ng dressing room.

“Alam mo, sige. Ipapahiram ko muna yang mukha mo para sa pageant. Pero once na nagsalita ko ulit, I swear Blake rarampa ka ng duguan ang mukha mo” sabi ko kay Blake. Tapos binitiwan ko na yung collar niya at umalis na ako. Narinig kong tumawa lang si Blake.

Grabe, mga 3 pm, ayun break time na namin at tapos na ang final rehersal. Si Daphne ang mag memake up sa akin backstage at nakausap ko na siya. Nasa canteen kami ngayon kasama si Alex at kumakain.

“Guys…kinakabahan talaga ako” sabi ko.

“Jino, normal lang yan. Basta kami, manonood at susuportahan ka, okay?” sabi ni Daphne.

“Alam niyo ba, sabi ni Darryl sa akin magusap daw kami mamayang after ng pageant” sabi ko, tapos biglang sumeryoso ang mga mukha nila.

“Oh, anong sabi mo?” tanong naman ni Alex.

“Hindi na ako naka sagot eh. Sumingit kasi si Blake sa eksena” sabi ko.

“Ikaw ba, gusto mo pa ba siyang kausapin?” tanong ni Daphne. Hindi ako makasagot.

“Feeling ko gusto mo talaga. Kung ano ang gusto mo, sundin mo” sabi ni Alex sa akin. Napatingin kami parehas ni Daph sa kanya.

“Oo…gusto ko talagang makipag usap sa kanya” sabi ko.

“Eh ayun naman pala eh. Eh di go, kausapin mo na” sabi ni Daphne.

“Sige…mamaya after ng pageant…kakausapin ko na siya” sabi ko.

Ang bilis ng oras, akalain mong 7 pm na at ilang minutes nalang mag start na ang pageant. We’re all wearing our rockstar outfits para sa opening. Nakaline-up na kami sa backstage at nakasalang na yung host sa stage. Ang daming naghihiyawan sa labas. Mukhang puno ang White Auditorium.

“Goodevening everyone! Welcome to the Annual Mr. and Ms. Junior & Senior Personality of Brettwood Academy!” sabi nung host. Palakpakan ang mga tao.

“Let’s all welcome the 6 handsome men and 6 beautiful women from the Junior and Senior department!” dugtong nung host. Oh my, rarampa na kami. Ito na!

So ito, ang suot ko is parang ganito: Black tight skinny jeans tapos belt na chains, black leather jacket na sleeveless, red top na may loud print na “Peace Love and Rock and Roll”, tapos spike punk bracelet. Yung buhok ko eh yung tayo-tayo (ano ba yan) tapos kinulayan siya ni Alex ng red sa taas.

“Goodevening everyone. My name is Jino Anthony Mendez from the Juniors Department!” sabi ko, then nagtilian yung ibang audience. Nakita ko yung tarpaulin ko na gawa ng classmates ko, at yung iba pang posters. Tapos nag ye-yell sila ng “Jino! Jino! Jino”. Nakakatuwa.

Tapos ayun, si Jane rumampa na din, at 3 pang contestants. Then si Darryl na. Ang suot niya eh white sando, tapos yung pants niya yung parang pants yung kay Edward Scissorhands, then may hikaw siyang isa. Yung buhok niya brushed up then naka shades pa siya, tapos may dala-dala siyang gitara. Tinanggal muna niya yung shades niya saka siya nagsalita.

“My name is Darryl Alfonso from the Juniors Department! Go Juniors!” sabi ni Darryl. Tila magunaw ang buong auditorium dahil sa sigawan. Ang lakas ng appeal talaga ni Darryl. Oh well.

Si Blake naman, naka trenchcoat tapos parang ginaya ang suot ni Neo sa The Matrix. Walang originality. Boo. Okay, galit ako sa kanya, pero he looks good naman.

Pagkatapos namin magrampa, nagready na kami para sa swimwear. WALANGYADIAKOREADYDITONAHIHIYA AKO! Ito na ang part na kinatatakutan ko. Agad akong nagbihis ng trunks. Grabe, nahihiya talaga akong lumakad duon.

“Jino, ayos ha” sabi sa akin ni Jane, naka swimsuit na siya.

“Hala! Nahihiya nga ako eh” sabi ko.

“Wag kang mahiya, sabay naman tayong rarampa diyan eh” sabi ni Jane. At ayun na nga tinawag na ang mga candidates.

Kinakabahan ako nung una, pero surprisingly, nung nasa stage na ako, nawala na lahat. Ang galing kasing magdala ni Jane sa stage. Grabe ang babaeng ito, ang tibay talaga niya. Pinalakpakan naman kami dahil mahusay naman ang pagrampa namin on-stage.

“See? Ang galing natin, hindi ba?” sabi ni Jane.

Next, evening wear. Now, this is my favorite. Yung coat ko eh kulay black tapos yung polo ko eh kulay light yellow sa loob. Nasuot ko na yun, kaso…

“Shocks! Naiwan ko yung necktie ko!” sabi ko bigla. Halos itaob ko na ang maleta ko sa paghahanap, wala talaga. Maya-maya, lumapit si Darryl sa akin at may inabot.

“Oh, ito. May extra pa ako” sabi niya. Binigyan niya ako ng isang red na necktie.

“Thanks–” sabi ko. At hindi ko inexpect eh yung siya pa mismo ang nagsuot sa akin ng necktie. Dahan-dahan niyang sinuot yun sa akin at talagang inayos niya. Tapos nung natapos na, ngumiti lang siya at hinawakan ako sa mukha. Hindi kami napansin nung ibang candidates dahil busy silang magbihis. Besides, nagtutulungan din sila sa quick change.

After nung rampa namin sa evening wear eh iaaward na yung special awards, best in talent ang una. Siya nga pala, couple of days ago, nag shoot na kami ng best in talent. Ang talent ko eh is tumugtog ng flute, si Jane naman eh Arnis. Si Blake, nag gymnastics. Si Darryl naman ay sumayaw.

“And may we have the results for Best in Talent?” sabi nung host, tapos inabot na sa kanya yung envelope.

“And the Mr. Best in Talent award goes to…Darryl Alfonso from the Junior Department!” sabi ni host. Palakpakan naman ang crowd. Then ayun, nag step forward si Darryl at sinabitan siya ng sash at binigay yung trophy.

“And the Ms. Best in Talent award goes to…Allison Reyes from the Senior Department” sabi nung host. Si Ate Allison yung kumanta ng the prayer. Maganda ang boses niya, as in.

“And now for the Best Rock Star outfit” sabi nung host.

“And the Mr. Rock Star award goes to…Jino Anthony Lorenzo from Junior Department!” sabi ni host. Wait, ako ba yun? Weh, di nga? Hala! May special award ako. Congrats! Ayun, tuwang tuwa naman ako. Ang nanalong Ms. Rock Star eh galing din sa Juniors, si Kathleen Pineda.

Then Mr. and Ms. Congeniality as sina kuya Dan Mulally at si Jane Dela Pena (yung partner ko. Go partner!) Then Best Swimwear…

“And the best Swim Wear award for the guys goes to…Blake Richmond Arcilla” sabi nung host. Ewan ko lang ha, pero sobrang lakas talaga ng palakpakan sa kanya. As in. Oh well, deserving kasi maganda talaga ang katawan ni Blake at magaling siyang magdala. Ang sa girls naman ay si ate Dina Feliseo. Parehong Seniors ang nanalo.

“And next is the Mr. and Ms. Photogenic…the winners are Darryl Alfonso from the Junior department and Jane Dela Pena, also from the Junior Department!” sabi nung host. Naks, nakadalawa si Darryl. Ang ganda naman kasi talaga ng rehistro ng dalawang ito sa camera. Si Jane kasi kahit walang make-up, maganda parin.

“And last but not the least…Best Evening Wear…and the winners are…” sabi ni host.

“Jino Anthony Mendez from the Junior Department and Dina Feliseo from the Senior Department!” sabi nung host. Hala? Naka dalawa pa ako? Wow! Ayun, nag step forward kami ni ate Diane at hinug niya ako.

“Nice one, Jino. I love the necktie” sabi nung host. Wow. So, palong palo pala ang necktie ko? Thanks Darryl.

“And now…we’re moving on to our Question and Answer portion” ehem, sabi ni host. Wow, ito na ang kinakakabahan ko.

Unang sumalang si Roman. Nag buckle siya pero tuloy padin. Then una sa girls si Ate Alice. Ayos naman. Then next si Blake…

“What part of your body is your best asset” yun ang tanong na napili niya.

“Honestly, for me it’s my eyes. Because I think I can express my emotions through my eyes and I got my eyes from my mom. And I consider her eyes as the most beautiful eyes ever. Thank you” ayun, tapos na siya. Palakpakan from the audience

Sumunod sa kany eh si Jane. Maganda ang sagot niya (biased ata ako?), then si Dan, then Allison, then…me…

“Jino…the question is: How would you change the world if you were to play God for a day?” ayun…

“Actions speak louder than words. I would act to uplift thoughts and sentiments of the mankind and the change will follow automatically” sabi ko. Ang panget ng answer ko! Pumalakpak naman ang iilang tao (pa-humble?) tapos nag cheer sa akin ang classmates ko.

At sumagot na nga ang iba…ang pinaka huling sasagot ay si Darryl…

“And the question for Mr. Alfonso is…Do you think that the youth today faces more pressure than the previous generation?” sabi ni host. Then binigay na niya yung mic kay Darryl.

“Uhm…I think…” sabi ni Darryl. At nag pause na naman siya ng matagal. Pero this time…matagal talaga. The crowd started to chatter. Gosh, Darryl! Anong nangyayari? Napayuko nalang siya and…

“Sorry…” sabi ni Darryl tapos binigay niya yung mic kay host. Nag walk out siya.

“Oh…well, thank you candidates. For the mean time, let’s hear a special number from a band from the Junior Department…please welcome, The Ryders!” sabi ni host.

Sa backstage, nakita kong nakadukmo si Darryl and he looks very upset. Maya-maya ay dumating na si Daphne.

“Jino! Ano nangyari kay Darryl?” tanong niya.

“Hindi ko din alam eh! Naaawa nga ako sa kanya eh” sabi ko nalang kay Daph. Tapos ayun, nagpa foundation na ako sa kanya.

Maya-maya, nilapitan ko si Darryl.

“Okay ka lang?” tanong ko. Tapos tumingin siya sa akin.

“Oo naman. Okay lang. Goodluck sayo. Sana ikaw ang manalo cause I know you’re the best” sabi ni Darryl tapos ngumiti siya.

“And this is the moment we’ve all been waiting for. The top 6 candidates!” pambungad ni host. Wow, ito na.

“First we have…Dan Mullaly from the Seniors Depatment!” sabi ni host. Applause naman ang buong senior crowd.

“Then…we have Blake Richmond Arcilla, also from the Seniors Department!” sabi ni host. Oh my God, pasok si Blake. Applause na naman.

“And the last guy to join our top 3 is…Jino Anthony Mendez from the Juniors Department!” sabi ni host. Talaga? Di nga? Oh my God. Nakapasok ako…but…but…poor Darryl. Hindi siya nakasama sa Top 3. Medyo nalulungkot ako for him. Ang naka pasok sa girls ay si Jane, Kathleen Pineda at si ate Dina Feliseo.

Nung lumakad na paalis yung mga hindi nakasama…bumulong sa akin si Darryl nung dumaan siya sa may likod ko.

“Meet me after you won…” sabi niya. Hindi ako lumingon pero narinig ko ang sinabi niya.

“Now, we’re going to give you headphones because we’re going to ask the same questions for all the candidates. Guys, this is the 2nd round of our Question and Answer portion!” sabi ni host. Then ayun, pinagsuot kami ng headset.

Wala talaga akong naririnig nung naka headset ako. May music na pinapatugtog. Some rock song or something. Kinakabahan na talaga ako. This is the moment. As in…malapit na. Napapikit nalang ako at hinintay ang turn ko…at ako na nga.

“Let’s welcome Mr. Jino Anthony Mendez!” sabi ni host.

“Hi Jino, kinakabahan ka?” sabi niya after kung lumapit.

“Medyo po” sabi ko naman.

“Okay this is your question!” sabi ni host. Napalunok nalang ako sa kaba.

“What would you say is the biggest problem facing our educational system today? Why?” sabi ni host. Pumikit muna ako at huminga ng malalim. Then…eto na.

“The biggest problem faced by our educational system is that it believes it’s a system. A system is a set arrangement of things. However, education means to impart knowledge by giving and taking to empower the uneducated. This has been forgotten in the process of being a system, which needs to learnt once again” yan ang answer ko. Whew. Naka survive din! At nagpalakpakan ang crowd. All of them are shouting na.

“Thank you very much, candidates! Let’s just for the judges’ decision. Then a couple of minutes later, we’ll all welcome our newest Mr. and Ms. Brettwood 2010!” sabi ni host.

Habang nakatayo ako duon, at sobrang kaba. Nakita ko si mama at papa, pati si Ate Hannah. Nag checheer sila sa akin. Nakita ko din si Alex at Daphne. Nag che-cheer. Andun din si…si Diane. Nakangiti at chincheer ako. At si Darryl…si Darryl na nakangiting nakatitig sa akin. First time in my life, nakitang magkakasama ang mga taong importante sa buhay ko. Sabay sabay silang nag checheer at pinapalakas ang loob ko. Nandyan sila para sa akin, manalo man o matalo. Kaya para sa kanila ang gabing ito.


“And now we have the results…” ayun sabi ni host. Kapit kapit na kami ng kamay.

“The 2nd runner up for Mr. Brettwood is…Dan Mullaly!” sabi ni host, then palakpakan ang crowd! Tapos ayun, nag akbayan kami ni Blake. May mga naririnig akong nag checheer ng Jino! Jino! Jino! At meron ding Blake! Blake! Blake! Mixed emotions ang lahat ng tao.

“Wow! We are down to our final two! Who’s going to take the crown?” sabi ni host. Kinakabahan na talaga ako.

“And the 1st runner up is….”


“Blake Richmond Arcilla” sbai ni host. 1st runner si Blake. Tapos, ako nalang ang nag iisang katungali niya. It means…

“Our new Mr. Brettwood Personality is a Junior! Mr. Jino Anthony Mendez! Congratulations!” sabi ni host. Nakita kong tuwang tuwa ang classmates ko pati na ang pamilya ko. Sa girls naman, 2nd runner up si ate Dina Feliseo, then 1st RU si Jane then ang Ms. Brettwood ay Junior din, si Kathleen Pineda.

“Seems like Juniors dominated this year’s pageant! We’ll see next year for the nest Mr. and Ms. Junior and Senior of Brettwood Academy!” sabi nung host.

Grabe ang saya ko. Feeling ko, nakatungtong ako sa langit. Ang daming tao ang nagdagsaan sa stage para magpa picture. Sina Alex, Daphne at marami pang iba. Nagsisiksikan na nga sila eh. Picture dito, picture duon.

Sa gitna ng nagkukumpulang tao, nakita ko si Darryl na nakatayo duon sa ibaba ng stage at nakangiti sa akin. Ang dami ng taong kumukuyog sa akin. Pilit ko siyang tinatanaw. Andun lang siya, nakatayo. Pilit akong gumalaw at pinilit kong lumapit sa kanya, pero wala eh. Ang daming tao at panay ang papicture nila. Seryoso ang mukha ko nung tinitignan ko siya. Nakangiti lang siya. Sa dami ng tao, siya lang ang tinitignan ko. Feeling ko nga blurred ang mga tao sa paligid ko. Pilit parin akong umaalis sa crowd, pero wala talaga eh.

“Kuya, papicture naman?” sabi nung babae sa likod ko. Lumingon ako at pinagbigyan siya. At nasundan pa ito ng dalawa, tatlo at apat pang picture.

Paglingon ko ulit sa harap ng stage, tinuon ko ang sarili ko sa ibaba ng stage.

Darryl was gone.

Chapter 39

Mga 9:50 pm, halos wala ng tao sa loob ng White Auditorium. Yung ibang ay nagaayos nalang ng stage. Si Alex at Daphne ay nandun pa. Maging si Diane, hindi pa umaalis. Si daddy at mama naman ay kasama ko. Nauna na si ate Hannah sa kotse. Nasa baba kami ng stage. Hindi ako mapakali at tingin ako ng tingin sa cellphone ko. Wala kasi akong load. Ayun, nilagay ko nalang sa loob ng maleta ko ang cellphone ko.

“Jino, may inaantay ka pa ba?” tanong ni daddy sa akin. Tumingin ako sa kanila.

“Sige po ma, dad, mauna na po kayo. May kakausapin pa po kasi ako” sabi ko, then I hugged my dad and kissed my mom.

“Congrats ulit, Jino! Proud na proud kami sayo” sabi ni mommy sa akin, tapos kiniss niya ulit ako sa forehead. Ngumiti ako.

“Good job, kid!” sabi ni daddy.

“Thanks, sige po, una na kayo” sabi ko naman. Binigay ko na yung maleta ko. At ayun naglakad na paalis sina mama at daddy. Maya-maya, pinuntahan ako ni Daphne at Alex.

“Uy Jino, bakit di ka pa sumabay sa parents mo?” tanong ni Daph.

“Si Darryl kasi eh, kakausapin ko na siya. May usapan kaming maguusap kami after ng pageant” sabi ko, tapos tumitingin tingin ako sa paligid.

“Eh teka, san kayo maguusap? Nasabi niya ba sayo?” tanong naman ni Alex. Oo nga pala ano?

“Wait baka nagtext na siya” sabi ko. Oh my! Yung cellphone ko? Kinapakapa ko sa bulsa. Wala. Wallet at panyo lang ang nasa loob. Ay oo! Nasa maleta ko yun. Wait, inabot ko yung maleta ko kina daddy! Andun sa loob ang cellphone ko! What if nagtetext na si Darryl? What if tumatawag siya? What if… hay! Ano ba yan.

“Nadala na pala nung parents ko yung cellphone ko. Lagot na” sabi ko sa kanila.

“Hanapin nalang kaya natin?” sabi ni Daphne. Ayun, nagsimula na kaming maghanap. Sumunod din pala si Diane sa amin.

Una naming pinuntahan ay yung place na pinagrereviewhan namin. Hinanap ko all over the place. Wala talaga. Ang dilim dilim na din kasi sa place na yun.

“Tara dun tayo sa parking” sabi ko naman. Habang papunta kami duon, kinakabahan akong tunay. Ang lakas ng kabog nang dibdib ko. Sana nandun siya…sana…pero…

Wala din siya duon…

Hinanap ko ang kotse niya. Wala talaga. As in, all over the parking place, wala. Grabe ang nararamdaman ko, para akong babagsak. Nanghihina ako. This is the chance na makakausap ko si Darryl, pero anong ginawa ko? Pinakawalan ko. Wala nalang akong ginawa kung hindi umiyak. Nilapitan ako nila Daphne, Alex at Diane. Walang ano-ano, niyakap ko nalang bigla si Daphne.

“Daph, ang sakit sakit pala. Bakit ko ba siya hindi kinausap nung madami pang pagkakataon? Mas masakit to kesa nung nalaman kong nagsinungaling siya eh” sabi ko, while still hugging Daphne. Totoo, sobrang sakit talaga.

“Jino, don’t give up” sabi ni Diane sa akin. Bumitiw ako sa pagkakayakap kay Daphne at tumingin kay Diane. Umiiyak padin ako.

“Hindi kita ni let go para lang mapunta sa iba. You deserve Darryl, and Darryl deserves you” sabi ni Diane. Medyo tumigil na ako sa pagiyak nun.

“I know. Bitter padin ako dahil I still can’t accept the fact na ganyan ka. Pero ano pa ba magagawa ko? Kung hindi man tayo pwede, syempre kailangan mapunta ka sa isang taong deserving para sayo. And it’s Darryl.” sabi ni Diane.

“Kaya Jino, don’t lose hope. Hindi mo man siya makausap ngayon, I’m sure gagawa ng paraan si God para matupad yan” sabi ni Diane. Naiiyak na ulit ako, pero this time, dahil natouch ako sa sinabi ni Diane. I hugged her, and she hugged me back. This time, sobrang feel ko ang sincerity niya. Napaka nuanced ng moment, pero feel ko na she’s completely letting me go…and she wants me to be happy.

That night, as I ride on a taxi para umuwi na, muli kong naisip si Darryl. Sino nga bang hindi maiinlove sa isang Darryl Alfonso na may 5’9 na height, maputi ang complexion, maganda ang ilong, mata, ang kilay…at higit sa lahat, mahal ka at wala nang iba? Hindi na ata ako makakahanap ng isang tao na sobrang maglambing kagaya ni Darryl. Siya lang talaga yun, wala nang iba. Tahimik ko nalang siyang inisip sa loob ng taxi.

10:47 PM nang makarating ako sa bahay. Medyo pagod na ako, umiyak pa kasi ako eh. Tsk. Na surprise ako nung nakita ko si mama na nakaupo sa dining table namin.

“Ma? Ba’t gising ka pa?” tanong ko sa mama ko.

“Eh hinihintay pa kita eh. Pinauna ko nang matulog ang tatay mo” sabi ni mama. Umupo ako sa dining table namin.

“Thanks for the support ma. Hindi ko kaya yun kapag wala kayo” sabi ko kay mama, tapos ngumiti ako.

“Walang ano man yun Jino. Syempre, pamilya mo kami” sabi ni mama. Maya-maya may saglit na katahimikan.

“Siya nga pala…naiwan mo itong cellphone mo. Kanina pa nagriring at may nagtetext” sabi ni mama, tapos pinakita niya yung cellphone ko. Ako naman, tahimik kong kinuha at tinignan ko.

You have 6 missed calls and 16 unread messages ang nakalagay. Tinignan ko, lahat ng missed calls kay Darryl; lahat ng text messages, kay Darryl. Pagbukas ko ng inbox puro “asan ka na?”, “hintay kita dito”…pero napansin ko may isang message duon na nabuksan na. Date: February 12, 2010. Time: 10:01 PM.

“Jino…master ko…antay kita dito sa front gate…usap tayo…miss ka na ng soldier mo…iloveyou…”

Napatingin ako kay mama. Siya din pala ay nakatingin sa akin. Grabe, hindi ko mabasa ang emosyon ni mama. Kinakabahan kasi ako. As in sobrang kaba. Alam kong si mama ang nakabasa ng text message na yun. Tahimik na naman sa buong dining place namin, until nagsalita si mama.

“Jino, ano ba ang relasyon mo kay Darryl?” tanong ni mama sa akin. Oh my, ito ang moment na hindi ko inaasahan sa buhay ko. Ang kaba ko, abot langit na talaga. Hindi ko kayang sagutin, pero kailangan ko.

“Ma…hindi ko din alam kung pano nagsimula…pero yes ma, I think I’m in love with him. Sobra” sabi ko nalang.

“Napagisipan mo na bang mabuti yan, anak? Baka nadadala ka lang ng sobrang emosyon” tanong ni mama sa akin.

“Hindi ma. Ang tagal ko nang iniisip, pero yun padin ang nahahanap kong sagot. Mahal ko siya ma, mahal na mahal ko siya. Hindi ko nga alam kung ano gagawin ko kung mawala siya sa buhay ko” paliwanag ko kay mama. Ngumiti si mama sa akin.

“Alam mo anak, natatandaan ko sayo yung pinsan ko. Paborito kong pinsan iyon dahil sa halos sabay na kamin lumaki. Nung high school kami, napansin kong masyado siyang seryoso sa buhay at sa pag aaral niya. Ni hindi nga siya nag kaka girlfriend…until makilala niya yung transferee sa amin, isang lalaki. Napalapit siya duon…hangga’t sa magtapat siya sa akin na ayun…gusto na pala niya yung lalaking yun” kwento ni mama sa akin.

“At ano po ang reaksyon niyo?” sabi ko naman.

“Tinanggap ko siya. As long as wala siyang ginagawang masama…at masaya siya, walang kaso sa akin iyon…” sabi ni mama sa akin. Napangiti ako sa sinabi ni mama. Hinawakan niya ang kamay ko at ngumiti sa akin.

“Malaki ka na talaga, anak. I guess nahanap mo na talaga ang sarili mo, Jino. At ngayong nahanap mo na, susuportahan kita. Mahal kita, anak. Alam mo yun. At kahit ano pang gawin mo, nandito lang ako sa tabi mo” sabi ni mama sa akin. I dunno, sudden burst of energy forces me to stand up and hug my mom. Nakahinga ako ng maluwag sa kanya. Mahal na mahal ko talaga ang mom ko. Siya ang unang unang nakapag move on sa amin nung nabuntis si ate. Napaka positive kasi ng mom ko. She believes that everything happens for a reason, at ang lahat ng bagay ay choice ng isang tao, at walang sino man ang makakapigil nuon.

As I went to my room, I tried calling Darryl (thank goodness to Diane, na naka line ang cellphone at pinasahan ako ng worth 350 na load). Pero…pero…cannot be reached ang cellphone niya.

Ilang beses ko siyang tinawagan pero wala talaga. Cannot be reached talaga. Bakit kaya? Nalulungkot na naman ako. Hangga’t sa makatulog ako ng kaka-try sa pagtawag sa kanya…

Kinabukasan, pag gising ko. Nakita ko. Mayroon akong 10 unread messages. Mabilis akong bumangon sa kama ko at tinignan ang messages ko. Loading…ano ba yan, ang tagal! Ay hindi, normal lang. Sadyang excited lang ako, dahil baka nag reply na si Darryl sa messages ko sa kanya…

Pero wala. Puro kay Daphne, Alex, Diane at sa iba ko pang classmates na nag congratulate sa akin…

Sigh…alam niyo ba yung feeling na excited ka sa new messages sayo, pero wala…hindi naman pala galing sa taong gusto mong magtext sayo ang message? Ganun na ganun ang nararamdaman ko.

Buong Sabado akong nagantay ng message niya para sa akin, pero ayun, wala parin akong nakikita. Ni text man lang niya, wala talaga. Mukha akong ewan na every minute ay tinitignan ko ang cellphone ko kung nag message ba siya. Wala talaga eh. Wala.

February 14, 2010. Ano bang meron sa araw na ‘to? Actually, ilang taon kong hindi pinapansin ang araw na ito pero karamihan ay isa ito sa mga pinaka mahahalagang araw. Valentine’s Day. Eh para sa akin naman, hindi ko ito pinapahalagahan kasi wala naman akong syota, di ba? As in wala…ano yun, mag cecelebrate ako mag isa? Ganun ba?

Pero ngayon…


Iba na eh. Si Darryl kasi, di parin nagtetext sa akin..

Ngayon ko lang narealize na masakit palang hindi ka pansinin ng taong mahal mo kapag Valentine’s Day. I texted him, but he didn’t reply. So yeah, mukha na naman akong ewan.

Mga bandang 11:52 ay napagdisisyunan kong mag internet. Binati ako nila Daph at Alex at ni Diane din ng Happy Valentine’s Day. Sabi nila, cheer up daw ako. Inaya nila akong mag single’s day, kaso sabi ko wala ako sa mood. So naisipan ko nalang buksan ang Facebook ko. May napansin ako…

You Have 1 New Message

Binuksan ko…at nabasa ko kung kanino galing…

It was from Darryl…so I clicked it at binasa ko:

Dear Master Jino,

Hi! Magpapacorny si soldier ngayon dahil ala lang, gusto niya. ehehehe. Alam mo ba master, nung una kitang nakita. Nakarinig ako ng isang malakas na bell ring. Parang hindi siya matapos tapos na tunog? At kakaiba ang bell ring na yun, hindi ordinaryo. Kasi, nung nakita lang kita, dun ko lang narinig ang bell ring na yun. Napansin ko kaagad kahit sinungitan mo ako na meron kang magandang puso. Napansin ko din ang looks mo. You’re the most handsome guy I’ve ever seen. Alam kong gasgas na sayo ang salitang yan pero hindi ako nagsasawang sabihin dahil yun naman ang totoo. Walang makakakontra sa akin. Nung makasama kita, mas lalong sumaya ang buhay ko. I’ve treasured those precious three and a half hours na pinagsamahan natin nung nagrereview tayo. Sa bawat pag correct mo sa mistakes ko, sa bawat pagtawa mo, sa bawat pagkain natin ng sabay, lahat yun ay mahalaga para sa akin. Nagbago ako para sayo master. Inayawan ko ang paninigarilyo dahil sayo. Gusto ko kasing maging maganda sa paningin mo. Kumpara kasi sayo master, parang walang wala ako. Ikaw ang taong may future, pero ako wala. Pero nung nakilala kita master, natuto akong mangarap ng mabuti sa buhay ko. Ikaw ang nagsilbing role model ko. Ikaw ang nagahon sa akin sa madilim kong kinalalagyan. Binago mo ang buhay ko master.

Pero ang bilis ng panahon, ano? Hindi sinasadyang malaman mo ang sikreto ko. Actually, balak ko talagang sabihin sayo iyon pero alam mo, natakot ako. Naging kami ni Blake few months bago ako tumigil sa pag aaral nuon. Kung matatandaan mo yung nangyari sa amin nung girlfriend ko nuon, tragic di ba? Mahinang mahina ako nun, at pinaramdam sa akin ni Blake ang saya. Binalik ni Blake ang saya ko. Naging kami, for three months. Hangga’t sa nalaman ko nalang na may isa pa siyang karelasyon bukod sa akin. Wala akong ginawa ng kahit ano. Basta, nakipag hiwalay ako. Nasaktan ako, oo. Pero agad akong nakapag move on. Minahal ko ba si Blake? Palagay ko hindi. Malungkot lang ako nuon at kailangan ko ng makakasama, kaya siguro nafall ako kaagad sa lies ni Blake.

Pero sayo, Jino. Master ko. Naramdaman ko ulit ang naramdaman ko dun sa huling ex GF ko. At mas matindi pa. Ikaw, ikaw talaga ang unang lalaking minahal ko. Alam mo ba nung nag away tayo dahil nalaman mo yung truth about me and Blake, halos gusto kong patayin ang sarili ko dahil nagsisisi ako na hindi ko sinabi sayo kaagad. Pinangunahan kita, master. Kaya eto, humihingi ako ng pasensya sayo.

Ngunit huli na ata ang lahat…

ouch, dito na nagstart tumulo ang luha ko.

mukhang ayaw mo na atang makipagbalikan sa akin. I tried calling you, pero hindi ka sumasagot. Gusto kong makipagkita sayo nung gabing yun, pero hindi ka pumunta. I guess I have to face the moment of truth. Naiintindihan ko iyon, master. Ito lang kasi ang chance kong magpaliwanag sayo, at wala na. Promise ko, hindi na kita guguluhin pa. Hahayaan na kita. Pero palagay ko hindi magbabago ang pagtingin ko sayo. Mahal na mahal kita, Jino. Kahit na hindi maging tayo, mahal na mahal na mahal padin kita. Once a soldier, always a soldier, master. I’m your most loyal soldier, at poprotektahan kita hangga’t mamatay ako.

Ingat ka master ko. Goodbye. I love you…


Hindi ko alam, pero dumukmo nalang ako sa computer ko at umiyak ako ng umiyak.

“Darryl…sorry. Sorry talaga. Hindi ko sinasadyang hindi makipagkita sayo…promise, tinatawagan kita…pero wala..wala eh” sabi ko nalang habang umiiyak ako. Feeling ko katapusan na ng lahat at wala na akong magagawa pa. Bumagsak na ang mundo ko.

I guess it’s the end. It’s the end of me and Darryl. Hay, it’s amazing how time passes by…how time can change and manipulate things…parang ang bilis dumating sayo…at ang bilis din kunin.

Pero sabi nga nila, don’t cry because it’s over. Smile, because it happened. I guess ganun na nga lang ang gagawin ko. Darryl entered into my life and made an impact that I will never forget.

It’s 12:03 AM na pala. In a few hours, prom night na. And me and Darryl…is finally over.

Or is it?


Epilogue part 1

4 years later.

Jino Anthony Mendez. 19 years old turning 20 this year. 3rd year PreLaw Student at the University of the Philippines Diliman.

Hay, alam niyo bang I still wear this eyeglasses? Medyo nadagdagan kasi ang grado ng mata kaya ito, nagsalamin na ako ulit. Hindi na kasi kaya ng contact lens.

Maraming ginagawa. 4th week palang ng first semester, madami ng requirements ang prof. Case studies, analyzations, written reports, etc. Basta, nakakatuliro. Nakakamiss maging bata, ano? Parang dati lang naglalaro lang ako ng lego at ang pinakamahirap na sa akin ay ang pagbuo ng barkubarkuhan.

Siguro nga sobrang bilis talaga ng panahon…

May mga bagay na nagbabago.
May mga taong dumadating.
May mga taong umaalis.

Oh well, siguro interested kayo kung ano na nangyari sa kanila, ano?

Ate Hannah is now married to her boyfriend. Ang cute nung baby nila. 3 years old na siya ngayon. Babae, at ang pangalan eh Natasha. Ako ang ninong niya. Mabait din naman ang asawa ni ate Hannah. After nyang manganak nuon, pinagpatuloy niya ang pag aaral niya at naka graduate siya. Pinursige na niya ang pag nunurse at isa na siyang nurse ngayon sa America. Susunod na in a week ang asawa niya pati si Natasha. Naku, mamimiss ko ang inaanak kong iyon.

Si Blake? Ayun, after nyang grumaduate sa high school, medyo ginulo parin niya ako at madalas siyang mag message sa FB ko. Ang ginawa ko, inignore ko siya. Balita ko ay sa San Sebastian siya nag college. Hindi ko alam ang course niya. Pero nabalitaan ko na 2nd year ulit siya ngayon dahil umulit siya ng semester. Tamad padin si Blake at mahilig pading mambabae at manlalake.

Diane flew back to the US. Sabi niya dun siya mag cocollege. Pero madalas padin kaming mag usap nuon at magka chat sa Yahoo Messenger. Medyo mahaba na ulit ang buhok niya at maganda parin siya. Ngayon, Tourism ang tinetake ni Diane sa US. Ang dami na niyang napuntahan like London, Milan at Norway. Sabi nga niya, kapag sobrang yaman na niya eh isasama niya kami nila Alex sa pagtotour around the world.

Si Alex naman ay nasa ibang school, sa St. Benilde siya nag aaral. He’s taking Culinary Arts. Nagka interes siya sa pag bebake at pagluluto dun sa Basic Cooking class namin nung 4th year high school. I remember pa nga na super sarap nung binake niyang chiffon cake nun sa klase. Naka 99 siya nun. Madalas parin kaming lumabas kasama ni Daphne. Minsan nga ay dito siya sa UP tumatambay at nagbabonding kami nila Diane dito. Iba na ang style ngayon ni Alex. Mas mukha na siyang kagalang galang at ang ikli na ng buhok niya. May pastry shop na rin sila ng foster parents niya, at siya ang madalas mag bake para sa shop.

Si Daphne ay schoolmate ko pero magkaiba kami ng course. Psychology ang kinukuha niya ngayon sa UP. Siya ang Salutatorian ng batch namin. Ewan ko ba, pero lalong gumanda si Daph. Sabi niya madalas daw siyang napepressure at puyat lagi dahil sa requirements at mga pinapa analyze, pero ang ganda padin niya. Ha ha ha. Maybe pressure is her friend. She’s really doing well in studies, at matataas parin ang grades niya. Proud nga ang parents niya sa kanya palagi. May boyfriend na siya, Jeff ang pangalan at parehas sila ng course. Matagal na sila ng boyfriend niya, 2 years na din. At legal pa sila sa parents ng bawat partido. Nakakatuwa si Daph, para kasing natagpuan na niya ang taong magmamahal sa kanya sa katauhan ni Jeff.

At ako. Ako? Wala naman masyadong nagbago sa akin, yun lang, katulad nung nasabi ko kanina. I ended up being the class Valedictorian. Tantararan! Congrats! Natupad din ang pangarap ko. Oo, masyadong mataas pero pinaghirapan ko rin naman yun…ayun, PreLaw student ako. May interes talaga ako sa Law nuon pa man. Kaya nga sabi nila sobrang pala aral ako kaya no sweat sa akin ang pag la-law. Hindi kaya! Mahirap din ito. Nakakapressure. Pero masaya ako dahil gusto ko ginagawa ko eh. Iniisip ko nalang, pag di ako mag aral eh mas mapepressure ako sa korte pag naging abogado na ako. Or worse, hindi ako magiging abogado. Tumangkad nga rin pala ako. 5’8 na ako. Yes! Grabe, antagal kong inintay ito. Nung 18 birthday ko ako nadagdagan ng height. Ang saya-saya!

May nakalimutan ba akong banggitin?

Ay oo…

Si Darryl…

at…oh my God, hindi niyo pala alam ang nangyari nung prom night namin?

Ito yun…

Epilogue part II (Last Part)

(Flashback, 4 years ago)

Hindi ko namalayan na nakatulog pala ako habang nakadukmo duon sa computer desk ko. Ang sakit ng ulo ko, grabe. Inisip ko, panaginip lang ba ang nangyari kagabi? Or totoo talaga iyon? Kinuskos ko ang mata ko at kinamot ko ang ulo ko. Nakita kong bukas pa ang PC ko kaya ginalaw ko ang mouse. Nung ginawa ko iyon, ang black screen ay napalitan ng image ng Facebook inbox ko…at nandun ang letter ni Darryl.

Hindi pala panaginip ang lahat. Totoo pala ang nangyari kagabi. Totoo pala na nabasa ko ang goodbye letter sa akin ni Darryl. Ano ba yan, ang aga aga nadepress ako kaagad.

I pretend that everything is okay. Kumain ako ng breakfast, nakipagkwentuhan sa pamilya ko, at so on and so forth. I still smile, even though inside, nalulungkot talaga ako.

After naming kumain ng tanghalian, nagkwentuhan muna kami ni Ate Hannah.

“Kailan ba ang due mo ate?” tanong ko.

“Hindi ko pa alam. Next week magpapacheck up ako…” sabi ni Ate sa akin.

“Siya nga pala, Jino. Di ba JS Prom niyo na mamaya?” sabi ni ate. Medyo nalungkot ako.

“Oo ate…bakit?”

“Wala lang. Kasi mukhang hindi ka excited” sabi ni ate. Napangiti lang ako.

“Natatandaan mo ba yung damit ko nung first Prom ko nung high school?” sabi ni ate.

“Hmmm…di na masyado” sabi ko naman.

“Yung brown dress ko! Grabe, feeling ko ang ganda ganda ko nun. Alam mo Jino, prom is like, the best night ever. Hindi kumpleto ang high school mo kung hindi ka umattend ng JS Prom” sabi ni Ate Hannah.

“Eh ate, iniisip ko nga kung aattend pa ako ng JS Prom eh” sabi ko kay ate Hannah.

“Ano? Jino, please! Wag kang ganyan. Masaya ang JS Prom, promise!” sabi niya.

“Eh hindi naman ako masaya eh” sabi ko, tapos lalong nalungkot ang mukha ko. Pati si ate, ganun din.

“Bakit naman?” tanong ni ate. Ngumiti nalang ako.

“Wala ate…basta…” sabi ko.

Mga 3 pm ay nagpunta ako kina Daphne. Kasama ko si Alex at si Diane. Pinakita ko sa kanila ang final message sa akin ni Darryl sa Facebook.

“Hala, Jino! Sure na ba siya sa mga sinabi niyang yan? Nagpaliwanag ka na ba? Oh no this is not happening!” sabi ni Daphne. Ako naman, tahimik lang ako.

“Jino, mag explain ka sa kanya! Naman oh! Dapat hindi mo hinahayaang ganun nga ang tingin niya sa sitwasyon! Sabihin mo na…sabihin mo na naiwan mo yung cellphone at hinanap mo siya nung gabing yun!” sabi naman ni Alex.

“Guys! Tama na. Kung ayaw na nya, wag na. Please lang. Hayaan na natin yung tao” sabi ko, malungkot padin.

“So…you’re giving up na?” tanong ni Daphne sa akin.

“Sumuko na siya…ano pang magagawa ko?” sabi ko naman, tapos napabuntong hininga nalang ako.

“Jino, wait lang ha. Pwedeng peram ng phone mo?” sabi ni Diane. Out of nowhere naman siya masyado, parang wala sa timing. Nagulat ako, at hindi na nagsalita. Binigay ko nalang sa kanya.

“Thanks. Wait lang ha, CR lang ako” sabi ni Diane tapos lumabas siya sa kwarto ni Daph.

“Anong nangyari dun?” sabi ni Alex. Lahat kami nagulat sa kanya.

“Anyway, Jino! Kailangan magusap kayo ni Darryl ng personal. Hindi pwede yan! Hindi ka ba nalulungkot?” sabi ni Daphne. Tumingin ako sa kanya.

“Itong mukhang ‘to, hindi ba to nalulungkot?” sabi ko, sabay turo sa mukha ko.

“Pagod na kasi akong umiyak, kaya hindi na ako makaiyak. Nasasaktan ako, pero pagod na ako eh…” sabi ko nalang. Pero hindi ako umiiyak. Ayaw kong lumabas na sinungaling no. Pinipigil ko lang, pero masakit talaga.

“Jino, mabuti pa, magpakasaya nalang tayo mamaya sa prom” sabi ni Alex sa akin.

“Iniisip ko pa nga kung aattend ako or hindi na eh. Parang…parang ayaw ko kasi” sabi ko naman.

“Hala! Umattend ka! Malay mo, may mangyaring maganda mamaya” sabi naman ni Daphne sa akin.

“Ano namang maganda ang mangyayari?” sabi ko naman.

“You’ll never know, Jino. Alam mo namang sobrang spontaneous ng mga bagay bagay. Sabi nga sa Forrest Gump, Life was like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get” sabi ni Daphne sa akin.

“Pagiisipan ko” sabi ko nalang, ng matahimik na si Daphne. Maya-maya, bumalik na si Diane.

“I’m back. Daphne, ano ng plano natin for you?” tanong niya kay Daph.

“Ay Diane! Sige, halika, tulungan mo naman ako maghanap ng dress tapos ayusan mo ako ng bongga” sabi ni Daphne after nilapitan siya di Diane.

Ang busy ng mga taong ito para mag prepare para sa Prom, pero ako, lungkot na lungkot at tila wala ng saya sa buhay. Nakararating ako ng bahay ng 5:00 pm, at isang oras nalang ay prom na namin. Ang ginawa ko, naligo nalang ako at humiga sa kama ko ng mag-isa at nagmuni muni. Hindi kasi talaga ako excited eh. Pinagiisipan ko rin talaga kung sasama ako or hindi. Hanggang sa makatulog ako…


Nagising ako sa tunog ng cellphone ko. 6:40 na pala. Si Diane ang tumatawag sa akin.

“Hello, Diane?” sabi ko.

“Jino! Nagtext sa akin si Daphne na wala ka daw sa prom. Bakit?” tanong sa akin ni Diane.

“Eh…wala eh. Nakatulog kasi ako, atsaka ayaw ko din sumama. Bakit ba?”

“Jino, you HAVE to be at the Prom! Seriously, you HAVE!” sabi ni Diane sa akin, seryoso siya at medyo pasigaw.

“Wait…Diane, I don’t–why? Bakit ako pupunta?” tanong ko.

“Basta, just please come! Pumunta ka, kailangan nandun ka” sabi ni Diane sa akin. Then she hungs up. Oh no, tinaranta naman ako nitong si Diane.

Naligo ako, nagayos at binihis ko ang damit ko na pang prom. Nag coat ako na black tapos white ang polo ko, tapos I’m wearing my red necktie…no, I forgot! It’s Darryl’s necktie! Yung pinahiram niya sa akin…well, wala na akong time para magpalit dahil 7:30 na at kailangan ko ng umalis.

Habang nasa taxi ako papuntang Edsa Shangri-La Hotel (dun kasi ang venue namin), tila nasa tiyan ko na ang puso ko sa sobrang kaba. Excited din kasi ako dahil sa prom, pero na cucurious talaga ako sa sinasabi sa akin ni Diane. Grabe, bakit kaya ganun nalang kung makapag react siya?

Mga 8:10 ako nakarating sa venue. Sa Isla Ballroom ang exact location namin, so pumunta ako dun. Pagpasok ko, nagulat ako sa ganda ng setting. Para kang nasa ibang lugar. The lighting, set design…everything is so fabulous. Plus ang gaganda at ang gagwapo lahat ng nagsimunta. Naglakad ako at hinanap ko sina Alex at Daphne. Nagpapatugtog sila ng music. Nakita ko sila na nakaupo sa table malapit duon sa may aircon. Kumakaway sila sa akin at inaaya sa table nila. Lumapit ako duon at parang nakawalang baboy na naman ang reaksyon nila Alex at Daphne.

“Akala namin, hindi ka pupunta!” sabi ni Alex sa akin, mukhang masayang masaya siya.

“Napilitan nga lang ako nung una, pero mukhang masaya ito eh” sabi ko nalang. Tapos inaya na nila akong umupo duon sa table, kasama din namin yung iba kong classmates, katulad ni Jane.

“Mr. Brettwood! Buti dumating ka!” bati sa akin ni Jane.

“Binobola mo na naman ako partner! You look fabulous. Ikaw din, Daphne” sabi ko. Ang gaganda nga nila ngayong gabi.

Ewan ko ba, pero nililibot ko ang mata ko. May hinahanap kasi ako eh. Nakita ko si Blake na sobrang saya kasama ang mga senior friends niya. Sila yung maingay dun sa may bandang corner. Siya ang ayaw kong makita…pero parang wala talaga “siya”.

“Si Darryl ba, nandito?” tanong ko kay Alex.

“Hindi ko siya nakikita eh…” sabi ni Alex. Maya-maya, nag shift na ang kanta sa mga sweet songs. Tumayo na si Alex at inaya si Shane, yung isa naming classmate para mag sayaw. Si Daphne naman sinayaw ni Adrian, taga section 2. Ako? Naiwan ako sa table namin at nakinig nalang ako sa music. Hay, isa pala ako sa mga magbubutas ng bangko ngayong prom night. Nag eenjoy akong tignan na sumayaw sina Alex at Daphne. Ang saya-saya nilang tignan. Hay, sana ganun din ako kasaya kagaya nila.

Habang nag peplay ang 2nd sweet song, may tumawag sa akin. Si Diane ulit.

“Hello?” sabi ko.

“Jino, pumunta ka sa may lobby, ngayon na” sabi ni Diane.

“Bakit ba kasi Diane? Come on, tell me!” sabi ko.

“Basta! Bilis, punta ka na” sabi niya, tapos binaba na niya ulit.

Ayun, sinunod ko. Pumunta ako sa lobby ng hotel. Grabe ang kaba ko, as in. Lakad ako ng lakad ng tila walang direksyon. Bakit ba ako pinapunta ni Diane dito? Anong gusto niyang palabasin? Sobra talaga ang kaba ko. Lakad sa kaliwa, lakad sa kanan. Konting hingang malalim, then lakad na naman. Yan lang ginawa ko. Maya-maya, sa sobrang kaba ko, lumapit ako sa guard.

“Boss, may yosi ka ba? Penge naman” tanong ko. Si manong, bigay naman kaagad sa akin. Hala, bakit ko ‘to ginagawa? I hate cigar, right? Bakit? Bakit? Ay bahala na, kinakabahan kasi talaga ako. Nung sisindihan ko na siya…

Akala ko ba you hate yosi? And smoking can cause bad breath, yellow teeth, breathing problems, heart diseases, cancer sa lungs, and worst, DEATH” sabi ng isang pamilyar na boses na mula sa likod ko.

Pamilyar din ang linyang iyon. Sinabi ko iyon, ha? At sinabi ko iyon sa taong may ari ng pamilyar na boses na iyon. Unti unti long nilungon ang ulo ko sa likod. Nabagsak ko ang yosi at lighter na hawak hawak ko nung nakalingon na ako. Tila tahimik ang buong paligid, para akong nabibingi. Naghahalo halo ang thoughts sa isip ko. Hindi ako makapagsalita. Ang nakikita ko sa harap ko…ay…ay…

Si Darryl…

Wearing his coat and red polo, maayos ang buhok and that amazing smile, nakita ko muli siya. Ang mukha ko ay tila nag iba. Medyo nababasa na ang mata ko. Unti unti akong lumapit sa direksyon niya. Hindi ko napapansin na tumulo na pala ang luha sa kaliwa kong mata. Pabilis ng pabilis ang lakad ko, kasabay ng pabilis na pabilis na kabog ng dibdib ko. Hind ko na kinaya, umiyak na ako at niyakap ko siya ng mahigpit. Sobrang higpit na parang wala ng bukas pa. He also hugged me back, tighter.

“I miss you….so much” sabi ko nalang.

“I miss you too. Akala ko, ayaw mo na” sabi sa akin ni Darryl. Bumitiw ako sa pagyakap ko sa kanya. Nagpaliwanag ako, habang umiiyak parin.

“I tried calling and messaging you, pero wala. Naiwan ko kasi sa parents ko ang cellphone ko, kaya hindi ko nasagot. Pero gusto kitang makita…gusto kong makasama ulit kita” sabi ko, iyak parin ako ng iyak.

“I know. Nagsisisi ako kung bakit ko pa ginawa ang letter na yun sa’yo. Sorry Jino, hindi ko pinakinggan ang side mo. Again, pinangunahan kita” sabi ni Darryl sa akin, naiiyak na rin siya. Niyakap ko ulit siya.

“I don’t care anymore Darryl. Gusto kong makasama ka…ayaw ko ng maghiwalay tayo ulit…hindi ko pala kaya…akala ko dati kaya ko pero ngayon, wala na akong pakialam…gusto kong makasama kita” sabi ko sa kanya. May mga nakatingin na sa amin, pero wala. Wala na talaga akong pakialam sa kanilang lahat.

“Hindi ko rin kaya, Jino. Buti nalang nakinig ako kay Diane…” sabi ni Darryl. Bumitiw ako sa yakap ko at nagtaka.

“Tinawagan niya ako kanina. Sinigawan ako. Sabi niya “if you don’t come and see Jino at the Prom I swear to God susunugin ko ang kotse at bahay mo” yun ang sabi niya sa akin, nakakatakot at nakakatuwa siya” sabi ni Darryl sa akin. Napangiti nalang ako, now I know kung bakit hiniram ni Diane ang phone ko…at kung bakit nginangarag niya ako para pumunta sa prom…

“Pumunta tayo sa Isla Ballroom” sabi ko. So, I hold his hand tightly at sabay kaming pumunta sa place. Pagdating namin dun, sweet music padin ang tugtog. He looked at me at nginitian niya ako.

“Nagsayaw ka na ba?” tanong niya sa akin.

“Hindi pa eh…” sabi ko naman. Maya-maya, lumakad siya papunta sa harapan ko at nagbow sa akin. Inabot niya ang kamay niya sa akin.

“Can I be your first dance, Mr. Brettwood?” sabi ni Darryl sa akin. Napangiti ako. I accepted his hand.

“Of course, Mister” sabi ko. Tapos ayun, ang corny man tignan, pero oo, sinayaw niya ako. Siya ang first dance ko sa prom night. Ang saya, ang taong mahal mo, sya ang first dance mo sa isang unforgettable night.

“You look so handsome tonight, master ko. As always” sabi niya, habang nagsasayaw kami.

“No. Mas gwapo ang soldier ko tonight” sabi ko, tapos nagsasayaw padin kami.

“I love you, master Jino…” he whispered. Then I closed my eyes and hug him again. Sumasayaw parin kami then nagsalita ako…

“I love you too” sabi ko naman…then maya-maya, biglang nag iba ang music. Naging fast song! Nagulat kaming dalawa. Maya-maya, pumunta sa place namin sina Alex at Daphne at nag slaman at nagsayawan kami sa dance floor. I love the prom night…it was intense, fun and yes, unforgettable.

Present time…

So yeah, kami pairn ni Darryl hanggang ngayon. Taga UE siya ngayon, ComSci ang course niya duon. As for my parents, well…umamin kami ni Darryl kay daddy mga kalagitnaan na ng 4th year high school nun…and as usual, hindi kaagad natanggap ng buo ni daddy…but then, naging okay naman ang lahat since hindi ko naman napabayaan ang pag-aaral ko. Darryl is doing good, though may pagkatamad parin minsan, tutor ko parin siya sa iba niyang lessons. And right now…hinihintay ko siya ngayon para sunduin ako ngayon dito. Hay, ang tagal niya.

Maya-maya, nakakita ako ng isang lalaking tumatakbo. Hay naku, si Darryl pala iyon.

Ganun padin naman ang hitsura niya, kaso mas lalo siyang tumangkad at mas naging fit. Naka winter bonnett na naman siya, yung uniform niya sa UE eh pinarepair niya kaya semi-fit sa kanya. Hingal na hingal siya ngayon.

“Sorry master ha, medyo late ako” sabi niya sa akin.

“Anong oras na ba? Ano ba yan” sabi ko.

“Eh kasi bumaba na kaagad ako, medyo malayo pa pala, kaya ayun tunakbo ko nalang. Dapat kasi sa may tapat nalang ng oblation eh” sabi niya.

“Hay naku. Magpunas ka ng pawis mo, at pawis na pawis ka na” sabi ko, then ayun, nagpunas na siya.

“Ang dami mo namang dalang books, master. Ganyan ba ang mga nag nag pe-Pre Law? Ano nga ba ulit course mo…Political Science?” sabi ni Darryl sa akin.

“Oo. Ganyan talaga, syempre para matutukan ko ng maigi ang pag aaral ko” sabi ko. Then ngumiti si Darryl at hinawakan niya ang kaliwang pisngi ko. Tapos maya-maya, nagnakaw siya ng smack sa akin. Ang bilis. Hindi naman ako nagulat, napangiti pa nga ako eh.

“Kaya loves kita master eh. Sige tara, hanap na tayo ng jeep para maihatid na kita sa inyo” sabi ni Darryl sa akin.

Maya-maya, nakakita kami ng jeep, tapos as usual, gentleman si Darryl, nauna akong sumakay. Then all of a sudden, nasingitan siya ng madaming tao hangga’t sa napuno ang jeep.

“Darryl!” sabi ko. Then maya-maya, nakita ko siyang sumabit nalang sa jeep.

“Don’t worry. Ayos lang ako. Manong! Andar na!” sabi ni Darryl bigla. Nakaupo ako malapit duon sa labasan sa may left side, si Darryl ay nakasabit sa may right. Maya-maya ay umandar na si manong.

“Ayos ka lang ba?” tanong ko. Tumango lang siya habang nakangiti.

Nung medyo mabagal na yung jeep, bigla akong tumayo at sumabit din sa jeep, sa tabi ni Darryl. Nagulat ang mga pasahero kasi medyo gegewang gewang ako.

“Ano ba yan! Gusto mong mahulog?” sabi ni manong driver, tapos huminto siya bigla.

“Okay lang ako! Go lang manong!” sabi ko, then tumawa ako. Umandar ulit si manong.

“Ba’t ka sumabit? Ang bigat ng dala mo!” sabi ni Darryl.

“Kung sasabit ka, sasabit din ako. Kung mahihirapan ka, mahihirapan din ako…okay?” sabi ko nalang kay Darryl. Tapos nagtinginan nalang kami at nagtawanan.

Akala ko talaga, hindi kami magtatagal nitong taong to. Ewan ko ba, siya na ata ang para sa akin. Biruin mo, ang three and a half hours naming pagrereview nuon, magiging 3 and a half years of relationship? At malapit ng mag four years ito. Basta ako, hangga’t kasama ko si Darryl, at hawak ko ang kamay niya, hinding hindi ako matatakot or malulungkot.

At hinding hindi ko na bibitawan ang kamay niya, at hindi ko rin hahayaan na bitawan niya ang kamay ko.

I guess this is the end of this story, but ang sa amin ni Darryl? Naku, nakaka kalahati palang